Að finna röddina sína

Ég á við þann ágalla að stríða að langa til að skrifa. Skrifa hvað? Sögur? Greinar? Viðtöl? Skáldsögu? Bara eitthvað. Kannski er þetta ekki einu sinni sértæk löngun til að skrifa, kannski bara þörf fyrir að tjá mig.  

En sama hvaða nafni það kallast, þá er þetta búið að vera vandamál hjá mér í allmörg ár. Vandamál segi ég af því mér tekst hreinlega ekki að leysa úr þessu á fullnægjandi hátt. Hvað á ég við með því? Jú, mig langar til að skrifa en geri það ekki!!!  Stórfurðulegt! Ég hef að vísu í gegnum tíðina skrifað örfáar smásögur og byrjað á enn fleirum, en eftir því sem tíminn líður þá er ég farin að örvænta um að þessi draumur minn verði nokkurn tímann að veruleika.  

Málið er að mig langar að skrifa en eitthvað stoppar mig. Líklega hræðsla. Hræðsla við að mistakast? Það er frekar aulaleg ástæða, sérstaklega af því ég hef engan draum um að skrifa metsölubók eða þvíumlíkt. Í raun má segja að þetta snúist meira um löngun eða þörf heldur en draum. En það er þetta ósýnilega afl sem stoppar mig. Í hvert sinn sem ég sest niður og reyni að koma einhverju frá mér þá fer mér nánast að líða líkamlega illa. Eftir örstutta stund læt ég undan vanlíðaninni og opna facebook eða einhverja aðra vefsíðu og fer að slæpast.  

Meðan ég var í vinnu þá var þetta ekki svo stórt vandamál. Vinnan tók alla mína orku og þar að auki var  ég (og er) að kljást við vefjagigt og hafði þannig nægar afsakanir fyrir því að skrifa ekki. Núna, þegar ég hef ekki unnið utan heimilis í þrjú ár, þá eru afsakanir af skornum skammti og ég er farin að skammast mín fyrir framtaksleysið. Mér líður eins og alka sem ætlar að hætta að drekka, eða manneskju sem ætlar í megrun - Á morgun ætla ég að byrja! - og svo líður næsti dagur og ekki byrja ég.  

Til að kóróna ástandið, þá hefur þetta áhrif á sjálfstraustið. Mér finnst ég vera að svíkja sjálfa mig og ekki standa við neitt sem ég „lofa“ og fer að sjá sjálfa mig sem óáreiðanlega manneskju sem nennir ekki að leggja sig fram. Svo hefur það líka áhrif á sjálfstraustið að vera ekki í vinnu, ég verð að viðurkenna það. Og mér leiðist hreinlega. Sérstaklega er seinni hluti vetrar og fram á vor erfiður tími hjá mér.  

En ég hef ljósmyndunina þó það áhugamál gangi líka í gegnum hæðir og lægðir. Hef stundum velt því fyrir mér að ef ég hefði notað jafn mikinn tíma í skriftir eins og ljósmyndun síðustu 10 árin þá gæti ég verið búin að skrifa nokkrar bækur ...  

Ein ástæðan fyrir því að ég byrjaði að blogga á sínum tíma var sú að þá myndi ég þjálfa skriftar„vöðvann“ eða hann myndi amk ekki stirðna á meðan - en svo hætti ég að blogga. Veit ekki einu sinni af hverju. Kannski af því mér fannst ég vera farin að „væla“ svo mikið um vefjagigtina. En bloggið var alltaf fyrst og fremst hugsað fyrir sjálfa mig, þannig að þá hefði vefjagigtarvæl ekki átt að stoppa mig.  

En kannski hætti ég að blogga af því ég var bara svo tóm. Innantóm. Og er það að einhverju leyti ennþá þó ég hafi svo ótal margt sem ég er þakklát fyrir. Fjölskyldan og barnabörnin þrjú sjá að minnsta kosti til þess að ég hef eitthvað að gera og til dæmis þá er Hrefna að koma núna eftir viku með börnin sín, þau Erik (sem verður 3ja ára í júlí) og Dagmar (sem verður 1. árs í nóvember), þannig að þá verður stuð.  

