Fagnaði kannski aðeins of snemma

en er ekki alltaf betra að láta bjartsýni ráða för?

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvað ég væri orðin svakalega hress og fín - og mér leið svo sannarlega þannig á þeim tímapunkti. Eiginlega var ég svo ánægð með mig að ég hugsaði að nú væri lag að gera gott ennþá betra. Þannig að ég skráði mig á námskeið hjá Hildi M. Jónsdóttur þar sem markmiðið var að taka mataræðið í gegn og ná enn betri heilsu fyrir vikið. Ég byrjaði á námskeiðinu í lok september og get hiklaust mælt með því. Það voru margar konur sem fengu ótrúlegan bata á tiltölulega stuttum tíma og var virkilega ánægjulegt að verða vitni að því.

Hins vegar fékk ég ekki þann bata sem ég hafði vonast eftir. Að minnsta kosti ekki ennþá en ég held í vonina 😊 Veturinn var satt best að segja býsna erfiður, bæði andlega og líkamlega, en með hækkandi sól er andlega hliðin á uppleið aftur svo það er nú gott.

Námskeiðið var þó engan veginn til einskis. Valur ákvað að taka þátt í breyttu mataræði með mér og hann hefur aldrei verið jafn orkumikill. Svo það er nú aldeilis flott! Hvað mig varðar þá er meltingin betri og ég sef betur. Húðin er mýkri og ég fæ ekki lengur þurrkubletti á hendurnar. Ég hef ekki fengið kvef í allan vegur og það er minna slím í öndunarvegi hjá mér. Þreytudraugurinn ætlar hins vegar ekki að yfirgefa mig svo glatt og vefjagigtarverkirnir eru enn til staðar þó þeir hafi eitthvað minnkað.

Það sem ég hef helst lært á þessari 7 mánaða vegferð er að það dugar ekki að borða hollt ef maður nær ekki að vinna úr neikvæðum áhrifum streitu á líkamans. Álag og hvers kyns áreiti sem veldur steitu er augljóslega minn versti óvinur hvað heilsuna snertir. Þetta eru ekki nýjar upplýsingar (þarf ekki annað en gúggla orðið "streita" á blogginu mínu og þá sést að ég hef oft talað um þetta áður). 

Þannig að nú þarf ég að vera duglegri að nýta mér ólíkar aðferðir til að vinna gegn streitu!

Mataræðis-pælingar

Annað slagið heyri ég sögur af fólki sem greinist með ofnæmi eða óþol fyrir glúteni og þarf að breyta mataræði sínu í kjölfarið. Þar sem ég hef sjálf gengið í gegnum svipað ferli datt mér í hug að setja hér inn smá samantekt á því hvernig þetta hefur gengið hjá mér.  

Eins og margir vita þá breytti ég mataræði mínu haustið 2011, í kjölfar ferðar til Noregs þar sem m.a voru teknar blóðprufur sem sýndu óþol gagnvart glúteni, mjólkurvörum og eggjum.  

Ég tók þetta föstum tökum og breytti mataræðinu nánast á einni nóttu. Það var ekki alveg einfalt mál, og vissulega óx mér þetta nokkuð í augum í byrjun, ekki síst vegna þess að á sama tíma var ég að prófa að borða samkvæmt High fat Low carb (mikil fita, lítil kolvetni) reglunum. Það flækti málið enn frekar að mega ekki borða egg þar sem þau eru oft notuð sem lyftiefni í glútenlaust brauð og kökur. Fyrstu vikurnar var þetta verulega flókið en svo smátt og smátt fann ég nýjar uppskriftir og nýjar leiðir við að gera hlutina. 

Varðandi glútenlausa mataræðið þá ákvað ég strax í upphafi að skipta ekki hveiti út fyrir annað fínmalað mjöl sem væri alveg jafn óhollt uppá blóðsykurinn að gera. Þannig að til að byrja með hætti ég að borða allt brauð og ef það eru t.d. hamborgarar í matinn þá sleppi ég brauðinu og borða bara „allsberan“ hamborgara ásamt beikoni, salati og dásamlega góðri sósu úr kasjúhnetum og spergilkáli. Þegar þau hin borða pasta þá gæti ég í sjálfu sér borðað glútenlaust pasta en ég ákvað að sleppa því bara alveg. Oftast borða ég þá bara salat og soðið grænmeti í staðinn, en einstaka sinnum nenni ég að búa til kúrbíts-spaghetti og það er mjög fínt. 

Það hefur verið aðeins meira bras að finna uppskrift að pítsudeigi sem ég er sátt við. Að vísu er hægt að kaupa tilbúna glútenlausa pítsubotna og ég hef stundum gert það, en finnst heimatilbúið alltaf betra. Þessi uppskrift hér, sem gerð er úr kínóa finnst mér sú besta sem ég hef prófað en hef að vísu bara gert hana einu sinni. 

Það sem mér fannst kannski erfiðast að passa uppá í sambandi við glútenið, er að það má finna í svo mörgu öðru en kornvörum. Glúten er innihaldsefni í ótrúlegustu tilbúnu matvörum og ef maður er virkilega viðkvæmur fyrir glúteni, þá þarf aldeilis að passa sig og lesa innihaldslýsingar. Allur tilbúinn pakkamatur, súpur, sósur, sósukraftur, lakkrís, meira að segja snyrtivörur geta innihaldið glúten. 

Ég saknaði þess að geta ekki borðað neitt með áleggi ofaná (maður er svo ótrúlega fastur í því að borða brauð með áleggi) og datt þá niður á það að baka frækex. Við Valur splæstum í þurrkofn og ég nota hann til að baka kexið en í raun er hægt að nota venjulegan bakaraofn. Í upphafi notaðist ég mikið við uppskrift sem er í bókinni hennar Kollu grasalæknis en núna er ég farin að grauta bara einhverju saman. Inni á vefsíðunni ljomandi.is er uppskrift að hrökkbrauði sem mér líst ágætlega á og hún notar bara venjulegan ofn. 

Eftir að hafa borðað frækex sem staðgengil fyrir brauð í rúmt ár, rakst ég á uppskrift að brauði á netinu sem ég prófaði og er enn að baka (ég nota glútenlaust haframjöl, passa það ef þið eruð með glútenóþol). Þessi uppskrift hentar mér mjög vel af því það eru hvorki egg né mjólkurvörur í henni. En þetta lítur út og smakkast eins og brauð ;) Upprunalega er þessi brauðuppskrift komin af bloggi sem heitir My new roots, og það er alveg svakalega flott blogg með alls konar heilsusamlegum uppskriftum og fallegum ljósmyndum, endilega kíkið á það. 

Morgunmaturinn var höfuðverkur í upphafi því ég var svo ákveðin í að taka út kolvetni að ég vildi ekki einu sinni borða haframjöl. Ég hafði verið byrjuð að borða egg og beikon í morgunmat (skv. lágkolvetna mataræðinu) þegar ég greindist með eggjaóþolið og til að byrja með þá skipti ég eggjunum út fyrir grænmeti. Steikti t.d. smá hvítkál og gulrætur og borðaði með beikoni. Þetta endist vel og lengi í maganum á mér af því ég passa uppá að steikja grænmetið uppúr kókosolíu og svo er jú fita í beikoninu. Það að fá næga fitu er mjög mikilvægt fyrir mig, minnkar þörfina fyrir sykur og ég er södd lengur. Og svona í „forbifarten“ af því margir þjást ennþá af óhóflegri hræðslu við að borða fitu, þá hef ég síðan haustið 2011 verið að borða nokkuð meiri fitu en nokkurn tímann áður og blóðprufur sem teknar voru af mér núna í haust sýna mjög góð kólesterólgildi. 

