Fagnaði kannski aðeins of snemma

en er ekki alltaf betra að láta bjartsýni ráða för?

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvað ég væri orðin svakalega hress og fín - og mér leið svo sannarlega þannig á þeim tímapunkti. Eiginlega var ég svo ánægð með mig að ég hugsaði að nú væri lag að gera gott ennþá betra. Þannig að ég skráði mig á námskeið hjá Hildi M. Jónsdóttur þar sem markmiðið var að taka mataræðið í gegn og ná enn betri heilsu fyrir vikið. Ég byrjaði á námskeiðinu í lok september og get hiklaust mælt með því. Það voru margar konur sem fengu ótrúlegan bata á tiltölulega stuttum tíma og var virkilega ánægjulegt að verða vitni að því.

Hins vegar fékk ég ekki þann bata sem ég hafði vonast eftir. Að minnsta kosti ekki ennþá en ég held í vonina 😊 Veturinn var satt best að segja býsna erfiður, bæði andlega og líkamlega, en með hækkandi sól er andlega hliðin á uppleið aftur svo það er nú gott.

Námskeiðið var þó engan veginn til einskis. Valur ákvað að taka þátt í breyttu mataræði með mér og hann hefur aldrei verið jafn orkumikill. Svo það er nú aldeilis flott! Hvað mig varðar þá er meltingin betri og ég sef betur. Húðin er mýkri og ég fæ ekki lengur þurrkubletti á hendurnar. Ég hef ekki fengið kvef í allan vegur og það er minna slím í öndunarvegi hjá mér. Þreytudraugurinn ætlar hins vegar ekki að yfirgefa mig svo glatt og vefjagigtarverkirnir eru enn til staðar þó þeir hafi eitthvað minnkað.

Það sem ég hef helst lært á þessari 7 mánaða vegferð er að það dugar ekki að borða hollt ef maður nær ekki að vinna úr neikvæðum áhrifum streitu á líkamans. Álag og hvers kyns áreiti sem veldur steitu er augljóslega minn versti óvinur hvað heilsuna snertir. Þetta eru ekki nýjar upplýsingar (þarf ekki annað en gúggla orðið "streita" á blogginu mínu og þá sést að ég hef oft talað um þetta áður). 

Þannig að nú þarf ég að vera duglegri að nýta mér ólíkar aðferðir til að vinna gegn streitu!

Afeitrun að ljúka?

Já þessar tvær vikur síðan ég byrjaði í „Earthing“ hafa verið frekar skrautlegar, svo ekki sé meira sagt. Allra fyrst leið mér voða vel en Adam var ekki lengi í Paradís, og í ca. viku - tíu daga var ég gjörsamlega að drepast. Undirlögð af verkjum í nánast öllum skrokknum en þó sýnu verri í mjöðmum/fótum einhverra hluta vegna. Að ekki sé minnst á veikindatilfinningu, sljóleika, höfuðverk, tannverk og s.l. laugardag var ég með þvílíka verki í augunum að það var eins og þau ætluðu hreinlega út úr höfuðkúpunni.

Á sunnudag var ég ekki með eins mikla verki en rosalega þreytt og kannski ekki skrítið að vera þreytt eftir öll þessi átök. Á mánudaginn leið mér nógu vel til að fara í leikfimi og var nokkuð hress fyrst á eftir en svo dró nú af kellu eftir því sem leið á daginn.

Í gær var ég svona la la. Hafði sofið (mjög vel) 10 tíma um nóttina og var hálf drusluleg til að byrja með en dreif mig svo út með myndavélina, og hresstist eitthvað við það. Náði svo dásamlegri slökun úti við Krossanes, þar sem kyrrðin var algjör og enginn á ferli nema ég. Fór svo að vinna kl. 14 og hafði ætlað að vinna í bókhaldi en hafði enga eirð í mér til þess, en var bara á stöðugu flandri um búðina, fyllti á vörur og breytti eitthvað smávegis til. Það er reyndar óvenjulegt hjá mér að vera svona „aktíf“ þegar ég er á seinni parts vakt, venjulega er ég svo lúin að ég geri ekki mikið meira en ég nauðsynlega þarf, þannig að ætli þetta sé ekki bara góðs viti.

Í morgun fór ég svo í sund og synti 10 ferðir og fannst ég hafa betra úthald en oft áður. Tók eina flugsundsferð (er aðeins að reyna að ögra sjálfri mér) og tók bara eina pásu. Hehe, einhvern tímann hefði ég nú hlegið að því að þurfa að stoppa og hvíla mig í 10 ferðum, en já svona hefur það nú samt verið hjá mér undanfarna mánuði/ár. Í dag var ég svo reyndar að vinna í tölvu allan tímann í vinnunni, fyrst að panta vörur og svo í bókhaldinu, og það verður að viðurkennast að ég var eiginlega alveg búin á því þgar ég kom heim. En ég svaf nú líka ekki vel í nótt, svo það hefur áreiðanlega haft sitt að segja.

Ég held samt að þessi svokallaða afeitrun sé að klárast og þá er spennandi að sjá hvernig framhaldið verður :-)

Leitin endalausa

Löngu áður en ég var formlega greind með vefjagigt, var ég farin að afla mér upplýsinga um það hvað ég sjálf gæti gert til að bæta ástand mitt. Á þeim tíma voru reyndar ekki jafn miklar upplýsingar í boði um vefjagigt og/eða síþreytu og netið ekki jafn öflugt og í dag. En ég komst fljótt að því, að þar sem svo lítið er vitað um orsök vefjagigtar þá voru það mikið til getgátur, hvaða leiðir væru vænlegar til betri líðunar.  Sumt var þó búið að sýna fram á með rannsóknum að hjálpaði s.s. hæfileg hreyfing, hollt mataræði og að fá nægan svefn. Þetta með svefninn er reyndar ekki alveg auðvelt viðureignar, því eitt aðaleinkenni vefjagigtar er slæmur svefn. Fólk vaknar ekki endurnært eftir nóttina. Læknar skrifa oft uppá Amilín fyrir fólk, en það er gamalt geðlyf sem gerir það að verkum að fólk nær dýpri svefni. Þetta lyf virkar vel fyrir suma en hjá mér var það þannig að ég þurfti alltaf stærri og stærri skammt til að fá sömu áhrif, svo ég hætti einfaldlega að taka það.

Einhvern tímann síðar prófaði ég lyfið Cymbalta sem var þá nýlega búið að samþykkja í Bandaríkjunum sem lyf við vefjagigt. Það var nákvæmlega sama sagan, fyrst í stað fannst mér það gera mér gott en eftir því sem tíminn leið dvínuðu áhrifin, ég þurfti stærri skammta og hætti svo bara. Þetta var fyrir meira en 10 árum og síðan leið langur tími þar til ég tók aftur lyfseðilskylt lyf við vefjagigtinni. 

Svo kom tímabil þar sem ég prófaði aragrúa af hinum ýmsu vítamínum og bætiefnum, og troðfyllti heila hillu í eldhússkápnum af þessu dóti öllu. Núna er er ég búin að tæma hilluna og gefa vítamínin upp á bátinn. Það er að segja, allt nema eina fjölvítamíntöflu á dag, krillolíu (omega3), D vítamín og svo reyndar byrjaði ég að taka Q10 um daginn og ætla að halda því áfram (rannsóknir hafa sýnt fram á gagnsemi þess við vefjagigt).