Ég er að hugsa um að byrja aftur að blogga fyrir sjálfa mig. Mér líður alltaf betur við að koma orðum á blað (þó rafrænt sé) og þannig lagað séð þá er þetta eins konar sjálfsþerapía. Ef aðrir hafa áhuga á að lesa það sem ég skrifa þá er það bara bónus :)

Morgunblogg og miðnæturopnun

Ég hef verið að reyna að skrifa „morning pages“ undanfarið en markmiðið með þeim er að losa sig við alls konar „rusl“ sem fyllir hugann og kemur í veg fyrir að fólk nái að einbeita sér að verkefnum dagsins. Það var Julia Cameron sem setti fram hugmyndina um að skrifa morgunblaðsíður í bók sinni "The artist's way" en bókin sú á að vera leiðarvísir fyrir fólk sem vill örva sköpunargáfuna skilst mér. Ég hef ekki lesið bókina, las bara umfjöllun um morgublaðsíður einhvers staðar og fannst þetta sniðug hugmynd. Að byrja daginn á því að hreinsa hugann af öllu því sem er að angra mann. Það geta verið litlir hlutir, stórir hlutir, eitthvað mikilvægt eða bara einfaldlega hugsanir um allt sem liggur fyrir þann daginn eða vikuna. Markmiðið er bara að skrifa viðstöðulaust án þess að gagnrýna, án þess að velta því of mikið fyrir sér.  Eins og ég sagði þá fannst mér þetta góð hugmynd og ákvað að prófa. Fór og keypti mér skrifblokk því Julia leggur áherslu á að það eigi að handskrifa þessar þrjár blaðsíður. Og já þær eiga að vera nákvæmlega þrjár. Sem sagt, handskrifa þrjár blaðsíður, og ef þér dettur ekkert í hug þá skrifar þú bara „mér dettur ekkert í hug“ alveg þar til einhver önnur hugsun kemur í kollinn á þér. Þegar þrjár blaðsíður eru komnar þá lokar þú blokkinni án þess að lesa yfir það sem þú hefur skrifað. Ég er ekki frá því að þetta sé bara ansi sniðugt, og bætist þar í hóp ótal margra annarra sem hafa vanið sig á að byrja daginn á þessu. Hm.. já eða þannig, myndi kannski ekki segja að þetta væri orðinn vani hjá mér ennþá. Og það sem stendur í veginum fyrir því er hægri hendin á mér en hún vill ekki taka þátt í handskrift þessa dagana. Ég reyndar hef þá skrifað á bilinu 1-3 bls. en ákvað að hvíla hendina í dag og blogga í staðinn.

Og núna hringdi Hrefna í mig á Skype. Hún hafði aldeilis átt ævintýralegan morgunn, svo vægt sé til orða tekið. Á dagskrá dagsins hjá henni var munnlegt próf í læknisfræði. Prófstaðurinn er langt í burtu frá heimili hennar og þegar hún kom á staðinn, uppgötvaði hún að hún hafði gleymt stúdentaskírteininu sínu heima. Það er ekki leyfilegt að taka próf án þess að sýna skírteinið en starfsfólk á prófstaðnum ræddi samt sín á milli í töluverðan tíma og höfðu hug á að hleypa henni í prófið, þar til ákvörðun var tekin um að hún yrði að vera með skírteinið til að hafa próftökurétt. Henni var sagt að ef henni tækist að sækja það og koma aftur innan þess tíma sem prófin stæðu, og ef einhver myndi ekki mæta, þá gæti hún fengið að taka prófið. Hún fór því aftur heim, og þurfti að taka bæði lest og strætó og hlaupa og svo aftur að hlaupa og síðan taka leigubíl og var komin á prófstað rétt áður en próftímanum lauk. Þá var hún svo heppin að einhver stelpa hafði ekki mætt og hún fékk plássið hennar og gat tekið prófið. Ég er mjög stolt af henni, því henni tókst að halda haus í gegnum allt þetta stress og fékk meira að segja mjög góða einkunn í prófinu.

En já nú þýðir víst ekki að drolla lengur, það er langur dagur framundan hjá mér. Miðnæturopnun á Glerártorgi (opið í dag frá 10-24) og ég byrja að vinna kl. 14. Kemst nú vonandi eitthvað heim um kvöldmatarleytið samt, enda 10 tíma vinnudagur ekki efst á lista yfir það sem er gáfulegt fyrir mig að gera. Vonandi samt verður nóg að gera og við í Pottum og prikum verðum með 10% afslátt af öllum vörum og fullt af öðrum góðum tilboðum í gangi. Sem sagt... kominn tími til að standa upp, fara í sturtu og kannski stuttan göngutúr, fá sér að borða og svo í vinnuna!