Á sumrin fæ ég mér mjög oft „búst“ á morgnana. Þá set ég frosin ber (hindber, skógarber, bláber, rifsber t.d.), hörfræolíu, kókosmjólk úr fernu eða möndlumjólk, hampfræ eða baunaprótein og kókosvatn í blandara og blanda þar til mjúkt. Þeir sem eru ekki með mjólkuróþol geta notað skyr eða mjólkurprótein í staðinn fyrir hampfræin/baunapróteinið. 

Ég fann líka uppskrift að kínóagraut sem ég borðaði á tímabili og var voða ánægð með hann eftir að ég vandist bragðinu. Núna er ég farin að borða glútenlaust haframjöl og þá fæ ég mér oft hafragraut á morgnana. Geri reyndar mína útgáfu af honum og blanda chiafræjum, hampfræjum, kasjúhnetum, kókosolíu, kanil og bláberjum saman við. Sannkallaður ofurgrautur ;) 

Varðandi morgunmat þá höfum við svo ótrúlega sterkar skoðanir á því hvað passar sem morgunmatur en í raun er þetta bara ein af þremur máltíðum dagsins og kornmatur (brauð, grautur, morgunkorn) þarf ekkert endilega að koma þar við sögu. Hér er t.d. hugmynd að 23 tegundum að morgunmat þar sem hefðbundið korn kemur ekki við sögu. Ef fólk er ekki í sérstöku lág-kolvetna-átaki þá er hægt að finna fullt af uppskriftum á netinu að glútenlausu brauði, kökum, kexi og alls konar gúmmelaði. 

Ég ákvað að líta jákvæðum augum á þetta með að breyta mataræðinu. Ekki bara hugsa það út frá því sem ég má ekki borða, heldur líta á þetta sem tækifæri til að borða hollan mat, með því að fókusera á það sem ég MÁ borða. Ég áttaði mig líka á því að með því að skoða uppskriftir sem flokkast undir t.d. hráfæði (alls konar girnilegar kökur t.d. og matur líka), grænmetisfæði (vegan), grainfree (ekkert korn), paleo, basískt mataræði ofl. þá gat ég fundið alls konar mat sem ég mátti borða. Lágkolvetna mataræðið er oft með glútenlausar uppskriftir. 

Í heildina séð þá hef ég samt ekki verið nógu dugleg að gera eitthvað nýtt og spennandi, það verður að segjast eins og er. Netið er samt endalaus uppspretta hugmynda og síðan ég breytti mataræðinu hafa sprottið upp íslenskar bloggsíður þar sem hægt er að finna góðar uppskriftir. Café Sigrún er náttúrulega algjör snilld því þar er hægt að haka við innihaldsefni sem maður vill ekki nota og fá eingöngu fram uppskriftir sem eru án þeirra. Mér líst vel á ljomandi.is, Heilsumamman.com er líka með glútenlausar (og mjólkurlausar) uppskriftir. Vanilla og lavender, Lifðu til fulls, GulurRauðurGrænnogSalt er með afskaplega girnilegar lágkolvetnauppskriftir sem ég þarf að skoða betur. 

Fyrsta árið eða svo var ég mjög hörð á því að fylgja mataræðinu og strax fyrstu mánuðina fann ég verulegan mun á mér. Sérstaklega skánaði ég af alls konar smá kvillum, sem þegar þeir safnast saman verða mjög hvimleiðir. Þetta eru einkenni eins og meltingartruflanir, bjúgur, svimi, stíflaðar nef- og kinnholur, slímmyndun,  sljóleiki yfir höfðinu (heilaþoka), eyrnasuð (kemur reyndar ennþá ef ég verð of þreytt) og hjartsláttartruflanir, svo eitthvað sé nefnt. Það er t.d. mikill munur að sjá ljósmynd af mér sem tekin var í desember, eftir að ég hafði fylgt þessu mataræði í ca. 3 mánuði, ég var öll frísklegri að sjá og ekki jafn bólgin, þrútin og líflaus í framan og ég hafði verið. 

Valur studdi mig 100% í þessu öllu og skipti það ekki litlu máli því hann sér um eldamennskuna á heimilinu. Það sem snýr mest að honum eru hlutir eins og að nota kókosolíu til að steikja uppúr (í staðinn fyrir smjör eða óhollari olíur), og kókosmjólk í staðinn fyrir kúamjólk/rjóma í súpur og sósur. Hann notar ekki lengur hveiti til að þykkja sósur en notar sósujafnara frá Himneskt. Við notum líka glútenfrían grænmetiskraft frá sama fyrirtæki. 

Síðustu tvö árin hef ég hins vegar slappast verulega í þessu öllu saman, því miður. Bæði vegna þess að það er flóknara að ferðast þegar maður er með svona sérþarfir, og svo ég er með sykurfíkn á háu stigi og um leið og ég sleppi mér lausri með bara t.d. eina kexköku eða tertusneið, þá er voðinn vís. Og samhliða sykri í kökum og sælgæti er ansi oft einnig að finna glúten, mjólkurvörur og egg, svo þá er ég að gúffa í mig öllu sem ég á ekki að vera að borða. Arg! 

Svo er það þannig að óþol virkar öðruvísi en ofnæmi. Ef ég væri með ofnæmi þá fengi ég tafarlaus viðbrögð við því sem ég er að borða en viðbrögð við mataróþoli koma oft ekki fyrr en 1-2 dögum síðar (eða enn seinna) og þá er erfiðara að tengja orsök og afleiðingu. Að vísu er það samt þannig að sykraðar mjólkurvörur orsaka uppþembu og rop samdægurs, og á tímabili klæjaði mig alltaf eftir að hafa borðað glúten, en ekki lengur. Það eru líka kenningar uppi um að glútenóþol valdi mun fleiri kvillum en bara meltingartengdum,  en það er erfiðara að átta sig á tengingunni milli þess að borða glúten og fá höfuðverk, eða verða þunglynd(ur) svo dæmi sé nefnt. 

Mig langar mikið að taka mataræðið fastari tökum á ný, því ég efast ekki um að það hefur töluvert að segja fyrir líðan mína. Ég er í heildina séð betri í skrokknum (minni vefjagigtarverkir) en þjáist enn af þreytu og er fljót að ofgera mér þó ég sé í raun „ekki að gera neitt“. Það væri gaman að geta orðið ennþá frískari og náð að byggja upp sterkan líkama. Andlega séð finnst mér ég líka vera stöðugri í skapi þegar ég borða 100% glútenlaust og lítinn sykur. Svo nú er bara að bretta uppá ermar og taka á því!!

Áminning til sjálfrar mín

Það að drekka kaffibolla og borða sykursætt súkkulaðihúðað marsipanstykki með, er ávísun á harkalegt blóðsykurfall 1,5 tímum síðar. Með tilheyrandi slappleika, ógleði og "veikindatilfinningu". Kannski leið mér svona vel í gær af því ég borðaði svo lítið af kolvetnum og drakk ekkert kaffi? Hm ...

Sukk og svínarí ... á bolludaginn ;)

Bolludagurinn er víst ekki fyrr en á morgun, en eins og sannir Íslendingar tókum við forskot á sæluna. Í fyrra held ég að ég hafi ekki borðað neinar bollur en í ár langaði mig að svindla aðeins á mataræðinu, sem ég og gerði. Þá var bara spurningin hvort ég ætti að svindla á þann hátt að ég myndi borða glúten, eða egg ... Þegar óþolsmælingin var gerð hjá mér hérna um árið, þá var ég með mun meira óþol fyrir eggjum, svo ég ákvað að velja skárri kostinn af tveimur vondum. Það er að segja, það var hægt að fá uppskrift að glútenlausum vatnsdeigsbollum með eggjum, eða uppskrift að eggjalausum speltbollum, og ég valdi síðri kostinn.