Ég hef stundað hóflega hreyfingu (sund, gönguferðir, leikfimi fyrir vefjagigtarfólk) og reglusamt líferni. Eins hef ég tekið mataræðið í gegn og hélt fyrst eftir að ég greindist með mataróþol fyrir glúteini, mjólkurvörum og eggjum að þar væri lausnin loks fundin, en það var víst ekki svo gott. Samt líður mér á margan hátt mun betur þegar ég sleppi því að borða þessa óþolsvalda - sem ég geri í 95% tilfella.

Þreytan, úthaldsleysið og gigtarköstin héldu samt áfram að vera hluti af lífi mínu og þar sem breytt mataræði var ekki lausnin á öllum mínum vandamálum, þá hélt ég áfram að leita. Fyrir rúmu ári síðan ákvað ég að prófa LDN en það er lyf sem hefur reynst sumum vel, t.d. sjúklingum með MS en einnig virðist það hafa góð áhrif á sumt fólk með vefjagigt. Svefninn skánaði töluvert eftir að ég byrjaði á þessu lyfi og kannski var ég örlítið orkumeiri framan af en í raun hef ég ekki séð þann árangur sem ég vonaðist eftir.

Ég er löngu hætt að hlaupa eftir öllum töframeðulum (og hef reyndar aldrei gert) en núna nýlega sá ég samt umfjöllun um eitthvað sem mér fannst að gæti hugsanlega hjálpað mér. Það er fyrirbæri sem kallast „Earthing eða grounding“ á ensku og snýst um að „jarðtengjast“ ef svo má að orði komast. Til dæmis með því að ganga berfætt(ur) á jörðinni, eða nota sérstakar mottur og/eða lök sem hönnuð hafa verið til að ná sömu áhrifum.

Það var maður að nafni Clint Ober sem áttaði sig á því að við mannfólkið göngum jú í skóm og skósólar úr gúmmíi einangra okkur frá jörðinni. Ober vann á árum áður við að leggja sjónvarps-kapalkerfi í Bandaríkjunum og það var ekki fyrr en síðar, þegar hann var hættur í þeim bransa, að hann eiginlega óvart áttaði sig á nauðsyn þess að „jarðtengja“ fólk á sama hátt og rafmagnstæki. Hann gerði smá tilraun á sjálfum sér, sem fólst í því að hann vafði einangrunarlímbandi utan um rúmið sitt, festi vír við það og leiddi vírinn út í garð, þar sem hann stakk pinna í jörðina. Viti menn, hann svaf vært í fyrsta sinn í mörg ár. Í kjölfarið fór hann að jarðtengja ættingja og vini, og allir fundu mikinn mun á sér. Fólk hvíldist betur og fannst það finna margvíslegan annan ávinning.

Ober áttaði sig fljótt á því að hann hefði gert stórmerkilega uppgötvun, þó hann vissi svo sem ekki af hverju þetta virkaði svona vel (hvað nákvæmlega gerðist í líkamanum). Það tók hann töluverðan tíma að ná athygli fræðimanna með þessa uppgötvun sína, en það hafðist fyrir rest, og gerðar hafa verið vísindalegar rannsóknir sem sýna fram á góð áhrif jarðtengingar.

Ég rakst fyrst á umfjöllun um „Earthing“ fyrir 1-2 árum síðan. Það var hjá Dr. Mercola en ég gerði ekkert meira með það þá. Svo fyrir nokkrum vikum síðan hnaut ég aftur um þetta efni einhvers staðar á netinu og fann svo bók á pdf formi, sem ég las og lét í framhaldinu sannfærast um að þetta væri sniðugt. Byrjaði að fara berfætt út í garð og spígspora þar fram og aftur. Var þakklát fyrir að lóðin okkar er nokkuð lokuð af, því ég hafði pínu ponsu áhyggjur af því hvað fólk sem sæi mig kynni að halda. Sérstaklega þegar farið var að kólna í veðri, enda frekar fyndið að vera úti í dúnúlpu með húfu og vettlinga - berfætt :-) Hehe, þar fyrir utan er mér nú annars nokkuð sama hvað fólk heldur um mig. Samt kom sér vel að geta staðið og tínt rifsber af runnunum, og slegið þannig tvær flugur í einu höggi, því rifsberjauppskeran hefur aldrei verið jafn mikil, og ég kunni eiginlega betur við að hafa eitthvað að gera meðan ég var að tengjast jörðinni þarna úti á lóð.

En málið er að mér fannst þetta hafa góð áhrif á mig. Bæði varð ég orkumeiri og ég er ekki frá því að þetta hafi jafnvel haft góð andleg áhrif líka. Þannig að eftir að hafa prófað þetta í ca. 1-2 vikur ákvað ég að láta slag standa og panta mér lak í rúmið, og mottu sem hægt er að hafa á gólfinu t.d. þegar unnið er í tölvu. Í lakið eru ofnir silfurþræðir og lakið er síðan tengt við jarðtengda innstungu. Það er samt ekki rafmagnið sem er verið að nota sem slíkt, bara jarðtengingin. Eins fylgir stálpinni sem hægt er að leiða út um gluggann og stinga í jörðina fyrir utan svefnherbergisgluggann, svona ef maður vill frekar nota þá aðferð.

Nú er ég búin að sofa með þetta lak í 1 viku og áhrifin eru bæði góð og slæm. Ég sef mun betur, sem er gott. Er greinilega að ná dýpri svefni og vakna bara einu sinni á nóttu en ekki tvisvar eða þrisvar eins og ég var vön. Hins vegar virðist ég vera að upplifa það sem fjallað er um í bókinni:

Some people suffering with chronic inflammation, fibromyalgia, fatigue, anxiety, and depression, or who are taking many pharmaceutical drugs, may feel malaise or flu-like symptoms when they initially ground themselves at night. They may, of course, actually have the flu, which has nothing to do with the effects of Earthing. But if not, it is very likely that the grounding has triggered a detoxification response in the body and promoted the release of toxins. As toxins pass through and out the system, a positive process, you could feel as if you had a flu, with perhaps some nausea or even diarrhea. When this happens, it may be advisable to cut back on the grounding, and start with perhaps an hour a day, and then slowly increase the time.

Ég byrjaði á því að vera með slæman höfuðverk í 3 sólarhringa samfleytt, í gær var ég orðin mjög slöpp, og í dag kom höfuðverkurinn aftur, með brjáluðum beinverkjum og mikilli veikindatilfinningu. En eigum við ekki bara að segja að fall sé fararheill? - Ég hef að minnsta kosti ennþá miklar væntingar um að þetta geti verið eitthvað sem muni gagnast mér. Og af því ég hef trú á þessu, þá langaði mig að skrifa um þetta hér, svona ef fleiri vildu kynna sér málið og gætu hugsanlega notið góðs af.

OK þetta er orðinn býsna langur pistill hjá mér, en hérna rétt í lokin er myndband sem skýrir Earthing/grounding í frekar stuttu máli.