Léttara yfir mér í dag

Kannski af því ég fór loks í leikfimi eftir alltof langa fjarveru, kannski af því ég fór í sund í morgun, kannski af því ég var dugleg að taka upp vörur í vinnunni í dag, kannski af því ég er komin á fulla fart í bókhaldinu, kannski af því ég heyrði í mömmu í dag og henni líður betur?

Ekki er það af því ég er svo vel sofin, svo mikið er víst ... Ég hef greinilega verið í einhverju stresskasti undanfarið því mér hefur gengið svo illa að sofna á kvöldin og vakna mun oftar á nóttunni. Vonandi tekst mér sem allra fyrst að komast á betra ról með svefninn. Það hlýtur alla vega að hjálpa til að ég er komin vel á veg með bókhaldið, svo þá verður einu streitu-efninu færra. 

Annars hef ég svo sem ekkert gáfulegt að segja. Datt bara í hug að skrifa nokkrar línur, enda á það jú að vera svo hollt ;-) Margar rannsóknir hafa sýnt fram á kosti þess að skrifa (t.d. í dagbók) en ég er reyndar ekki með neina rannsókn við hendina núna til að vísa í... kannski seinna. 

Tja á meðan ég man, þá las ég einu sinni áhugaverða grein um að skrifa svokallaðar „morning pages“ en þá byrjar maður daginn á að skrifa 3 bls. um það sem er manni efst í huga þá stundina, til að hreinsa hugann, svo hægt sé að einbeita sér að verkefnum dagsins að þessu loknu. Þetta er reyndar mjög flott grein og ef einhver hefur áhuga þá er hana að finna hér. Ég prófaði þetta um sinn en gleymdi því svo aftur. Spurning að gera aðra tilraun núna í nóvember og desember og sjá hvort það hefur góð áhrif?

P.S. Myndina af mér tók Valur á nútímalistasafninu í Dublin.

Áhyggjur óþarfar - námskeiðið gekk vel

Tíminn í dag var mjög skemmtilegur. Það var fjallað um allar sögurnar og sögubrotinu mínu var bara vel tekið. Anna Heiða hvatti mig til þess að klára að skrifa bók og senda í næstu samkeppni um íslensku barnabókaverðlaunin. Ég var voða glöð að svona jákvæðar undirtektir, enda var ég búin að hafa dálítið fyrir þessu og leið vel með textann sem ég lét frá mér. Að minnsta kosti til að byrja með, hehe, eða þar til púkinn á öxlinni fór að lauma að mér efasemdum. Jamm og jæja, nú er námskeiðið hins vegar búið og framhaldið algjörlega undir sjálfri mér komið.

Ég var nú eiginlega alveg búin á því þegar ég kom heim en Valur gaf mér gott kaffi og ég hresstist nógu mikið til að geta farið út að ganga. Ég tók myndavélina með mér en tók að vísu ekki margar myndir. Sól sem myndaði endurkast í skítugum polli var samt pínu skemmtilegt viðfangsefni. Rakst óvænt á vinafólk okkar frá Tromsö og það yljar alltaf um hjartarætur að hitta gamla vini.

Valur eldaði dýrindis lambakjöt á teini (grillaði) í kvöldmatinn og svo horfðum við á Lewis og Hathaway á dönsku stöðinni. Þeir standa alltaf fyrir sínu.

Ég hef líka verið að vinna í því að koma ljósmyndunum mínum út af harða diskinum í tölvunni en það gengur hægt því þetta eru svo stórar skrár. Núna er ég t.d. að exportera tæplega 10 þúsund myndum úr Iphoto en ég notaði Iphoto í rúmt ár og hef greinilega verið nokkuð iðin við kolann í ljósmynduninni á því tímabili.