Ég er á póstlista hjá Sollu Eiríks og hún sendi í vikunni uppskriftir að speltbollum, marsipani, súkkulaði og möndlurjóma, í tilefni bolludagsins. Valur bakaði bollurnar í morgun og gerði marsipanið (reyndar úr möndlum en ekki heslihnetum eins og uppskriftin gerði ráð fyrir). Svo bjó ég til fremur misheppnað súkkulaði og lapþunnan kasjúhneturjóma. Þetta bragðaðist nú samt allt ágætlega en engin mynd var tekin af herlegheitunum.

Annars er bara vorveður úti, vægt til orða tekið. 8 stiga hiti, sólskin, sunnangola og snjórinn bráðnar eins og honum sé borgað fyrir það. Valur skellti sér á skíði og naut sín í botn á nýju skíðunum. Ég sjálf hef voða lítið farið á skíði síðan ég fékk brjósklosið 2008, aðallega af því jafnvægið er ekki ennþá komið í lag. En mig langar samt stundum uppeftir, sérstaklega í svona fallegu veðri eins og í dag. Aldrei að vita nema ég skelli mér einhvern tímann í vor.

Svo áttaði ég mig á því núna, að það eru sem sagt komin fimm ár frá brjósklosinu, sem þýðir að í í vor eru komin fimm ár frá því Pottar og prik fluttu á Glerártorg. Ég veit að ég er alltaf að tönnlast á því sama, en ég bara verð að segja það "upphátt" einu sinni enn ... ég hreinlega skil ekki hvað tíminn líður fljótt!!!


P.S. Fyndið, ég var svo oft að drepast úr kláða hér áður fyrr. Eftir tvo skammta af bollum í dag kom þessi sami kláði aftur. Þá veit ég það ;o)

Ljúffengur kínóagrautur (gútenlaus)

Þegar maður (kona) borðar ekki egg, mjólkurvörur eða glúten, þá dregur talsvert úr þeim möguleikum sem eru í boði varðandi morgunmatinn. Ég hef því verið á höttunum eftir nýjum uppskriftum og fann loks eina sem ég prófaði í gærmorgun og er alsæl með. Uppskriftina fann ég á vefsíðu sem heitir The Alkaline Sisters og hér er tengill á upprunalegu uppskriftina.

Það eru reyndar mun fleiri girnilegar uppskriftir á síðunni og alls kyns fróðleikur,  og ekki spillir fyrir að þar eru líka gullfallegar ljósmyndir. En varðandi heitið á síðunni, The Alkaline Sisters, þá eru sífellt fleiri að taka upp þann hugsunarhátt að basískt fæði henti líkamanum best, já eða þá basískt/súrt í hlutföllunum 80/20. Ég hef ekki sett mig ítarlega inn í þessi fræði en Robert O. Young er einn helsti talsmaður þessarar stefnu og hefur m.a. gefið út bókina The PH miracle en hann heldur einnig úti blogginu Articles of Health.

En aftur til þeirra systra. Julie hafði þjáðst af mjög slæmu brjósklosi í baki í 18 mánuði þegar hún áttaði sig á því að hún þyrfti að læknast "innan frá" og ákvað að prófa basískt mataræði. Hún fékk Yvonne systur sína með sér í að prófa þetta en Yvonne hafði átt við offituvandamál að stríða. Það er skemmst frá að segja að heilsufar þeirra systranna gjörbreyttist í kjölfarið og hafa þær fylgt basísku mataræði síðan haustið 2008.

Læt ég þessum langa formála hér með lokið og sný mér að uppskriftinni góðu.

Kínóagrautur

1 bolli kínóa

3 bollar möndlumjólk

1/2 tsk. vanilla

1 tsk. kanill

1/4 tsk. all spice

1/2 bolli rúsínur

1 miðlungs stórt epli, brytjað

stevia eða agave (ef vill)

1/2 bolli saxaðar valhnetur

4 msk. sólblómafræ

1 bolli bláber

Ofaná: Hindber, jarðarber, pecan hnetur, möndlur, hempfræ (eitthvað af þessu)

• Setjið kínóa, mjólkina, kryddið og rúsínur í pott. Látið sjóða í 5 mín. 
• Bætið þá eplinu út í og sjóðið í 5-7 mín. í viðbót. 
• Hrærið í og takið svo pottinn af hellunni og látið jafna sig í 5 mín. Þá ætti grauturinn að hafa dregið í sig allan vökvann. 
• Ef það er ennþá mikill vökvi, sjóðið í 3-5 mín. í viðbót og takið svo af hellunni og látið hvíla í 5. mín. Passa samt að grauturinn brenni ekki í þessari viðbótarsuðu. 
• "Sykrið" ef þið viljið með agave eða stevia. 
• Setjið valhnetur + fræ + ber + smá epli ofaná. Njótið :)

Ég gerði bara hálfa uppskrift, enda bara að elda handa sjálfri mér.
Ég átti ekki rúsínur svo ég notaði nokkrar döðlur í staðinn.
Sleppti líka all spice, veit ekkert hvaða krydd það er.
Sleppti sætuefnum, fannst döðlurnar sæta þetta nóg.
Saxaði möndlur ofaná í staðinn fyrir valhnetur.

Mun pottþétt gera þennan graut oftar!

Skamm, skamm, skamm!!

Oh, ég er ferleg, búin að svindla alltof mikið á mataræðinu undanfarið.

Þeir sem hafa fylgst með mér og/eða þekkja mig vita að:

a) Ég er með óþol fyrir eggjum, glúteini og mjólkurvörum.
b) Ég er búin að vera voða dugleg í ca. eitt ár að sleppa því að borða mat sem inniheldur eitthvað af þessum atriðum.

En núna er ég orðin alltof kærulaus. Hugsa sem svo að einn biti saki nú ekki, og svo breytist bitinn í einn sælgætismola og þar næst í eina smáköku og núna áðan borðaði ég tvær smákökur með kaffinu. Og í þessum smákökum var allt sem ég á að forðast. Ég hef líka fundið það undanfarið að ég hef verið einhvern veginn sljórri yfir höfðinu og hef safnað á mig meiri vökva en venjulega. Svo nú er komið að því að hætta þessari vitleysu.

Það er eitthvað svo algjörlega fáránlegt að borða mat sem maður veit að fer ekki vel í mann. Hm, ætli það sé ekki svipað og að reykja þó allir viti að reykingar skaða heilsuna. En það er þessi litli en samt háværi púki á öxlinni, sem segir að þetta sé nú svo lítið magn, og ég sé nú orðin miklu betri en ég var og ég hljóti að þola smávegis egg/hveiti/smjör o.s.frv. Nú verð ég að hætta að hlusta á þennan púka og hlusta framvegis á rödd skynseminnar.

Að hluta til er þetta leti um að kenna. Ég var komin með uppskrift að jólasmákökum sem ég má borða, en nennti aldrei að baka þær. Yfirhöfuð þá er ég alltof löt að finna nýjar og spennandi uppskriftir til að prófa. Ekki vantar uppskriftabækurnar í húsið, onei það er ekki vandamálið.

Jæja, nú hlýt ég bara að snúa til betri vegar, svona eftir að hafa skrifað um vandamálið hér ;-)

Fallin í faðm kolvetnapúkans

eina ferðina enn...