„Drive in“ túristar

Valur gerir stundum góðlátlegt grín að því að við séum svona „drive in“ túristar. Þá er hann að vísa í þá staðreynd að sökum þróttleysis undirritaðrar, þá er aldrei hægt að fara neitt annað en þangað sem við komumst á bíl. Við förum sem sagt aldrei í fjallgöngur, eða lengri gönguferðir til að sjá athyglisverða staði. Allt miðast við að hægt sé að keyra frúna nánast alla leið á staðinn. Það er ekki ólíklegt að við förum á mis við marga fallega staði, en á móti kemur að við förum líka (akandi) á marga staði utan alfaraleiðar - s.s. á Melrakkasléttu, Langanes, Strandirnar o.s.frv. Oft er líka alveg nóg að bara vera úti í náttúrunni, anda að sér fersku súrefni og finna lyktina af sjónum, jafnvel í norðangarra. Það þarf ekki alltaf að leita langt yfir skammt.

Um daginn (í útilegunni á Kópaskeri) fórum við á Langanes. Á einhverjum tímapunkti sá ég fallega fjöru og í henni fullt af ryðguðu brotajárni. Þá lögðum við bílnum, ég klöngraðist niður í fjöruna og við stoppuðum heillengi, tókum myndir og nutum þess að vera úti í náttúrunni. Það spillti reyndar ekki fyrir að þennan dag var 24 stiga hiti og alveg dásamlega fallegt veður.

En það sem ég er að reyna að segja - og gengur ekkert sérlega vel - er að maður getur alveg notið margra hluta þó það sé ýmislegt sem maður getur ekki gert. Ég get ekki hlaupið, ég get ekki farið í fjallgöngur, ég get ekki gengið meira en 1-2 km. í einu - en ég get notið útivistar engu að síður.

Sem sagt ... gleðjast yfir því sem maður getur og vera ekkert að væla yfir hinu ;-)

Same old, same old ...

Já það er fyndið (eða sorglegt) hvað ég er alltaf að berjast við sömu vindmyllurnar. Áðan rakst ég á dagbók sem ég byrjaði að skrifa sumarið 2011 og endar í október 2012. Þar sá ég m.a. á eftirfarandi færslu:

8. júlí 2012

Þreytt!!!
Hefur einhver heyrt þetta áður? Nei, örugglega ekki. Veit ekki hvað ég er búin að vera lengi í núverandi þreytukasti en líklega þrjár vikur, eða síðan ég vann síðast heila vinnuviku + laugardag, eða 6 daga í röð. 

Svo mörg voru þau orð. Og ef við spólum áfram til dagsins í dag, þá vann ég sem sagt 6 daga í röð í síðustu viku, og hef verið eins og drusla síðan.

(Ég virðist seint ætla að læra af reynslunni ... dett alltaf ofaní sömu holuna, þó ég viti nákvæmlega hvar hún er staðsett.)

Sófadýr allan sunnudaginn og allan mánudaginn. Vaknaði þreytt og illa fyrir kölluð í gærmorgun, en fór samt í sund. Synti 8 ferðir og fór svo í „legvatnið“ í smá stund. Stóð of snöggt upp þaðan, fékk blóðþrýstingsfall og var heppin að detta ekki á hausinn því mig svimaði svo. Var þreytt allan tímann í vinnunni og því miður þurfti ég í klippingu og litun eftir vinnu, svo þetta varð langur dagur. Var komin með heljarinnar höfuðverk, hálssærindi og beinverki um kvöldmatarleytið. Sofnaði á sófanum eftir kvöldmat, svaf í 11 tíma í nótt en var samt ennþá veik þegar ég vaknaði í morgun. Endalausar snýtur framan af og ennþá sami vondi höfuðverkurinn. Sljó yfir höfðinu og leið eins og ég væri með háan hita.

Og þar sem gigtarkast lýsir sér eins og flensa, þá veit ég aldrei hvað er hvað - a.m.k. ekki svona í byrjun. Enda las ég einhvers staðar að þessi einkenni, sem flestir tengja við flensu, séu í raun til komin vegna þess að ónæmiskerfið er á fullu að vinna. Einkennin eru sem sagt ekki tengd “veikinni/flensunni“ sem slíkri, heldur starfsemi ónæmiskerfisins.

Vona bara að þetta núverandi kast mitt standi ekki í þrjár vikur - segi ekki meira.

Eitt sem er fyndið við að lesa gamlar dagbækur, er að óminnishegrinn miskunnar sig greinilega yfir mig, þannig að ég man ekki milli ára/mánuða hvað ég hef verið þreytt. Í minningunni fannst mér eins og ég hefði átt betra tímabil eftir Kristnes dvölina, en núna sá ég að það hefði bara verið ímyndun. Ég var þreytt allt sumarið og haustið. Komst á þrjósku + adrenalín-flæði í gegnum jólavertíðina og hrundi í janúar ... og hef verið ónýt síðan.

Það fer alveg að verða spurning um að gera gagngera endurskoðun á lífi sínu.  Ekki þar fyrir, það eru ekki margir kostir í stöðunni, og engir góðir. En það er hálfgerð bilun að lifa lífinu á þennan hátt. Eða, eins og einhver (sumir segja Albert Einstein) orðaði það svo skemmtilega:

Insanity: doing the same thing over and over again and expecting different results.  

P.S. Ég veit að þetta er enn ein hörmungar bloggfærslan hjá mér. Lofa að skrifa um eitthvað skemmtilegra á morgun. En það er eins og ég þurfi að skrifa hluti til að hugsa um þá og sortera í höfðinu á mér. Vafalaust á þetta tímabil í lífi mínu eftir að taka enda og það má gjarnan gera það sem allra fyrst, enda komin 5 ár, og úthaldið á þrotum. Ef til vill leynist einhver lexía í þessu öllu. Eitthvað sem ég átta mig á síðar meir. Kannski verð ég einhvern tímann þakklát fyrir þetta þreytutímabil, hver veit.

Tvær greinar um vefjagigt

Starfsfólk Þrautar, þau Arnór Víkingsson gigtarlæknir, Sigrún Baldursdóttir sjúkraþjálfari og Eggert S. Birgisson sálfræðingur, skrifuðu nýverið tvær greinar um vefjagigt sem birtust í Fréttablaðinu og á vísir.is. Þetta eru afskaplega fróðlegar greinar og mig langaði að geta lesið þær síðar meir, svo ég ákvað að setja tenglana á þær hingað inn.