En já glöggir menn og konur taka ef til vill eftir því að þessi bloggfærsla er skrifuð á þeim tíma sólarhrings sem ég er venjulega steinsofandi. Ætli hugur minn hafi ekki enn verið að melta atburði dagsins, auk þess sem sögupersónur bönkuðu á dyrnar, og það var ekki séns að ég gæti sofnað þegar ég fór inn í rúm áðan. Gengur vonandi betur í næstu tilraun ;)

Jamm og jæja ... það er stuð

Ég sit og rembist eins og rjúpan við staurinn (hvaðan skyldi þetta orðtak vera komið?) við að skrifa nokkrar línur í sögunni minni. Fyrirfram hafði ég ákveðið að skrifa bara hráan texta og leyfa þessu að flæða ... en festist alltaf í því að lesa yfir það sem ég hef verið að skrifa og reyna að endurbæta einstakar setningar. Þarf að sleppa takinu ... þetta á bara að vera hrátt fyrst og síðan er hægt að lesa yfir síða og fínpússa. - Sleppa takinu já ... getur verið erfitt fyrir manneskju sem vill helst hafa stjórn á kringumstæðum.

Annars er búið að fresta námskeiðinu sem átti að vera á laugardaginn, um eina viku, þannig að þá hef ég aðeins rýmri frest til að vinna í textanum mínum. Sem er ágætt því ég hef ekki mikið úthald í tölvuvinnu þessa dagana.

Lífið gengur að öðru leyti sinn vanagang. Ég átti frídag í gær og svaf bara út hafði það náðugt. Fór í sund um tvöleytið, sem var frekar fyndið því þá er allt annað fólk í sundi heldur en á morgnana. Það var stór hópur af mæðrum með ungabörn að koma úr ungbarnasundi og sum grétu, önnur hjöluðu og eitt var að fá að drekka hjá mömmu sinni. Því miður sat sú móðir akkúrat fyrir framan skápinn minn þegar ég kom í búningsklefann og ég þurfti að biðja hana að færa sig. Við það sleppti barnið brjóstinu og missti allan áhuga á frekari næringu. Það var miklu skemmtilegra að horfa í kringum sig, enda nóg að gerast.

Það rifjaðist upp fyrir mér að nú eru rúm 18 ár síðan ég var síðast með barn í ungbarnasundi, og ég nefndi það við konurnar. Þá var ein eldri kona sem sagði frá því að fyrir ca. þrjátíu árum síðan hefði hún farið í sund með 2ja mánaða gamla dóttur sína, og í kjölfarið hefði þótt ástæða til að ræða málið á sérstökum kvenfélagsfundi í sveitinni. Hún þótti víst frekar skrítin skrúfa en á þessum tíma bjó hún í Hornafirði og ungbarnasund var ekki komið í tísku. Já tímarnir breytast og mennirnir með!

Aðalfrétt dagsins er nú samt sú að Ísak minn á afmæli í dag, er orðinn 18 ára. Hugsa sér.

Þarna eru þeir feðgar að fara út að labba einhvern tímann um jólaleytið.

Sögupersónur halda fyrir mér vöku

Já það er alltaf eitthvað ... Eins og sumir vita þá er ég núna á námskeið í skapandi skrifum. Eitt af því sem við eigum helst að gera (það er ekki skylda) er að skrifa eitthvað, t.d. byrjun á sögu eða sögubrot, og fá svo gagnrýni hinna þátttakendanna á verkið.

Ég hef verið að humma það fram af mér að gera þetta verkefni, enda pínu taugatrekkjandi tilhugsun að láta aðra lesa og „dæma“ sitt eigið hugarfóstur. En það er til lítils að taka þátt í námskeiðinu ef maður stendur ekki við sinn hlut, svo ég er byrjuð að skrifa nokkrar setningar í því sem gæti hugsanlega orðið lengri saga.

Og þá gerist það að þegar ég er lögst upp í rúm á kvöldin og slaka á, þá fer allt á fullt í höfðinu á mér. Sögupersónur stinga upp kollinum og vangaveltur varðandi innihald og framvindu sögunnar láta á sér kræla. Núna áðan tókst mér ekki að bægja þessu frá mér en fór á fætur til að skrifa hjá mér hugmyndir svo ég myndi ekki gleyma þeim. Fór svo aftur í háttinn en nei nei, ekki tókst mér að sofna þá heldur. Áframhaldandi hugarstarfsemi sá til þess. Þannig að ég gafst upp, fór fram og fékk mér aðeins að borða og settist svo aftur við tölvuna.