Staðreyndir málsins:
* Ég er alveg hreint svakalegur kolvetnafíkill og hafði gert margar tilraunir til að draga úr kolvetnaáti, áður en mér tókst það s.l. haust.
* Mér líður almennt séð miklu betur ef ég borða minna af kolvetnum
* Blóðsykurinn verður jafnari yfir daginn og ég er ekki stöðugt í þessari rússíbanareið sem samanstendur af aukinni orku í smá stund með eftirfylgjandi orkuleysi, sem leiðir af sér meira kolvetnaát, sem gefur orku í smá stund ... o.s.frv.
* Þegar mér tekst að draga úr kolvetnaáti í lengri tíma þá dregur úr sykurlönguninni með tímanum og ég sakna sykursins ekki neitt

En ........
* Þegar ég dett í lengri þreytuköst og er gjörsamlega orkulaus, svo dögum og vikum skiptir, þá fer ég að leita í kolvetnin því þau gefa mér smá orkubúst, þó stutt sé
* Þetta geri ég gegn betri vitund en mér er hreinlega ekki sjálfrátt
* Kaffi (reyndar ekki kolvetni í því en gefur falska orku), 70% súkkulaði, döðlur og maísflögur eru stóru syndirnar mínar þessa dagana.

Ég fann það sérlega vel síðustu tvær, þrjár vikurnar að ég var að detta í kunnuglegan gír. Það er að segja, að úða í mig mat, sætindum og kaffi til þess að halda haus. Þetta er nokkuð sem ég var búin að gera í mörg ár áður en ég breytti mataræðinu. Og það sem ég lærði á Kristnesi, að hlusta meira á líkamann og hvíla mig, í stað þess að keyra mig áfram, var bara orðinn dauf endurminning. 

Það er reyndar ekki þannig að ég hafi verið á fullu allan daginn, alla daga, bara svona ef einhver skyldi nú fá þá ranghugmynd. En ég er alltaf að berjast við sama vandamálið, að vilja ekki vera eins þreytt og ég er, og þá fer ég að keyra mig áfram, gegn betri vitund. Svo var líka búið að vera meira að gera í vinnunni og það segir fljótt til sín - eins gaman og það er samt.

Nú er ég búin að vera viku í sumarfríi (fyrstu dagana var ég reyndar að vinna í bókhaldi hér heima). En þessa viku hef ég verið skelfilega þreytt og sleppti því m.a. að fara með Vali til Reykjavíkur á þriðjudaginn vegna þess að ég treysti mér hreinlega ekki. Í staðinn lá ég mest fyrir og las og náði loks að slappa aðeins af. Hið sama gerði ég í gær og í dag - og hipp hipp húrra - ég er loks búin að safna pínu ponsu orku. Nógu mikilli til að ég treysti mér í ferðalag. Haha, snillingurinn ég, fer náttúrulega strax að eyða orkunni... en vonandi næ ég líka að safna aðeins í sarpinn í íslensku útilofti :-)

P.S. Ég skrifaði þessa færslu fimmtud. 26. júlí en gat ekki ákveðið hvort ég ætti að birta hana eða ekki... Mér finnst ég alltaf vera að skrifa um sömu hlutina og falla enn og aftur ofan í sömu gryfjuna og skammast mín satt best að segja ofurlítið fyrir það. Vildi óska að ég hefði meiri viljastyrk og sjálfsaga stundum. 
En það er víst bara svona sem ég er, og ég hef ósköp takmarkaða þörf fyrir að sýna umheiminum einhverja glansmynd af mér. Þannig að hér kemur þessi pistill - en ég lofa skemmtilegri pistli von bráðar. Við skruppum nefnilega í smá ferðalag um helgina og þegar ég er búin að fara í gegnum myndirnar þá kemur ferðablogg :-)

P.P.S. Ef aðrir kannast við að vera alltaf að berjast við sömu vindmyllurnar, og hafa stundum betur og stundum verr - þá væri gaman að fá að heyra af því. Þetta geta verið hinir ýmsu hlutir, og þurfa alls ekki að tengjast mat. Þannig að endilega skrifa nokkur orð í athugasemdakerfið, ef þið eruð í stuði. Þeir sem hafa ekki blogger aðgang geta hakað við "nafnlaust" og skrifað svo bara nafnið sitt undir athugasemdina í staðinn.

Sykur - Minn forni fjandi

Já það er alveg ótrúlegt hvað mér gengur illa að hætta að borða sykur. Og þegar ég segi sykur þá meina ég ekki bara hvítan unninn sykur, heldur allt sætt, plús matvara sem hefur sömu áhrif og sykur þegar hún kemur út í blóðrásina. Þegar ég fór á Kristnes bað ég um að fá sérfæði, þ.e. mat án glúteins, mjólkur og eggja. Ég hélt að það myndi ekki þýða að biðja um sykurlaust fæði því þá fengi ég bara mat með gervisykri s.s. aspartam eða öðru, þannig að ég sleppti því. Fyrst í stað fékk ég einhverjar sætar kökur með kaffinu en lét þá fréttast að ég væri ekki fyrir sætabrauð, og fékk ávexti í staðinn.

Málið er bara að ég tók nánast alla ávexti út úr mataræðinu í haust þegar ég fór á kolvetnasnauða-fituríka fæðið, en um leið og ég fór að borða þá aftur núna, þá kveiktu þeir á sykurlönguninni hjá mér. Þá skiptir engu máli þó þeir séu vissulega þúsund sinnum hollari en hvítur sykur, því um leið og búið er að kveikja á "umm hvað er gott að fá eitthvað sætt á tunguna" takkanum í heilanum á mér, þá hefst gamla rússíbanareiðin enn og aftur. Mig langar í eitthvað sætt, læt undan lönguninni og líður dásamlega í smá stund. En mjög fljótlega fer ég að verða sljó yfir höfðinu og þegar blóðsykurinn fellur enn frekar þá verð ég ógurlega þreytt og framtakslaus. Langar mest að leggja mig. Og hvað geri ég þá? Nú sæki mér meiri sykur til að hressa mig og þar með er kominn vítahringur.

Ég hef vitað það lengi að þessi endalausa löngun mín í sykur gæti varla talist eðlileg, og bar mig gjarnan saman við vinkonu mína sem reykir. Mér sýndist á öllu að mín fíkn væri alveg jafn sterk og hennar, og jafn erfitt að hætta að borða sykur eins og að hætta að reykja. Nú er búið að sýna fram á það með tilraunum á rottum að sykur hefur áhrif á sömu stöðvar í heilanum eins og fíkniefni. Raunar var það svo, að þegar rottur gátu valið á milli þess að fá kókaín eða sykur, þá völdu þær sykurinn. Það er franskur læknir, Dr. Serge Ahmed, sem hefur rannsakað þetta. Um daginn horfði ég á 60 minutes fréttaskýringaþáttinn "Is sugar toxic?" sem er afskaplega fræðandi þáttur um áhrif sykurs á líkamann.

Þar var meðal annars sýnt þegar þáttastjórnandinn drakk sykrað vatn og síðan var tekin MRI mynd af heilanum í honum. Þá uppljómuðust þau svæði í heilanum sem tengjast ánægju (reward center of the brain), en það sem þá gerist er heilinn frameiðir dopamín og okkur líður tímabundið afskaplega vel. Með tímanum þarf heilinn síðan alltaf meira og meira af efninu til að framkalla sambærileg áhrif og þar með myndast vítahringur. Ég kannast nú heldur betur við þetta, á tímabili dugði ekkert minna en heill poki af kúlusúkki til að seðja sykurhungrið. Núna er ég ekki svona slæm, sem betur fer, en á meðan það dugði mér t.d. um daginn að borða eina döðlu til að svala fíkninni þá er ég komin upp í tvær núna, svo þetta vindur fljótt uppá sig.