Fyrri greinina má nálgast hér
Tvær setningar vöktu sérstaklega athygli mína:

„Það má áfram deila um hvort nafngiftin vefjagigt sé heppileg en í dag ætti enginn að velkjast í vafa um það að fyrirbærið vefjagigt með slæmum stoðkerfisverkjum, magnleysi og svefntruflunum er mjög raunverulegt og brýnt viðfangsefni fyrir samfélagið að leysa úr.“
„Samkvæmt erlendum rannsóknum eru mjög fáir sjúklingahópar með jafn slök lífsgæði og vefjagigtarsjúklingar og kostnaður samfélagsins vegna þessa sjúkdóms er mjög hár, ekki síst vegna þess að vefjagigt er ein algengasta ástæða óvinnufærni og örorku.“

Og seinni greinina hér
Þar má m.a. lesa þetta:

„Miklar framfarir hafa verið í rannsóknum á vefjagigt síðustu tíu ár og nú vitum við t.d. að stoðkerfisverkirnir eru aðallega afleiðing óeðlilegar úrvinnslu verkja í taugakerfinu þannig að vægir verkir geta magnast upp. Einnig er vitað að mörg einkenni vefjagigtar stafa af truflun í samþættingu taugaboða í taugakerfinu án þess að vefrænn skaði hafi átt sér stað. 
Þessi röskun getur birst í slöku jafnvægi, svima, doða, óskarpri sjón, magnleysi í vöðvum, ristilkrömpum eða of hröðum hjartslætti. Trufluninni í taugakerfi vefjagigtarsjúklinga má líkja við sinfóníuhljómsveit þar sem hljómsveitarstjórinn og sérhver hljóðfæraleikari kann sitt hlutverk og hljóðfærin eru rétt stillt. En þegar hljómsveitin spilar skortir á samstillingu hljómsveitarstjórans og einstakra hljóðfæraleikara og tónlistin verður ekki hljómfögur.“

Og það sem ég vissi hreinlega ekki sjálf fyrr en núna nýlega:

„Náttúrulegur gangur vefjagigtar er sá að einkennum fjölgar og sjúkdómsástandið versnar ef ekkert er að gert. Því virkari sem sjúkdómurinn er þegar fólk leitar meðferðar þeim mun erfiðara er að ná góðum bata. 
Þessi staðreynd speglast í niðurstöðum rannsókna sem skoða sambandið á milli virkni vefjagigtar og vinnufærni. Til að mynda sýndi nýleg spænsk rannsókn að 20% þeirra sem höfðu illvíga vefjagigt voru fullvinnufær samanborið við 62% þeirra sem höfðu væga vefjagigt. Í annarri rannsókn var heildarkostnaður vegna illvígrar vefjagigtar fjórfalt hærri en vegna vægrar vefjagigtar. “ 

Þetta er í samræmi við mína upplifun. Að þeim mun fleiri einkenni sem ég er komin með, þeim mun erfiðara að eiga við þetta allt saman. Fram að árinu 2008 gekk mér mun betur að stjórna þessu ástandi og náði að halda mér góðri með hreyfingu og reglusömu líferni. En árið 2008 gerðist tvennt sem ég held að hafi skipt miklu máli fyrir framhaldið. Ég fékk brjósklos og fór í aðgerð og í kjölfarið minnkaði hreyfigeta mín verulega. Ég gat ekki gengið úti eins og ég hafði verið vön og ekki lengur synt af sama krafti og áður (hætti að geta notað froskalappir t.d.). Svo um haustið skall kreppan á okkur. Við eigendur Potta og prika höfðum flutt verslunina á Glerártorg í maí það sama ár og þegar efnahagsumhverfið breyttist svo að segja á einni nóttu, þá tóku við mjög streituvaldandi tímar. Og streita er eitur fyrir fólk með vefjagigt. 

Síðustu ár hef ég því miður keyrt mig alltof mikið út, enda áttaði ég mig ekki á því að vefjagigtin myndi versna svona mikið - og að erfitt gæti orðið að „koma til baka“ úr verra ástandi. En það er jú fátt í boði þegar maður á fyrirtæki og maður tilkynnir sig ekki bara veikan hægri og vinstri. Einhverra hluta vegna þá finnst mér alveg ofboðslega erfitt að viðurkenna þessi veikindi mín og það tekur á sig undarlegar birtingarmyndir. Eins og bara t.d. núna í vikunni þá vissi ég að það væri of mikið fyrir mig að vinna 6 daga í röð en samt reyndi ég ekki að redda mér fríi einn dag, sem hefði getað bjargað miklu. Onei, mín bítur bara saman tönnum og mætir í vinnuna. 

Ég var svo þreytt á föstudaginn að mig langaði næstum til að grenja og ekki hjálpaði til að allt gekk á afturfótunum hjá mér þann dag. Verkjaði gjörsamlega í allan skrokkkinn, var endalaust að missa hluti og lokaði skúffu á puttana á mér, svo dæmi séu nefnd. Eftir vinnu fór ég að taka bensín og þá setti ég bílinn ekki í Park (hélt að ég hefði gert það) og hann byrjaði að renna þannig að ég þurfti að stökkva upp í hann aftur og þruma gírstönginni á réttan stað til að stoppa bílinn. Bara stuð!

Á föstudaginn var líka hittingur hjá konuklúbbnum mínum og ég ætlaði eiginlega ekki að fara. En eftir að hafa sofnað heima á sófanum ákvað ég að það myndi bara gera mér gott, svona andlega séð, að koma mér út úr húsi. Og það reyndist rétt hjá mér. 

Sem betur fer leið mér mun betur í gær. Fór meira að segja í sund í gærmorgun og náði mér í d-vítamín í skrokkinn. Eftir hádegi var ég að vinna og það gekk bara mjög vel. Var ekki svona örmagna eins og daginn áður. Það var margt fólk á torginu og margir sem komu í búðina og gaman í vinnunni. Valur eldaði nautalundir þegar ég kom heim og svo löbbðum við í bæinn á meðan landsmenn flestir horfðu á Evróvision. Fengum okkur kaffi í Eymundsson og tókum svo leigubíl heim, því það var ekki séns að ég hefði getað komist gangandi aftur heim.

Í dag er ég svo aftur mjög lúin ... hehe ... en ég fæ frí á morgun líka, svo tveir frídagar í röð ættu að duga mér til að safna mér aðeins saman. Ætla að fara út núna og ganga berfætt á grasinu. Las um daginn að það væri svo afskaplega hollt og gott :-)

Sá á kvölina sem á völina

Ég get flækt ótrúlegustu hluti óendanlega mikið fyrir mér. Eins og t.d. allt sem hefur að gera með samneyti við annað fólk utan vinnunnar. Eftir að vefjagigtin læsti klóm sínum svona heiftarlega í mig, þá er aldrei einfalt svar við því hvort ég get gert hluti eins og t.d. að fara á kaffihús með vinkonum eða hitta ljósmyndaklúbbinn minn að kvöldi til.

Einmitt núna er fundur í ljósmyndaklúbbnum og mig langaði að mæta. En þar sem ég var búin að fara í sund í morgun + vinna í dag + fara út að hjóla þegar ég kom heim, þá var innistæðan á orku-reikningnum orðin ansi lág í lok dags. Þar að auki á ég eftir þrjá vinnudaga í þessari viku - sem ég þarf að klára - og svo hef ég bara einn frídag til að safna mér saman fyrir næstu vinnuviku ... þannig að það er margt sem ég þarf að taka tillit til.

Þegar við bættist að ég var lúin og þar að auki ískalt inn að beini, þá varð niðurstaðan sú að vera heima.

Ég veit alveg að ég má ekki hætta að lifa lífinu þó ég sé með vefjagigt - en þegar það er þannig að maður þarf að „borga“ fyrir allt sem maður gerir, þá verð ég alltaf að vega og meta kosti (gaman að hitta skemmtilegar konur) og galla (á erfitt með að sofna þegar ég fer út á kvöldin - slæmur svefn leiðir af sér meiri verki, þreytu og sljóleika daginn eftir og jafnvel næstu 2-3 daga ef ég er óheppin.

Það var býsna góður þáttur um gigt í sjónvarpinu um daginn. Þar var meðal annars talað við konu sem lýsti þessu með þreytuna svo vel. Hvernig hún þyrfti helst að hvíla sig fyrirfram í einn dag ef hún vissi að hún ætti erfiðan dag fyrir höndum - og hvíla sig í 1-3 daga eftirá, allt eftir því hversu erfiður dagurinn var.