Er samt ekki í stuði til að skrifa sjálfa söguna, finnst að ég þurfi „kynnast“ sögupersónunum aðeins betur fyrst. Svo verður spennandi að sjá hvort mér tekst yfir höfuð að leyfa sögunni að flæða út úr kollinum á mér, án þess að drepa hana í fæðingu með fullkomnunaráráttunni ... Það verður áskorun svo ekki sé meira sagt.

Varðandi aðgerðaráætlunina sem ég hef í huga að gera í tengslum við vefjagigtina, þá er ég enn að melta það hvað hún á að innihalda. En ég hef fullan hug á því að búa mér til eitthvað prógramm varðandi hreyfingu, mataræði, hvíld og andlega næringu - og blása til sóknar í baráttunni við þær frænkur síþreytu og vefjagigt. Svo er bara að standa við stóru orðin ... ;-)

Ókeypis bækur á Amazon

Ég vissi það ekki fyrr en nýlega, að á hverjum degi er hægt að fá ókeypis rafbækur á Amazon. Það eina sem maður þarf að gera er að hlaða niður kindle forriti til að geta lesið bækurnar. Þessu forriti er víst hægt að hlaða niður í tölvu, á ipad og í farsíma svo dæmi séu nefnd. Enn sem komið er þá er ég eingöngu með mitt í tölvunni en ég held að það sé algjör snilld að setja það í símann líka. Þá get ég lesið á ferðalögum til dæmis.

Hvernig veit ég hvaða bækur eru ókeypis hverju sinni? Jú það er vefsíða sem heitir fkb.me (free kindle books) sem heldur utan um það. Á hverjum sólarhring gefa þau út lista með ókeypis bókum sem þau mæla með og ef maður er búinn „like-a“ vefinn á facebook þá fær maður tilkynningu þegar kominn er nýr listi. Það eina sem maður þarf að passa, er að þó bækur séu ókeypis þegar listinn er gefinn út, þá getur það breyst skyndilega. Þar af leiðandi er gott að bíða ekki lengi með að hlaða niður þeim bókum sem manni finnast áhugaverðar. Það er líka auðvelt að sjá á Amazon hvort verðið sem gefið er upp við hlið bókarinnar er 0 dollarar, eða eitthvað annað.

Ég er búin að sækja mér margar bækur á þennan hátt, alls konar bækur, og datt þess vegna í hug að fjalla um þennan möguleika hér á blogginu, svona ef það væru fleiri en ég sem þætti kærkomið að fá ókeypis bækur ;-)

En talandi um bækur þá er ég núna að lesa bók eftir Stephen King sem heitir „On   writing“ og fjallar um listina að skrifa bækur. Það er nú frekar fyndið því ég hef ekki lesið neina af skáldsögunum hans og ekki séð neinar kvikmyndir sem gerðar hafa verið eftir bókunum hans, nema Carrie. Ástæðan er einfaldlega sú að ég hef ekki haft áhuga á því. Hins vegar hef ég mjög gaman af þessari bók. Fyrri hlutinn er með sjálfsævisögulegu ívafi og fjallar um það hvernig rithöfundur verður til. Seinni hlutinn snýr meira að hagnýtum ráðum í ritlist. Ég fékk bókina lánaða hjá Önnu Heiðu, kennaranum á námskeiðinu sem ég er á. Hins vegar virðist líka vera hægt að hlaða henni niður af netinu á pdf formi svona ef einhver hefur áhuga.

8. mars 2013
Ég hefði betur sleppt því að benda á þessa síðu sem sýnir ókeypis bækur á Amazon, því það breyttust eitthvað skilmálarnir hjá Amazon og í kjölfarið hætti þessi aðili nánast að benda á ókeypis bækur. Það breytir því hins vegar ekki að það er áfram hægt að fá ókeypis bækur í vefversluninni, en það er sjálfsagt erfiðara að finna þær.

Lífið er hverfult

Haustið 2004 var ég á námskeiði í Skapandi skrifum hjá Þorvaldi Þorsteinssyni. Ég minntist stundum á þetta námskeið í blogginu og fannst það alveg frábært, þó ekki hafi ég farið að skrifa sögur í löngum bunum að því loknu. Hins vegar fékk ég hugmynd að barnabók, sem situr enn í kollinum á mér, og á ef til vill eftir að rata á blað einhvern tímann.