Eina lausnin er að sjálfsögðu að hætta alfarið að borða það sem kyndir undir sykurlönguninni - og mér tekst það alltaf inn á milli í dágóðan tíma - en svo á einhverjum tímapunkti tekst mér að sannfæra sjálfa mig um að bara smávegis smakk geti nú ekki verið svo slæmt. Döðlur eru nú hollar, er það ekki? Ávextir eru hollir... Dökkt súkkulaði á víst að vera svo hollt... Arg!! En ef maður dettur af hestbaki þá klifrar maður aftur á bak - svo það er markmið mitt núna, að komast aftur á "hestbak".

En svo ég vísi aftur í þennan sjónvarpsþátt um sykurinn þá er þar viðtal við bandarískan innkirtlasérfræðing, dr. Robert Lustig, sem hefur sérhæft sig í offitu barna, og hann er þeirrar skoðunar að sykur (og þá sérstaklega high fructose corn syrup) sé meginorsök þess offitu faralds sem tröllríður heimsbyggðinni um þessar mundir. Í sama sjónvarpsþætti er viðtal við lækni sem segir frá rannsókn sem hún framkvæmdi og sýnir að sykurneysla eykur líkurnar á hjartasjúkdómum og heilablóðfalli. Annar læknir er þeirrar skoðunar að sykurneysla (sem eykur insúlín útskilnað) geti aukið vöxt vissra krabbameinsfruma. Þannig að það er allt að vinna og engu að tapa að minnka sykurneyslu sína.

Enn um mig og mitt mataræði

Mér ætlar að reynast erfitt að finna hinn eina sanna gullna meðalveg í mataræðinu. Það er að segja, ég hélt á tímabili að ég væri komin á beinu brautina og héðan væri ekki aftur snúið, en það er ekki svo. Sérstaklega er það sykurinn sem ætlar að reynast mér óþægur ljár í þúfu. Það er eiginlega frekar sérstakt að ná að vera sykurlaus yfir jólin og í myrkasta skammdeginu, en svo núna þegar daginn er farið að lengja og ég ætti að vera komin yfir versta hjallann, þá er sykurfíknin mig lifandi að drepa. Ég var um daginn að gera tilraun með að borða meira af kolvetnum s.s. brún hrísgrjón, döðlur, kasjú hnetur, gulrætur, rófur ofl. sem ég man ekki í augnablikinu. Fyrst í stað gekk það ágætlega en svo fór að síga á ógæfuhliðina.

Um leið og ég byrja að fóðra kolvetnispúkann þá langar mig í meira af þessu sama - og ég veit ekki hvernig ég á að fara að því að vinna úr þessu því mig langar samt að geta borðað þessi hollu kolvetni. Ég reyndar kveikti á perunni með það að ég var ekki að standa mig í að borða nógu mikla fitu og hef aftur aukið fituneysluna verulega. Það var jú aðalforsenda þess að mér tókst að hætta í kolvetnunum á sínum tíma, að maður verður svo saddur af fitu og langar þá minna í þetta sæta. En já já, ég held bara ótrauð áfram, það þýðir ekkert að gefast upp þó á móti blási.

Samanber þetta video sem ég fann á netinu, um konu sem var komin í hjólastól af völdum MS, en með breyttu mataræði (og annarri meðferð sem fólst að ég held í því að örva vöðvana með rafboðum) tókst henni að snúa við þróuninni og komst úr hjólastólnum. Hún þróaði ákveðið mataræði og er upptekin af því að breiða út boðskapinn. Hér er heimasíðan hennar ef einhver hefur áhuga. Og hér er myndband með henni á youtube, þar sem hún segir frá sögu sinni.

Eins og sprungin blaðra

Eftir að hafa verið á fullu alla vikuna er ég eiginlega sprungin núna. En það þýðir ekki því næg er dagskráin framundan. Það er að segja, vinna eftir hádegi og matarboð í kvöld. Það eina hins vegar sem ég hef afrekað í dag er að borða morgunmat og fara í sturtu. Ekki einu sinni búin að græja mig almennilega eftir sturtuna. Á eftir að blása hárið, mála mig, ákveða í hvaða fötum ég ætla að vera og borða hádegismat (svona ef mér tekst að finna mér eitthvað til að borða). Ég hef nú rúman klukkutíma enn til stefnu, svo þetta ætti að hafast, hehe. En já, það er spurning með beikon og grænmeti í hádeginu, eða annað hvort grænmetis- eða ávaxtahristing. Ég borðaði tvær beikon/grænmetis máltíðir í gær svo ég er ekkert að deyja úr spenningi fyrir því sem hádegismat. Og nú ber svo við að engir matarafgangar eru til í húsinu, en þeir bjarga mér ansi oft. Annars er ég alltaf á leiðinni að finna mér fleira til að borða t.d. í morgunmat, en það gengur hægt. Um daginn gerði ég reyndar ágætis gulrótarsúpu úr hráfæðisbókinni sem Hrefna gaf okkur í jólagjöf, en setti of mikinn cayenne pipar í hana og það fór ekki vel í mig. Svo er fullt af öðrum uppskriftum, bæði þar og eins í bókinni hennar Sollu sem ég gæti prófað. Þyrfti bara að gera þetta skipulega einhvern tímann.

Ég er að reyna að halda aftur af mér

Það er eitt alveg stórmerkilegt sem gerist stundum (oft) þegar ég er í þreytukasti. Þá fæ ég yfirgnæfandi löngun til að fara að hamast eitthvað, s.s. að laga til í húsinu. Það er eins og líkamlega tiltektin eigi að bæta fyrir andlegu niðurlæginguna sem fylgir því að vera svona þreytt. Þetta er hins vegar ekki sérlega gáfulegt og minn ágæti eiginmaður er oft búinn að skamma mig þegar hann sér í hvað stefnir hjá mér. Því þetta leiðir jú bara til þess að ég er enn lengur að jafna mig. Þannig að í dag þegar ég fann í hvað stefndi, þá ákvað ég að nú skyldi ég ekki falla í þessa framkvæmdagryfju og bara sitja aðgerðalaus. Tja, eða þannig.

Við vorum í sextugsafmæli í gær sem haldið var í Golfskálanum, og mér tókst að sitja þar í rúma þrjá tíma. Sem er vel af sér vikið, því hátalarakerfið var alltof hátt stillt og þar af leiðandi voru allar ræður og sum skemmtiatriðin alveg ærandi hávær. Það lýsir því best hvað ég var orðin þreytt í höfðinu, að þegar ég fór að sofa þá gat ég ekki hugsað mér að setja róandi slökunar talið/tónlistina í eyrun á mér, heldur stakk eyrnatöppum í eyrun til að hafa sem allra mest hljóð. En svo þetta hljómi nú ekki bara sem eitthvað kvart og kvein, þá verður að segjast að fyrir ári síðan hefði ég átt mun erfiðara með að fara í þessa veislu.

Þetta með að spá í hvernig ástandið var fyrir ári síðan, kom upp í einu viðtalinu á Kristnesi í vikunni. Held að það hafi verið hjúkrunarfræðingurinn frekar en iðjuþjálfinn sem kom með þennan punkt. Ég var nú orðin svo steikt í höfðinu eftir öll þessi viðtöl að þetta fór allt í einn graut og eftirá mundi ég ekki einu sinni nafnið á iðjuþjálfanum, þó ég hefði haft það á blaði.

En já sem sagt, í framhaldinu fórum við Valur að tala um það hvernig ég hefði verið fyrir ári síðan. Ég nefnilega hef verið svo miður mín yfir því að hafa dottið aftur í þreytu-pyttinn eftir jólavertíðina, að ég átti erfitt með að sjá hvað þó hefði áunnist. En já Valur rifjaði upp þegar ég kom í heimsókn til hans í Tromsö, hvað ég hefði verið ónýt þá, og núna áðan las ég bloggfærslur frá því í febrúar, og það er nokkuð ljóst að þrátt fyrir allt þá er ég töluvert mikið hressari í ár. Þreytuköstin eru ekki jafn yfirgengileg, ég á betri klukkustundir og jafnvel heila daga, inn á milli. Meltingartruflanir heyra nánast sögunni til eftir að ég breytti um mataræðið, og hið sama má segja um stíflurnar í nef- og kinnholum sem voru að plaga mig árið um kring. Í heildina séð er ég líka betri í skrokknum, þ.e. ekki með jafn mikla vefjagigtarverki, þó þeir séu alveg ennþá til staðar.