Þetta er mín upplifun líka, nema hvað ég hef ekki verið nógu dugleg fram að þessu að hvíla mig fyrirfram. Tók því samt viljandi mjög rólega vikuna fyrir stúdentsafmælið, til að eiga orku, og hvíldi mig svo allan laugardaginn og allan sunnudaginn - en fékk þá líka innistæðu fyrir því að geta verið úti bæði föstudags- og laugardagskvöld. Þannig að mér tókst að spila nokkuð vel úr þessu öllu þá.

Annars var ég að panta mér bók frá Amazon. Bókin heitir
Mind Over Medicine: Scientific Proof That You Can Heal Yourself og er eftir bandaríska konu sem heitir Lissa Rankin. Hún var starfandi kvensjúkdómalæknir í fullu starfi, en heilsan var ekki góð, þegar ytri kringumstæður urðu þess valdandi að hún ákvað að horfast í augu við óánægju sína með líf sitt, og gera breytingar á högum sínum. Í kjölfarið fór hún að skoða placebo áhrifin og hæfileika líkamans til að lækna sig sjálfur af ýmsum kvillum (að því gefnu að réttar kringumstæður séu fyrir hendi). Það er hægt að sjá tvo fyrirlestra með henni (á ensku) á TEDxTalks og hér er annar þeirra, ef einhver hefur áhuga. Mér sjálfri finnst þetta mjög spennandi efni og hlakka til að lesa bókina.

Enn einn dýrðardagurinn

hvað veðrið snertir. Það var reyndar skýjað og snjómugga í morgun en birti til fyrir hádegið og þegar þessi mynd var tekin um hádegisbilið var sólin farin að skína. Ég fór í stuttan göngutúr í hverfið hér fyrir ofan. Þar er hægt að ganga út á klappirnar fyrir norðan Háagerði og þaðan er útsýni yfir hluta bæjarins og Kaldbak. Sem þessi mynd sýnir reyndar ekki ... en blái himininn sést að minnsta kosti að hluta til ;)

Annars var enn ein tannlæknaheimsóknin í morgun og vá hvað ég er að verða þreytt á þessu. Hann var að vinna í því að rótarfylla tönnina (3ja skipti sem verið er að vinna í þessari sömu tönn) og svo náði hann ekki að klára, þrátt fyrir að ég væri í heilan klukkutíma í stólnum. Ég er núna búin að læra að það er ekki gáfulegt fyrir mig að byrja frídaginn minn á því að fara til tannlæknis. Það tekur mig marga klukkutíma að jafna mig og dagurinn þar með nánast ónýtur. En já, svo lengi lærir sem lifir ...

Ég er að vinna á morgun og síðan er ég komin í fjögurra daga frí, svo fremi sem ekkert óvænt kemur uppá. Það er undarleg tilfinning því mér finnst að þá „ætti ég“ að fara á fullt og nota þennan frítíma í eitthvað skemmtilegt. En á sama tíma má ég jú helst ekki ofkeyra mig svo ég upplifi mig eiginlega svolítið í hálfgerðri klemmu með þetta allt saman.

Sögupersónur halda fyrir mér vöku

Já það er alltaf eitthvað ... Eins og sumir vita þá er ég núna á námskeið í skapandi skrifum. Eitt af því sem við eigum helst að gera (það er ekki skylda) er að skrifa eitthvað, t.d. byrjun á sögu eða sögubrot, og fá svo gagnrýni hinna þátttakendanna á verkið.

Ég hef verið að humma það fram af mér að gera þetta verkefni, enda pínu taugatrekkjandi tilhugsun að láta aðra lesa og „dæma“ sitt eigið hugarfóstur. En það er til lítils að taka þátt í námskeiðinu ef maður stendur ekki við sinn hlut, svo ég er byrjuð að skrifa nokkrar setningar í því sem gæti hugsanlega orðið lengri saga.

Og þá gerist það að þegar ég er lögst upp í rúm á kvöldin og slaka á, þá fer allt á fullt í höfðinu á mér. Sögupersónur stinga upp kollinum og vangaveltur varðandi innihald og framvindu sögunnar láta á sér kræla. Núna áðan tókst mér ekki að bægja þessu frá mér en fór á fætur til að skrifa hjá mér hugmyndir svo ég myndi ekki gleyma þeim. Fór svo aftur í háttinn en nei nei, ekki tókst mér að sofna þá heldur. Áframhaldandi hugarstarfsemi sá til þess. Þannig að ég gafst upp, fór fram og fékk mér aðeins að borða og settist svo aftur við tölvuna.

Er samt ekki í stuði til að skrifa sjálfa söguna, finnst að ég þurfi „kynnast“ sögupersónunum aðeins betur fyrst. Svo verður spennandi að sjá hvort mér tekst yfir höfuð að leyfa sögunni að flæða út úr kollinum á mér, án þess að drepa hana í fæðingu með fullkomnunaráráttunni ... Það verður áskorun svo ekki sé meira sagt.

Varðandi aðgerðaráætlunina sem ég hef í huga að gera í tengslum við vefjagigtina, þá er ég enn að melta það hvað hún á að innihalda. En ég hef fullan hug á því að búa mér til eitthvað prógramm varðandi hreyfingu, mataræði, hvíld og andlega næringu - og blása til sóknar í baráttunni við þær frænkur síþreytu og vefjagigt. Svo er bara að standa við stóru orðin ... ;-)

Gekk bara nokkuð vel hjá tannlækninum

Í gærdag var ég að stressa mig yfir fyrirhugaðri tannlæknaheimsókn, enda vissi ég að það þyrfti að rótardrepa. Og þar sem það hafði gengið svo illa síðast (ég fékk ógurlegan verk í báða kjálkana) þá kveið ég fyrir. Í gærkvöldi ákvað ég svo að gefa þessu séns. Áhyggjur skila jú engu nema verri líðan og ég hugsaði með mér að kannski myndi þetta bara ganga vel. Gat meira að segja sofið ágætlega í nótt, þrátt fyrir allt.

Ég fékk nú samt dúndrandi hjartslátt þegar ég settist í stólinn og beið eftir því að tannlæknirinn kæmi. Þegar hann svo lét sjá sig, tók ég á móti honum með þeim orðum að nú værum við ekki í góðum málum. Útskýrði að ég hefði ekki getað tuggið vinstra megin síðan ég  var hjá honum í nóvember og síðust vikur hefði verkurinn versnað til muna og væri ég með stanslausan seyðing vinstra megin í munninum og út í eyrað. Sagði honum líka að ég gerði mér grein fyrir því að það þyrfti að rótardrepa tönnina og af því mér hefði verið svo illt í kjálkunum síðast þá hlakkaði ég ekki beint til. Klykkti svo út með því að segja að ég væri með gigt og búin að vera í einu alls herjar gigtarkasti megnið af janúarmánuði, og þá versnuðu allir verkir til muna. Til dæmis ef ég rek hendina í, þá er það miklu sárara ef ég er í gigtarkasti, heldur en aðra daga. Ég hafði nú ekkert ætlað að fara út í þessa gigtar-sálma en hugsaði með mér að kannski myndi það hjálpa honum að sjá heildarmyndina.