Fyrir stuttu síðan var ég að skrifa um það hér á blogginu að mig langaði að gefa skrifunum nýtt tækifæri og þá rifjaði ég m.a. upp veru mína á námskeiðinu hjá Þorvaldi. Í framhaldinu benti Þórdís í Kópavogi mér á að á döfinni væri námskeið í ritlist sem væri m.a. haldið í Hofi hér á Akureyri. Ég skráði mig á þetta námskeið (eins og dyggir lesendur vita) og settist í framhaldinu niður og las yfir hluta af glósunum mínum af námskeiðinu hjá Þorvaldi. Þannig má segja að hann hafi verið mér ofarlega í huga upp á síðkastið. Það var því algjört áfall að sjá á netinu í gær að hann væri látinn.

Á sínum tíma hafði það mikil áhrif á mig að kynnast honum og hans lífsviðhorfum - og hann gaf mér von um að einn góðan veðurdag gæti ég farið að rækta hæfileika mína - þegar ég gæfi því pláss í lífi mínu. Það er þó alveg ljóst að ekki getur maður beðið að eilífu eftir rétta tímanum, því enginn veit hvað hann á langt eftir. Samanber það að Þorvaldur var bara 4 árum eldri en ég. Svo það er eins gott að láta drauma sína rætast meðan tækifæri er til.

Jæja þá er fjörið byrjað

Það er þannig með mig að ef ég er á einhverju spennandi námskeiði, þá gengur mér svo illa að sofna um kvöldið, vegna þess að hugurinn á mér fer á fullt að melta það sem fram fór að deginum til. Og eins og núna þegar námskeiðið snýr að einhverju skapandi, þá fer ég líka á fullt að hugsa upp mögulegar persónur og söguþræði.

En já námskeiðið var sem sagt í Hofi í morgun og mér tókst að mæta tæplega fimm mínútum of seint af því öll bílastæði voru upptekin, bæði við Hof og Átak. Þátttakendur voru að kynna sig þegar ég kom og ég hafði greinilega misst af ca. helmingnum af kynningunni. Anna Heiða spjallaði svo aðeins við okkur en hápunktur tímans var það sem hún kallaði „orðahatt“. Þá fékk hvert okkar þrjá auða miða og áttum við að skrifa eitt orð á hvern miða. Síðan voru allir miðarnir settir í skál (venjulega notar hún hatt) og loks dró hvert okkar þrjá miða úr skálinni. Verkefnið var síðan að skrifa í 10 mínútur einhverja frásögn sem innihélt öll þrjú orðin sem við höfðum fengið.

Orðin sem ég fékk voru Jóga - Hlusta - Túnfiskur. Hehe, ég var komin á flug með fyrstu tvö orðin en túnfiskurinn breytti þeim hugmyndum öllum. En það gafst síðan enginn tími til að hugsa, heldur þurfti maður bara að skrifa það sem kom í hugann, því tíminn var jú svo stuttur. Til gamans þá kemur hér „bullið“ sem ég skrifaði:

Harpa sat í lotus-stellingu og hlustaði á jógakennarann mala. Hún fylgdi leiðbeiningum hans og fór úr einni stellingu í aðra, en hugur hennar var allt annars staðar. Hún átti svo margt ógert. Til dæmis var hún ekki enn búin að ákveða hvað hún ætlaði að hafa í kvöldmatinn. 

Oh! Hún þoldi ekki þetta eilífa vandamál með kvöldmatinn. Auðvitað vissi hún alveg hvernig átti að leysa það. Setjast niður á sunnudegi með nokkrar matreiðslubækur. Gera áætlun fyrir vikuna og búa til innkaupalista í framhaldinu. Bara tær snilld! En nei, það var ekki séns að hún kæmi þessu í verk, frekar en öðru sem gæti einfaldað líf hennar. 

O jæja, nú áttu þau að fara í einhverja stellingu sem hét „fiskurinn“. Hún reif sig upp úr hugsunum sínum og fór í réttu stellinguna. Hm, fiskur - kvöldmatur ... Já, hún gæti haft góða túnfiskréttinn frá Mæju frænku í kvöldmatinn. 