Annars kom til mín kona í veislunni, gömul skólasystir mín, og fór að hrósa mér fyrir ljósmyndirnar mínar (sem hún sér af því við erum vinir á facebook). Hún sagðist oft fara inn á síðuna mína og skoða myndirnar. Það er alltaf gaman að fá jákvæð viðbrögð á það sem maður er að gera,  sama hvað það er.  Og af því tilefni þá kemur hér mynd sem ég tók seinnipartinn í fyrradag, niðri við ósa Glerár. Ég var búin að birta aðra á flickr síðunni minni, sem er mjög svipuð, en hér er ekki sami forgrunnur heldur fær sjórinn meira að njóta sín. Endilega smellið á myndina þá stækkar hún og sést betur ;)

Áminning til sjálfrar mín !!

Það er ekki heimsendir þó ég sé í slæmu gigtarkasti. Ég dett niður í þvílíka heimsenda-hugsunarháttinn og finnst eins og þessi breyting á mataræðinu, sem lofaði svo góðu, hafi bara verið loftbóla sem sprakk. En ég ætla nú samt ekki að gefast upp á mataræðinu. Ég fann það alveg sjálf þegar annirnar byrjuðu í vinnunni að ég var viðkvæm fyrir þessu viðbótarálagi, þrátt fyrir að vera orðin töluvert mikið betri en áður, og ég verð bara að gefa sjálfri mér tíma til að safna mér saman aftur, án þess að truflast úr stressi yfir þessu öllu saman. Hm, mjög góð íslenska þetta "að truflast úr stressi", eða hitt þá heldur. Í þessum skrifuðu orðum er ég að borða þurrkað kex með reyktri þorskalifur. Lifrin er nú eiginlega svo feit, að það er ekki hægt að borða mikið af henni í einu og kannski ekki það besta í magann svona rétt fyrir nóttina. En lifrin er hinsvegar stútfull af omega 3, svo það hlýtur nú að vera afskaplega gott að úða þessu í sig.

Mamma og Ásgrímur eru niðri núna. Ég hef víst ekki verið sérlega góður gestgjafi í kvöld, var svo ógurlega lengi að ganga frá í eldhúsinu og þrífa alls skyns dósir og dót fyrir endurvinnsluna. Síðan þurfti að taka af snúrunum og setja í þvottavél og hengja upp. Já og hanga aðeins í tölvunni og hringja í Sunnu. Og allt í einu er kvöldið á enda og ekki er ég búin að sníða kjólinn minn ennþá.

Ég hefði nú kannski átt að geta sniðið hann í dag en þá var ég bara svo ógurlega undirlögð öll, að ég gerði fátt. Svaf til rúmlega níu og tók því mjög rólega framundir hádegi. Hef hreinlega ekki hugmynd um í hvað tíminn fór, því það eina sem ég gerði var að skreppa aðeins í vinnuna og keyra mömmu og Ásgrím út í Kjarnalund. Á meðan þau heimsóttu konu þar fór ég í Bónus og gerði svona miðlungs stór innkaup. Svo skutlaðist ég heim með vörurnar og sótti þau aftur og hélt svo áfram að gera ekki neitt þar til ég eldaði kvöldmatinn. Það kom nú til vegna þess að Valur kokkur var ekki heima.

En já, mikið vona ég nú samt að þetta verði stutt og laggott gigtarkast!

Hér fylgir mynd sem ég tók af "engu" á leiðinni frá Kjarnalundi í dag.

Hrefna farin aftur, böhöhö...

Já svona er lífið víst. Fólk kemur og fer, sumir alfarnir, en vonandi kemur nú Hrefna okkar aftur :)

Ég er búin að vera frekar ónýt þessa síðustu viku, en fannst ég kannski vera hakinu skárri í dag. Vonandi heldur það bara áfram í rétta átt. Ég er ekki búin að svindla neitt í mataræðinu um jólin, nema ef helst hvað sykurinn snertir. Hef aðeins misst mig í 70% súkkulaðinu... En engar jólasmákökur, enginn ís með eggjum, engin kartöflustappa... Þannig að eiginlega ætti ég bara að vera voða stolt af sjálfri mér - og hætta að skammast þó ég borði einn og einn súkkulaðimola (eða þrjá, eða fjóra).  Það hjálpar auðvitað gríðarlega til að Valur bætir fleiri pottum á eldavélina og ég fæ grænmeti sem meðlæti þegar aðrir borða pasta/hrísgrjón eða kartöflur.

Svo fékk ég alveg svakalega flottar hráfæðisbækur í jólagjöf og hlakka mikið til að fara að prófa rétti uppúr þeim. Þarf bara að safna aðeins meiri orku fyrst.

Mig langar líka til að prjóna mér peysu - og ég á enn eftir að sníða og sauma einn grænan kjól. Efnið í hann bíður (ó)þolinmótt ofan í poka.

Á morgun er ég að vinna frá 10-12 en svo verða rólegheitaáramót hér í húsi. Á þriðjudaginn koma mamma og Ásgrímur með flugi norður. Þau eru að fara í jarðarför Irene Gook, sem lést rétt fyrir jólin.

Og nú er ég að fara að sofa. Hm, eða fá mér aðeins í gogginn fyrst.

Arg!

Þreytt - þreytt - þreytt. Þrátt fyrir 2ja daga helgarfrí er ég ennþá þreytt og verð að viðurkenna að það vex mér ógurlega í augum að eiga að mæta í vinnu á morgun. Kannski verð ég hressari á morgun, það má vona... Reyndar hef ég jú ekki verið alveg í fríi frá vinnu. Var að vinna í bókhaldinu á föstudagskvöldinu og í morgun og svo hefur mér gengið framúrskarandi illa að setjast / leggjast og bara hvíla mig. Ég hef einhvern veginn ekki eirð í mér til að vera kyrr og finnst að ég eigi að vera á fullu að gera eitthvað gáfulegt.

Svo er virkilega erfitt andlega séð að detta aftur niður í svona gríðarlega þreytu, eftir að hafa verið skárri um sinn. Og það er líka erfitt fyrir fólkið í kringum mig. Plús, að ég verð alveg óð í sykur og ég sem ætla ekki að borða sykur. Það er erfitt! Hingað til hef ég látið 70% súkkulaði, hnetur, kaffi og eina og eina döðlu duga, og eins gott að ég falli ekki í freistni nú þegar ég á bara eftir að verða enn þreyttari á næstu fjórum vikum. Þetta er algjör klemma sem ég er í, því ég þyrfti svoleiðis að vera á bremsunni og passa uppá að fá nægilega hvíld og t.d. ekki vinna 6 tíma í einu því ég veit af biturri reynslu að það er alltof mikið fyrir mig. EN - það er ekki hlaupið að því þegar maður er verslunareigandi og það í jólatörninni. Auðvitað munar rosalega um að við Sunna erum tvær, en helst þyrfti að vera manneskja með okkur stærstan partinn af desember ef vel ætti að vera.

Ég er eiginlega dauðfegin að hafa hætt í kórnum. Það er svo brjálað að gera þar núna, fyrst voru afmælistónleikar um daginn og svo verða tónleikar til styrktar Mæðrastyrksnefnd 8. des. og þetta hefði bara þýtt ennþá meira álag, svo það er gott að ég er hætt þar. Pínu sorglegt samt líka því mér fannst þetta svo skemmtilegt... en það er önnur saga.