Þá stakk hann uppá þeirri snilldarlausn að setja gúmmídúk utan um tönnina sem hann væri að vinna í. Dúkurinn og einhver stálgræja sem sett er utan um sjálfa tönnina sjá þá um að halda munninum hæfilega opnum og ég þarf ekki að gapa eins mikið. Plús að öll efnin sem hann er að vinna með, leka þá ekki ofan í kok á mér, með tilheyrandi óbragði. Þetta dugði til. Mér var nánast ekkert illt í kjálkunum og gat bara slakað á meðan hann gerði gat á nýju fínu fyllinguna, og opnaði niður í rótargöngin. Þar skrapaði hann ræturnar burt með þessum "skemmtilegu" grófu nálum sem tannlæknar nota og skellti svo bráðabirgðafyllingu í. Þvílíkur munur frá því síðast! Það lá við að ég færi bara glöð í bragði heim, hehe.

Í morgun hafði ég líka samband við manninn sem prentaði myndirnar fyrir sýninguna okkar, og bað hann um að prenta út nýtt eintak fyrir mig. Var búin að lýsa nýju myndina töluvert, svo hún kæmi (vonandi) betur út. Samt var ég ekki alveg viss um það hvort ég ætti að tíma því að prenta uppá nýtt en æi, ákvað nú samt að gera það.

Í gærkvöldi heyrði ég í Hrefnu minni á Skype. Það er búið að vera svo mikið að gera hjá henni í vinnunni núna í janúar að ég lítið heyrt í henni. Og af því Skype er svo frábært þá gat hún sýnt mér hvað allt er orðið huggulegt hjá þeim í íbúðinni. Já og nýju heimaskyrtuna sína. Hehe, ég keypti einu sinni köflótta flónelskyrtu þegar við bjuggum í Tromsö, og Hrefna fékk svo þá skyrtu og notaði sem heimaskyrtu í mörg ár. Núna hafði hún svo keypt sér nýja köflótta flónelskyrtu en hún er nú reyndar miklu fínni en sú gamla, enda tískuflík.

Jæja ætli ég segi þetta ekki gott í bili. Ciao!

P.S. Myndin er næstum því nákvæmlega 4ra ára gömul, tekin niðri við smábátabryggju í lok janúar 2009. Ég var eitthvað að hræra í litunum á henni því þeir voru svo skrítnir, með þeim afleiðingum að nú eru þeir enn skrítnari... hehe ;)

Skamm, skamm, skamm!!

Oh, ég er ferleg, búin að svindla alltof mikið á mataræðinu undanfarið.

Þeir sem hafa fylgst með mér og/eða þekkja mig vita að:

a) Ég er með óþol fyrir eggjum, glúteini og mjólkurvörum.
b) Ég er búin að vera voða dugleg í ca. eitt ár að sleppa því að borða mat sem inniheldur eitthvað af þessum atriðum.

En núna er ég orðin alltof kærulaus. Hugsa sem svo að einn biti saki nú ekki, og svo breytist bitinn í einn sælgætismola og þar næst í eina smáköku og núna áðan borðaði ég tvær smákökur með kaffinu. Og í þessum smákökum var allt sem ég á að forðast. Ég hef líka fundið það undanfarið að ég hef verið einhvern veginn sljórri yfir höfðinu og hef safnað á mig meiri vökva en venjulega. Svo nú er komið að því að hætta þessari vitleysu.

Það er eitthvað svo algjörlega fáránlegt að borða mat sem maður veit að fer ekki vel í mann. Hm, ætli það sé ekki svipað og að reykja þó allir viti að reykingar skaða heilsuna. En það er þessi litli en samt háværi púki á öxlinni, sem segir að þetta sé nú svo lítið magn, og ég sé nú orðin miklu betri en ég var og ég hljóti að þola smávegis egg/hveiti/smjör o.s.frv. Nú verð ég að hætta að hlusta á þennan púka og hlusta framvegis á rödd skynseminnar.

Að hluta til er þetta leti um að kenna. Ég var komin með uppskrift að jólasmákökum sem ég má borða, en nennti aldrei að baka þær. Yfirhöfuð þá er ég alltof löt að finna nýjar og spennandi uppskriftir til að prófa. Ekki vantar uppskriftabækurnar í húsið, onei það er ekki vandamálið.

Jæja, nú hlýt ég bara að snúa til betri vegar, svona eftir að hafa skrifað um vandamálið hér ;-)

Allt í stíl

Þessi mynd er tekin þegar við Valur ókum í gegnum Fáskrúðsfjörð í sumar. Þá  helgina voru Franskir dagar haldnir í þorpinu, og hús og götur skreytt eins og ímyndunarafl íbúanna leyfði. Hvert hverfi hafði sinn einkennislit, en eins og sjá má var það guli liturinn sem var ríkjandi í þessari götu :-)

Annars hefur þessi dagur verið pínu erfiður fyrir sálartetrið. Ég vaknaði í morgun, ennþá með fullan haus af hori, og gerði fátt annað en snýta mér framan af degi. Til að kóróna ástandið er ég svona líka hrikalega slöpp í dag, og treysti mér ekki einu sinni út að ganga, þrátt fyrir fagrar fyrirætlanir.

Þá byrjar líka vælubíllinn ... ó ó æ æ aumingja ég ... að komast ekki út í góða veðrið að taka myndir o.s.frv. Ég er bara eitthvað svo innilega leið á því að nota meira og minna allar helgar í veikindi af einhverju tagi. En nú hlýtur þetta að fara að lagast.

Satt best að segja var ég einmitt að tala um það í síðustu viku, að mér fyndist ég vera að skána töluvert af þessari yfirgnæfandi þreytu minni. Ég hef aðeins betra úthald, þoli betur hávaða og er alveg laus við svimann sem mikið að hrella mig á tímabili.

Það er kannski einmitt þess vegna sem ég er í smá panikk-ástandi núna. Þessi kvefpesti virðist hafa kveikt aftur á þreytunni, og þá verð ég svo hrædd um að það taki mig langan tíma að ná aftur þeim bata sem þó var orðinn. Þá fer líka "áhyggjuvélin" í gang og ég fer að hafa áhyggjur af því að ná ekki að standa mig í vinnunni og á öðrum vígstöðvum vegna þreytu. En já já, eigum við ekki bara að halda í bjartsýnina og vona hið besta.

Valur var í dugnaðarkasti í dag. Fór með helling af rusli uppá gámasvæði + í endurvinnslu, auk þess sem hann þvoði bílinn. Svo heyrði ég aðeins í Guðbjörgu svilkonu minni í síma, og spjallaði við Önnu systur á Skype, og það var virkilega gaman að heyra í þeim báðum tveimur.

Núna mallar indverskur réttur í pottinum og rétt strax þarf að fara að sækja Ísak niður í skóla, en rútan hans fer að renna inn í bæinn. Birta gamla sefur á þykkum púða hér á rúminu fyrir aftan mig, hún eltir mann milli herbergja, vill vera þar sem fólkið er. Svo lífið gengur sinn vanagang eins og sjá má.