Svo mörg voru þau orð. Næst áttum við að lesa upp textann okkar og þau hin áttu að giska á hvaða orð við hefðum fengið. Því miður þá kom röðin svo seint að mér að ég var eiginlega farin á taugum þegar stundin rann upp. Fannst allir hinir vera með svo flottan texta og sýna mikið hugmyndaflug. En já það er náttúrulega bannað að hugsa svona. Anna Heiða sagði að tónninn í textanum minnti hana á það sem hefur verið kallað „chick lit“ en það eru t.d. bækur eins og Dagbók Bridget Jones ofl. þar sem sagt er frá lífi kvenna með gamansömum undirtón.

Já já, ég dó nú ekkert við þetta en vá hvað ég var fáránlega stressuð miðað við tilefnið. Það hefur eitthvað að gera með mitt undirliggjandi vandamál tengt skriftum. Núna finnst mér nefnilega að ég verði að fara að gera eitthvað með þetta áhugamál mitt en á sama tíma þá fæ ég það sem heitir á norsku „prestasjonsangst“. Ég er hrædd um að standast ekki eigin væntingar og annarra (aðallega mínar eigin samt). En það þýðir ekki að taka þessu svona alvarlega. Ég verð bara að gera mitt besta og hafa gaman af þessu!!

Búin að skrá mig á námskeið í skrifum

Bloggið getur verið til ýmissa hluta nytsamlegt. Einu sinni skrifaði ég um það að okkur Sunnu vantaði starfskraft í Potta og prik, og viti menn, daginn eftir kom ung stúlka sem sagði að mamma sín hefði sent sig ... Þetta var hún Nanna og síðan hefur líka Silja systir hennar unnið hjá okkur. Aldeilis flott að fá svona sendingar :)

Nýlega bloggaði ég um að mig langaði til að gefa skriftum meiri séns og þá kom athugasemd frá Þórdísi sem býr í Kópavogi (og les bloggið mitt ;) þar sem hún benti mér á námskeið í skrifum. Þetta námskeið heitir "Úr neista í nýja bók", er á vegum Endurmenntunar Háskóla Íslands og er haldið bæði í Hofi hér á Akureyri og í gegnum fjarfundabúnað. Eini gallinn er sá að ég á reyndar að vera að vinna þann laugardag sem mesta kennslan fer fram, en það er nú ekki fyrr en 16. mars, svo það hlýtur að vera hægt að bjarga því.

Spíra ekki öll fræ um síðir?

Segir Edda Heiðrún Backman í viðtali í Morgunblaðinu 23. des. 2012. Ég ber mikla virðingu fyrir Eddu Heiðrúnu og dáist að því hvernig hún hefur tekist á við sjúkdóminn MND og það að vera lömuð af hans völdum. Hún var jú áður fyrr leikkona en málar núna með munninum, alveg hreint dásamlega fallegar myndir. Í viðtalinu segir hún að vinkona hennar, Auður Ava Ólafsdóttir (rithöfundur og listfræðingur) hafi sagt við hana fyrir rúmum tuttugu árum síðan að Edda Heiðrún væri á rangri hillu í lífinu. Hún ætti að vera listmálari. Þá hló Edda Heiðrún bara að bullinu í vinkonu sinni enda átti leiklistin hug hennar allan.  " En spíra ekki öll fræ um síðir?" segir hún svo.

Þessi setning kallaði á mig, enda hef ég lengi alið í mér ákveðið fræ sem ég hef ekki gefið tækifæri til að blómstra, og mokað ákveðið yfir það ef smá spíra hefur gægst uppúr moldinni.

Mitt fræ sem ekki fær að blómstra er þörfin/löngunin til að skrifa. Alveg frá því ég var krakki hefur mig langað að skrifa og það hafa vissulega komið tímabil sem ég hef verið örlítið nær því en ella. Það sem þá hefur gerst, er að um leið og ég fer að gefa þessu smá séns, þá koma alls kyns órökréttar hugsanir og tilfinningar upp á yfirborðið, og ég lúffa fyrir þeim.

Ég hef þó farið á tvö námskeið í skapandi skrifum og haft óskaplega gaman af þeim báðum. Hið fyrra var fyrir 16-17 árum og leiðbeinandi þar var Björg Árnadóttir. Það var fínt námskeið og hún lagði áherslu á verklegar æfingar. Þar skrifaði ég eina smásögu og byrjaði á annarri sem ég kláraði svo skömmu síðar.