Ég finn samt að það gerir mér gríðarlega gott að vera í leikfiminni. Á fimmtudaginn síðasta var leikfimi kl. 14 og ég hafði verið alveg svakalega þreytt allan daginn í vinnunni, og var mikið að hugsa um að sleppa leikfiminni í þetta sinn. Fór samt og var nánast eins og svefngengill allan tímann. Verkjaði endalaust í allan skrokkinn og vantaði allan kraft í vöðvana. Í lokin var slökun og ég náði að slaka nokkuð vel. Fór svo heim og fékk mér kaffi og eftir smá stund var ég bara öll önnur. Leið betur en mér hafði liðið allan daginn. Svo það er greinilega lífsnauðsynlegt að halda áfram í leikfiminni. Bara verst að það er að verða svo mikið að gera í vinnunni að það er varla forsvaranlegt að stökkva út kl. 14 á daginn. En það er nú að vísu bara einu sinni í viku, því hitt skiptið er leikfimin að morgninum. Samt, þá þarf núna endalaust að panta vörur og taka upp vörur, svona á milli þess sem við afgreiðum viðskiptavini, svo það er eiginlega á mörkunum að ég hafi samvisku til að stinga af í leikfimina. En geri það nú samt af því ég veit það gerir mér gott.

Óreiða í huganum

Samanber söguna hennar Kristínar Marju, "Óreiða á striga". Það koma svona dagar þar sem óreiða er alls ráðandi í huga mínum. Þá er einhvern veginn eins og ekkert "passi saman" og hugurinn æðir viðstöðulaust í allar áttir. Þetta gerist gjarnan þegar ég er þreytt. Stundum verð ég þunglynd þegar ég er þreytt, stundum fer ég í þessa óreiðu, veit eiginlega ekki hvort er verra. Það sem virkar best á hugann þegar ég er í þessu ástandi er að gera eitthað líkamlegt - en það er aftur á móti ekki eins gott þegar þreytan er alls ráðandi. Sem sagt smá dilemma. Ansi oft hef ég farið að laga til þegar ég er í þessu standi, en Valur stoppaði mig af áðan þegar ég ætlaði að byrja á því, og sagði (réttilega) að þá yrði ég bara enn þreyttari eftirá. Þannig að ... úrræðið varð að setjast niður og reyna að róa hugann með því að skrifa.

Talandi um að gera eitthvað líkamlegt, þá fór ég raunar í smá gönguferð áðan. Gekk mjög stuttan hring hér í hverfinu, en merkilegt nokk, ákvað að ganga upp bratta brekku, svona til að sjá hvernig formið væri. Fyrir þá sem til þekkja, þá gekk ég nánar tiltekið upp Kotárbrekkuna, eða það sem er eftir af henni síðan nýja hverfið var byggt. Stoppaði að vísu tvisvar á leiðinni upp en fann samt mikinn mun á mér frá því í vor/sumar. Ég reyndi ekki einu sinni að ganga þennan stíg þegar ég var sem verst.

Annars er það helst að frétta að hér er kominn þurrkofn í hús. Þegar ég var farin að kaupa hráfæðiskex dýrum dómum, datt Vali í hug að betra væri að eiga sinn eigin ofn og yrði það fljótt að borga sig. Mér finnst reyndar hráfæðiskex mjög gott og svo er líka hægt að "baka" smákökur, pizzubotna og fleiri hollustuvörur í ofninum. En merkilegt nokk, þá fæ ég líka smá sting í magann yfir þessum ofni, sem er bara fyndið. Óttast að ég verði ekki nógu dugleg að nota hann (fátt verra en eyða peningum í vitleysu) og svo krefst þetta skipulagningar og þolinmæði sem ég veit ekki hvort ég er fær um. En á sama tíma veit ég að mér líður mjög vel af hráfæði og þá er auðvitað um að gera að reyna að auka þátt þess í mataræðinu.

P.S. Fór í Bónus og ætlaði bara rétt að kaupa pylsur og eitthvað smá en kom með 3 fulla poka út. Svo fór ég í Hagkaup og ætlaði að kaupa grænmeti, en stoppaði óvart hjá snyrtivörunum. Kom út með augnblýant og augnskuggan en ekkert grænmeti... Var dottin í full-time þreytu-breakdown þegar ég kom heim - og fékk smá skammir af eiginmanninum - sem vill mér allt hið besta og finnst að ég eigi að hafa vit á því að falla ekki í svona heimskupytti.

Ein frá því fyrr í haust

Hér kemur eitt stykki mynd, bara til að sýna að ég er ekki alveg dauð úr öllum ljósmynda-æðum ;o)

Healing crisis

er faglega heitið á því sem er að plaga mig þessa dagana. Ég pantaði mér um daginn bók um hráfæði sem ég hlóð niður af netinu og hef verið að lesa hana smám saman. Í gær rakst ég á kafla þar sem fjallað er um það sem gerist þegar líkaminn fer að afeitrast og í viðbót við líkamleg einkenni s.s. höfuðverk, útbrot ofl. þá nefnir hann að maður geti upplifað þetta sem kallað er "healing crisis" en þá geta líkamleg og andleg vandamál úr fortíðinni (sem hafa verið djúpt grafin) komið uppá yfirborðið að nýju. Þetta sé eðlilegur hluti ferlisins og maður þarf sem sagt bara að þreyja þorrann, því þetta líður hjá.  Mér finnst þetta allt hljóma hálf fáránlega, en sannleikurinn er sá að eins og mér hefur liðið andlega undanfarið þá líkist það mest hvernig mér leið andlega í kringum tvítugt. En sem sagt, þá er mikilvægt að halda sínu striki og það ætla ég líka að gera.

Af veikum mætti hef ég reynt að sannfæra sjálfa  mig um að sjúkdómsástand sem hefur tekið mörg ár að þróast, lagast ekki á fáeinum vikum. Þar sem þolinmæði er ekki mín sterka hlið, þá vil ég jú helst sjá árangur nánast strax. En í gær fékk ég póst á facebook frá konu sem ég er með í ljósmyndaklúbbnum og það sem hún skrifaði sannfærði mig enn frekar um að ég verð að vera þolinmóð. Þannig var að við Álfkonur erum með lokaða síðu á facebook þar sem við getum haft samskipti án þess að aðrir sjái. Þar inn setti ég þann "status" að ég væri búin að týna ljósmynda-mojo-inu mínu. Já já, sletti ensku eins og mér sé borgað fyrir það. Þetta bara hljómaði meira "kúl" heldur en að segjast vera búin að missa áhugann á ljósmyndun. En áhugi er ekki alveg rétta orðið heldur. Það sem ég er búin að missa er þessi óþreyja, þessi tilfinning innra með mér að nú verði ég að komast út með myndavélina. Jæja, nema hvað, ég fékk nokkur góð ráð frá þeim hinum s.s. að mæta á fundi (búin að sleppa tveimur síðustu af því ég var svo þreytt), og prófa að mynda eitthvað nýtt / gera tilraunir. En svo fékk ég sem sagt þennan einkapóst frá einni sem líka glímir við mataróþol og hefur sleppt mjólk og glúteini úr fæðunni síðustu 12 árin. Það var ekki fyrr en hálfu ári eftir að hún breytti mataræðinu, að hún fann mikla breytinu á sér og síðan hefur henni varla orðið misdægurt. Hún reyndar lýsti því mjög skáldlega hvernig lokahnykkurinn var, en þá var hún stödd í kirkju og fannst allt í einu eins og hún væri að klæða sig úr gamalli kápu og fann þennan gríðarlega létti.