Kominn ferðahugur í frúna

Já það styttist í Danmerkurferð og ég byrjuð að skrifa hjá mér hvað ég ætla að taka með mér. Erindi ferðarinnar er að fara í brúðkaupsveislu, en Palli bróðir minn er að fara að giftast henni Sanne sinni laugardaginn 6. október. Þau búa á Jótlandi og það er 3ja tíma lestarferð frá Kaupmannahöfn. Í Köben býr svo auðvitað dóttir mín kær og auðvitað verður hún heimsótt í leiðinni. Plús að hún kemur líka í brúðkaupið. Anna systir og Kjell-Einar koma líka frá Osló, svo það verður aldeilis gaman að hitta alla þessa fjölskyldumeðlimi mína sem búa erlendis.

Mér finnst alltaf jafn flókið að ákveða hvaða föt ég á að taka með mér í ferðalög. Það endar yfirleitt með því að ég er annað hvort með of lítið eða of mikið, eða að fötin sem ég er með passa ekki við veðrið á staðnum. Það er alveg þokkaleg veðurspá í Danmörku þessa daga og því ætti ekki að vera þörf á vetrarfatnaði. En samt fer ég að hugsa... Hm, ætti ég nú ekki að vera með vetrarkápuna til öryggis? Jú ég þarf nú hvort sem er að vera í henni á ferðalaginu innanlands. En hvað með skó, hvaða skó á ég að taka? Leðurstígvél, lága skó, spariskó... Hvaða föt á ég sem passa fyrir ca. 12 stiga hita, en eru samt ekki sumarföt?

Hehe, já þetta er bilun, ég veit það. Og NB! ástæðan er ekki sú að ég eigi svo mikið af fötum. Þetta er bara spurning með að ákveða í hvaða fötum ég ætla að vera þarna úti, og standa við það. Fara ekki að henda þessu og hinu ofan í töskuna á síðustu stundu, bara svona til að vera við öllu búin.

Svo er aldrei að vita nema ég versli eitthvað smávegis. Um daginn sagði ég frá því hér á blogginu að ég kaupi flest mín föt á útsölum eða með afslætti. Undantekningin frá þeirri reglu er þegar ég kaupi eitthvað í "ódýrari" verslunum erlendis s.s. H&M, Lindex, eða álíka búðum.

Jæja, ætli þetta sé ekki að verða nóg blaður um allt og ekkert. Ég gæti nú montað mig af því að hafa farið í hjóltúr í morgun, þrátt fyrir að hafa verið býsna lúin. Mér finnst eins og úthaldið hjá mér sé að skána töluvert þessa dagana. Hm, eða þannig. Var varla búin að sleppa þessari hugsun þegar ég mundi eftir því að ég þurfti nú að stoppa í hjóltúrnum (eftir að hafa hjólað eingöngu á jafnsléttu og niður brekku) af því ég var komin með svo mikinn hjartslátt. En svo hjólaði ég nú samt upp eina (fremur aflíðandi) brekku án þess að vera alveg að drepast, svo það var nú jákvætt.

Það var eiginlega alveg dásamlegt að vera úti að hjóla á sunnudagsmorgni. Allt var svo kyrrt og hljótt og það var hressandi haustkul í loftinu.

Hið sama mátti segja í gærmorgun. Þá fór ég í ljósmyndarölt í kirkjugarðinum.  Sólin skein og ég var þarna alein, rölti um og smellti af myndum þegar ég sá einhver myndefni. Tja alveg þangað til mér var orðið ískalt, því hitastigið var nú bara ein gráða þarna um níuleytið.

Hér má sjá hvernig umhorfs var í kirkjugarðinum í gærmorgun. Haustið í algleymingi.

Bókhalds-maraþon að baki

eða nánast að baki, að minnsta kosti. Ég uppgötvaði í lok síðustu viku að ég þyrfti að vera búin að færa bókhald fyrir júlí og ágúst áður en við færum til Danmerkur. Skil á virðisaukaskatti eru 5. okt. og við förum jú þann 3ja okt. Svo þá var fátt annað í stöðunni en láta hendur standa fram úr ermum og nota hverja lausa stund í að vinna að bókhaldinu. Í því samhengi var ágætt að það var rólegt í vinnunni, og því gat ég unnið að þessu í vinnutímanum, en það dugði þó ekki til, og öll kvöld þessa viku hafa líka farið í bókhaldsvinnu.

Það er ekki ofsögum sagt, að ég var eiginlega búin að klára mig á þessu, og var í gærkvöldi alveg búin á því eftir þessa törn. En ég náði að sofa aðeins lengur í morgun og var skárri í dag. Staðan er sem sagt þannig núna að ég er búin að færa allar færslurnar og prenta út, en á eftir að lesa yfir og leita að villum. Sem slæðast alltaf einhverjar inn þó maður reyni að vanda sig.

Annað sem hefur einkennt þessa viku eru ferðir með Birtu til dýralæknisins. Um helgina síðustu var ég búin að fá alveg nóg af ælustandi en kötturinn hefur verið að æla mismikið alveg frá því í sumar. Nú hafði þetta aukist svo mikið að ég sá að við svo búið mátti ekki standa, og fór með þá gömlu til Elfu dýralæknis.

Niðurstaðan var sú að frúin var bæði með þvagfærasýkingu og hægðatregðu. Hið síðarnefnda olli uppköstunum. Birta var sprautuð með sýklalyfi og þurfti ég svo að koma aftur með hana í sprautu bæði miðviku- og föstudag. Hún fékk líka mjólkursýrugerla til að reyna að koma meltingunni í lag. Eitthvað hefur hún nú skánað í maganum og ælir sjaldnar en ekki samt orðin góð ennþá.

Og svona í óspurðum fréttum ... þá er það helst að frétta af heilsufari mínu að ég er mun skárri af þessari pesti/gigtarkasti og get ekki lýst því hvað ég er fegin. Fyrir ca. ári síðan gat svona kast staðið vikum saman, svo eitthvað er nú ástandið á mér að skána :-)

Prufa

Ég er að prófa að flytja myndir beint úr ljósmyndaforritinu Lightroom, yfir á bloggið mitt. Sýnist það vera að takast ágætlega. Hm, eða ekki. Það er ekki hægt að smella á myndina til að stækka hana. (Jú núna, ég er búin að laga það).

Það er annars alveg stórfurðulegt hvað ég get verið misjafnlega spræk á einum og sama deginum. Ég hef verið óttalega slöpp alveg síðan á föstudaginn síðasta, og í morgun þegar ég vaknaði leið mér herfilega illa. Ákvað samt að fara í sund, af því mér finnst gott að hitta fólkið í sundinu og byrja daginn vel. Synti hins vegar bara 6 eða 8 ferðir og lét það gott heita. Fór heim og fékk mér morgunmat en var svo slöpp og þreytt að mig langaði mest að leggja mig þarna á milli hálf tíu og tíu. Lét það ekki eftir mér, heldur tók úr uppþvottavélinni og ryksugaði gólfið. Fór svo í vinnuna.