Seinna námskeiðið var haustið 2004 og þá var Þorvaldur Þorsteinsson leiðbeinandi. Námskeiðið hjá honum bar ekki jafn góðan árangur, svona afurðalega séð, en hins vegar kviknuðu alls kyns ljós í kollinum á mér og margt af því er enn að grassera. Eitt af því sem hann nefndi var t.d. að ef eitthvað grípur þig í efni sem þú ert að lesa, t.d. ein setning sem virðist öðlast sjálfstætt líf og á einhvern hátt kalla á þig, þá áttu að gefa þeirri setningu gaum. Til dæmis með því að skrifa hana hjá þér. Það er ekki að ástæðulausu að við veitum sumum hlutum meiri athygli en öðrum, þó við gerum okkur ekki alltaf strax grein fyrir ástæðunni.

En Þorvaldur talaði líka um fræ sem þyrftu að fá pláss til að spíra og verða að fallegum plöntum. Ef garðurinn er fullur af t.d. illgresi eða öðrum plöntum þá er ekki pláss fyrir það sem gæti orðið falleg planta. Þannig getur þurft að grisja til að gefa nýju lífi pláss. Hann t.d. var listmálari en þegar hann hætti að mála þá fór hann að skrifa og skrifaði m.a. bækurnar um hann Blíðfinn. Og eins og Edda Heiðrún, hún hefði líklega aldrei farið að mála nema af því hún gat ekki leikið lengur.

Annars er þetta orðið gott af pælingum í bili.... Ég náði þó alla vega að róa mig svolítið niður með þessu. Var nefnilega á þreytu-pirrings-langar til að gera eitthvað en hef ekki orku - stiginu. Held að mér líði betur núna ;-)

Takk þið sem svöruðuð könnuninni minni

Þetta var nú mest til gamans gert, en líka í upplýsingaskyni fyrir mig. Ég hafði á huga á því að vita hvort það væru aðallega ljósmyndirnar sem væru að trekkja að (alla mína mörgu lesendur, hehe) eða hvort textinn stæði sjálfur fyrir sínu. Og sú var niðurstaðan, textinn var vinsælli svarmöguleiki heldur en ljósmyndirnar. Hins vegar, eftir að ég fór að birta bloggfærslur á facebook, breyttist aðeins jafnvægið í þessu, og fleiri fóru að merkja við svarmöguleikann "vinur/vinkona". 

Svona eftir á að hyggja var þetta kannski fremur langsótt aðferð við að reyna að finna út hvort fólk hefði gaman af því að lesa bloggið mitt. Ég hefði kannski frekar átt að spyrja bara hreint út... Svona er þetta stundum, maður leitar langt yfir skammt :-)

1400 bloggfærslur

Ég rak allt í einu augun í það að ég er búin að skrifa og birta alls 1.400 bloggfærslur. Mér finnst það nú eiginlega bara nokkuð gott. En miðað við árafjöldann sem ég hef bloggað gætu þær auðvitað verið ennþá fleiri. Samt - þá er gaman að þessu :-)

P.S. Þetta var bloggfærsla nr. 1.401.

6 ára blogg-afmæli um þessar mundir

Það er nú eiginlega bara nokkuð gott finnst mér. Þó vissulega hafi bloggfærslum farið fækkandi hin síðari ár. Ég kíkti aðeins á færslu frá því í ágúst 2004 og sá að þá hafði ég fengið nýja fartölvu til umráða. Hún dugði í rúm fimm ár - og dugar reyndar enn - en er orðin afar hægvirk. Ég fékk jú nýja tölvu í janúar á þessu ári, svo það er bara Ísak sem notar þá gömlu endrum og sinnum.

En já, það sem ég vildi sagt hafa, er að í þessari 6 ára gömlu bloggfærslu er ég að tala um að vonandi fari ég að skrifa meira með nýrri tölvu. Og þá meina ég svona skáldskap og þess háttar skrif. Ekki reyndist ég nú sannspá þar, því miður. Stundum finnst mér eins og ég eyði ótakmarkaðri orku og tíma í að forðast að skrifa. Held jafnvel að ég hafi farið í viðskiptafræðina m.a. til að "þurfa ekki" að láta á það reyna hvort ég gæti skrifað eitthvað af viti. En á sama tíma er eins og það að skrifa hafi verið í blóðinu á mér alveg frá því ég var krakki. Hvers vegna í ósköpunum lætur maður þá ekki bara á það reyna? Mér er eiginlega fyrirmunað að skilja það.