Í ljósi alls þessa, þá þarf ég að:
- Halda mínu striki með mataræðið 
- Hafa trú á að þetta skili mér betri heilsu 
- Temja mér meiri þolinmæði
- Reyna að halda haus þegar þegar ég fæ þreytuköstin mín, í stað þess að missa móðinn

Óvænt aukaverkun af minna sykuráti

er óstöðugt skap. Ég þarf víst að horfast í augu við að ég notaði sykur og allt sem gaf svipuð áhrif, sem eins konar deyfiefni. Ef ég var þreytt þá fékk ég mér eitthvað sætt, ef ég var leið þá fékk ég mér eitthvað sætt o.s.frv. Núna hef ég ekki þennan sama möguleika til að detta í huggunarát því það gefur engan veginn sama kikk að borða grænmeti. Sem aftur þýðir að ég þarf að finna mér nýja og heilbrigðari leið til að vinna mig út úr ástandi eins og þreytu og leiða. Hana hef ég hins vegar ekki fundið ennþá. Dettur samt í hug að handavinna sé góður kostur og keypti mér nýtt prjónablað um daginn, en hef ekki haft mig í að byrja á neinu. Eins langar mig alltaf til að byrja að sauma aftur, en hef heldur ekki gert neitt til að láta eftir þeirri löngun.

Í augnablikinu þjáist ég af einhverri ljósmyndafóbíu og hef ekki farið að taka myndir síðan ég fór með ljósmyndaklúbbnum í Mývatnssveit.  Nánast allar myndirnar sem ég tók í þeirri ferð voru misheppnaðar og ég veit ekki hvort það var ástæðan, en eftir það datt ég í stóran forarpytt sem heitir fullkomnunarárátta. Skyndilega fundust mér allar myndirnar mínar lélegar og ekki þess virði að vera að æða út um hvippinn og hvappinn með myndavélina þegar útkoman er ekki betri. Sem er í hrópandi andstöðu við upphaflega markmið mitt með ljósmyndun. Sem var að eyða meiri tíma úti í náttúrunni og ljósmyndunin var verkfærið sem ég notaði til að draga sjálfa mig út úr húsi. Eftir að ég fékk brjósklosið og "lata fót" þá leiðist mér að fara í göngutúra. Sennilega af því ég get ekki rigsað jafn hratt áfram eins og ég var vön (hm, á jafnsléttu að minnsta kosti, ég var nú alltaf lélegri í brekkunum...). En sem sagt, þegar ég er komin með myndavél í hendurnar þá enda ég oft á því að ganga miklu lengra en ég hefði gert, því þegar ég sé eitthvert myndefni í fjarska þá elti ég það.

En já, það hefur sem sagt komið mér á óvart hversu óstöðug ég er í skapinu eftir að ég breytti um mataræði. Svona fyrirfram hefði ég haldið að ég yrði voða geðgóð og fín, étandi grænt í flest mál og búin að taka út allt sem hefur slæm áhrif á líkamann. En í staðinn er skaplyndið farið að minna á veðrið. Það hvessir, það rignir, stundum skín sólin. Og já ég veit ekki alveg hvernig ég á að höndla sjálfa mig undir þessum nýju kringumstæðum þegar ég get ekki lengur notað sætindi til að róa mig niður. Eigum við ekki bara að segja að það sé ágætis byrjun að vera þó búin að átta mig á þessum tengslum - hitt komi pottþétt síðar!

P.S. Þegar ég var að lesa þetta yfir fór ég að velta vöngum yfir þessu með mig og fullkomnunaráráttuna. Það er ekkert nýtt að ég láti hana eyðileggja fyrir mér eitthvað sem ég haft ánægju af. Þegar ég var krakki hafði ég gaman af að teikna, en þegar ég sá hvað aðrir í kringum mig teiknuðu mikið betur, þá hætti ég að teikna. Þegar mig langaði að skrifa smásögur þá hætti ég því þegar mér fundust þær ekki nógu góðar. Og nú er ég að detta í sama gírinn með ljósmyndunina.

Uss, þetta hljómar ekki vel. Eins og ég gefist alltaf upp á öllu um leið og gefur á bátinn. Það er samt ekki alveg rétt lýsing á mér sem persónu. Svo dæmi sé nefnt þá hafði ég t.d. gríðarlega mikið fyrir því að vinna mig í gegnum stærðfræðina þegar ég byrjaði í háskólanum, og hafði fram að því haldið að ég gæti ekki lært stærðfræði eða raungreinar. Einnig hef ég stundað vinnu síðustu tvö, þrjú árin, þrátt fyrir að vera oft örmagna af þreytu/verkjum. Sem er hreint ekki lítið afrek þó ég segi sjálf frá.

Auðvitað er samt fáránlegt að láta fullkomnunaráráttu eyðileggja fyrir sér áhugamálin. Þetta er jú bara gert til að hafa gaman af - ekki eins og það snúist um líf eða dauða hvort manni tekst vel upp eða ekki.

Eins og pendúll

Já ég held áfram að sveiflast milli hláturs og gráturs (orku og þreytu). Í heildina séð hef ég samt verið miklu betri á ýmsan hátt eftir að ég breytti mataræðinu, þó vissulega sé leiðin stórgrýtt. En það koma dagar sem ég er ótrúlega góð í rauninni og svo aðrir dagar þar sem þreytan hefur yfirhöndina, eins og í dag. En ég vaknaði líka klukkan sex í morgun og sofnaði seint, svo það skýrir ástandið að hluta til.

Ísak er farinn á Hólavatn með bekknum sínum. Þau eru ca. einn sólarhring í ferðinni og markmiðið er að þjappa þeim betur saman og efla hópinn, ef ég hef skilið það rétt.

Andri vinnur 10 tíma á dag núna. Hann var svo heppinn að fá vinnu hjá SS Byggi og er að vinna við Naustaskóla.

Allt gengur sinn vanagang hjá eiginmanninum og hann heldur áfram að sjá til þess að við hin fáum mat á diskana okkar á kvöldin. Bæði með því að vinna fyrir matnum og eins með því að elda hann. Nú þarf hann oft að elda tvöfalt því ég er jú stundum að borða allt annað heldur en karlpeningurinn. Í gær fengu þeir sér t.d. kjúklingavefjur en ég borðaði lambakótilettur. Svo þarf ég alltaf að fá öðruvísi meðlæti heldur en þeir, af því ég borða ekki hrísgrjón, pasta né kartöflur. Í dag fæ ég spergilkál en þeir hrísgrjón með heimagerðu fiskibollunum.

Brjálaða Birta var skárri af athyglissýkinni um hríð, en er eiginlega að versna aftur. Hún á það til að arka eirðarlaus um húsið og mjálma og mjálma, og þagnar þá bara ef einhver aumkar sig yfir hana og fer að klappa og/eða klóra henni.

Þetta voru ekki-fréttir dagsins í boði Guðnýjar.

Tilraun til að borða meiri sykur

Já bara svona til að sjá hvaða áhrif það hefði... skilar mér ropandi og uppþembdri. Nice!

Mig langaði svo mikið í einhverja djúsí köku í dag, svo ég bjó til hráfæðisköku. Í henni voru döðlur, möndlur, valhnetur, kókosmjöl, kókosolía og kakó. Í kreminu ofan á var kókosolía, kakó, agavesýróp og stewia sætuefni. Kakan bragðaðist mjög vel og var alls ekki of sæt á bragðið, enda hafði ég minnkað döðlumagnið töluvert frá því sem uppskriftin hvað á um. Það áttu að vera 200 gr. döðlur en ég var með ca. 80 gr. En já já, líklega hefur græðgin haft eitthvað að segja um líðanina núna, ég borðaði nefnilega þrjár sneiðar ;-)