Í vinnunni var ég fyrstu tvo tímana alveg hreint skelfilega drusluleg. Leið eins og ég væri veik og þoldi ekki andlitið sem mætti mér í speglinum þegar ég fór á klósettið. Grá í framan og veikluleg eitthvað. Jæja, svo kom vinkona mín í heimsókn til mín í vinnuna og við spjölluðum aðeins og síðan borðaði ég kjúklingasúpu sem ég var með í nesti. Það voru fáir viðskiptavinir á ferli (dæmigerður september) en ég náði að vinna góðan slurk í bókhaldinu, þrátt fyrir slappleika. Svo um eittleytið fann ég að ég var eitthvað að hressast og þráði ekki lengur allra heitast að komast heim í rúm. Var í vinnunni til að verða þrjú og var þá svo hress þegar ég kom heim, að eftir að hafa borðað berjahristing, dreif ég mig út með myndavélina.

Í Lystigarðinum smellti ég af nokkrum misgóðum myndum. Þessi sem fylgir pistlinum er ein sú skásta af þeim. Hlustaði á fuglana syngja og náði að slaka ágætlega á í smá stund. Var voða glöð með að líða betur.

Nú er bara að vona að ég haldi áfram að hressast. Það væri ekki verra, þar sem ég er jú að fara til Danmerkur í næstu viku ;-)

Þema dagsins eru blendnar tilfinningar

sem og gærdagsins. Í gær ætlaði ég jú að drífa mig í ljósmyndaferð með ÁLFkonum, og var langt komin með að pakka dótinu mínu og skipuleggja það sem að mér snéri í sambandi við ferðina.

En þegar ég vaknaði í gærmorgun var kominn nýr skipstjóri í brúna ... Það er að segja, vefjagigtin hafði læðst aftan að mér í skjóli nætur og réði nú lögum og lofum. Mér leið eins og ég væri að fá flensu (dæmigert gigtarkast lýsir sér þannig), verkjaði í allan skrokkinn og var þung og sljó yfir höfðinu. Það hafði nú reyndar verið byrjað daginn áður, enda vissi ég varla hvort ég var að koma eða fara í vinnunni á fimmtudaginn, var svo ferlega utan við mig eitthvað.

Jahá, þarna var ég sem sagt lent í því sama vandamáli og ég hafði óttast. Búin að láta vita að ég kæmi í ferðina en treysti mér svo ekki þegar á hólminn var komið. Ég fór í vinnuna og var allan tímann að velta því fyrir mér hvað ég ætti að gera í málinu. Ætti ég að láta eins og ekkert hefði í skorist og fara af stað? Það var vissulega möguleiki en það sem stóð í mér var að þurfa að keyra í rúma 3 tíma svona slöpp. Ég vissi þrátt fyrir að geta hugsanlega haldið mér gangandi í þennan tíma með því að drekka kaffi og borða eitthvað sætt, þá væri það ekki gáfulegt.

Svo hresstist ég eitthvað örlítið og fékk þá vott af bjartsýni. Jú jú, bara ef ég færi heim eftir vinnu og hvíldi mig aðeins, þá gæti ég ábyggilega lagt af stað seinna um daginn. Ég hafði samið um það við Sunnu að mæta fyrr í vinnuna svo ég gæti farið í ferðina og hún kom korter í eitt. Þá byrjaði ég á því að keyra Ísak í Ökugerði (liður í ökunáminu hans) en fór svo heim og fékk mér að borða. Eftir smá stund var ég aftur orðin slöpp og þreytt, og eftir að hafa "lagst undir feld" var endanleg niðurstaða sú að fara ekki í ferðina.

Til að byrja með leið mér vel með að hafa tekið skynsamlega ákvörðun. Sat og prjónaði í smá stund og var bara nokkuð sátt við sjálfa mig. Ekki leið þó á löngu þar til niðurrifs-seggurinn var sestur að á öxlinni á mér, og var nú aldeilis í essinu sínu. Hér kemur smá brotabrot af öllu því neikvæða sem karlinn sá hafði að segja:

• Hvað ætli stelpurnar haldi eiginlega um mig? 
• Það eru fleiri en ég í hópnum með vefjagigt og engin þeirra hætti við að fara. Af hverju fór ég ekki bara þó ég væri slöpp?
• Af hverju er ég svona mikill aumingi? 
• Ætli mér hafi hreinlega tekist að stressa mig upp í gigtarkast?
• Ég var nú meiri asninn að halda að þetta gengi upp. Ætti nú að vita hvernig staðan er yfirleitt á mér í vikulokin. 
• Af hverju skipulagði ég mig ekki betur? Var búin að gera alltof margt í þessari viku fyrir utan vinnuna, s.s. fara í leikfimi x 2 og í sund x2, fara í sjúkraþjálfun, til tannlæknis, á hárgreiðslustofu, á fund í ljósmyndaklúbbnum. Hefði ég hugsað rökrétt þá hefði ég vitað að þetta myndi aldrei ganga upp. 
• Það er svo ótrúlega fúlt að vera hluti af félagsskap en geta ekki tekið fullan þátt í því sem gert er.
• Nú missi ég af öllu fjörinu, því ég veit að það verður hlegið út í eitt allan tímann.

Bla, bla, bla og svo framvegis. Ég þekki hr. Niðurrifssegg svo alltof vel, þó ekki séum við sérstakir vinir. Og auðvitað ætti ég hreint ekkert að vera að hleypa honum inn þegar hann kemur í heimsókn. Það er bara erfitt því vaninn er svo sterkur.

Mergurinn málsins er sá að ég dett alltaf í að finnast ég vera ábyrg fyrir mínu ástandi. Það er að segja, mér finnst heilsufar mitt á einhvern hátt vera mér að kenna. Að ég eigi að geta gert eitthvað til að bæta úr því (NB! ég er jú endalaust að reyna að bæta úr því, það er ekki eins og ég liggi bara aðgerðalaus á bakinu og bíði eftir kraftaverki).

Og af því mér tekst ekki að "hrista þetta af mér" (sem er náttúrulega fáránleg krafa) þá finnst mér ég vera að bregðast öllum í kringum mig. Fyrst og fremst eiginmanni og fjölskyldu, en líka Sunnu meðeiganda mínum í P&P, vinkonum mínum, stelpunum í ljósmyndaklúbbnum o.s.frv.

Þetta eru allt saman órökréttar hugsanir og tilfinningar - og ég veit það - en það breytir því ekki að þær eru þarna. Hjálplegar eru þær ekki, en það hjálpar samt að sjá þær svart á hvítu. Svona eitthvað í þá áttina að ef þú þekkir óvininn þá er auðveldara að finna leið til að sigra hann.

Niðurstaðan er sú að ég gerði það sem ég taldi réttast í stöðunni, var heima, þó það væri erfið ákvörðun að taka, og mér þætti leiðinlegt að missa af öllu fjörinu. Þá verð ég líka að standa með sjálfri mér og hugsa um jákvæðu hliðarnar á því að vera heima, í þess að missa mig í brjálaða sjálfsgagnrýni með eftirfylgjandi sjálfsvorkunn.

P.S. Ég nota bloggið til að ná utan um óreiðuna í huga mér og líður alltaf betur á eftir. Stundum gleymi ég því samt að það eru fleiri en ég sem lesa þetta. Vona samt að það geri meira gagn en ógagn fyrir mína "vesalings" lesendur ;-)

Sá á kvölina sem á völina

Eitt af því sem fylgir þessu ástandi á mér, er hræðsla við allt sem fer út fyrir ramma hins daglega lífs.

Í hvert sinn sem upp koma spurningar um að fara í ferðalag, bjóða fólki heim, fara á tónleika, fara í veislur o.s.frv. þá liggur við að ég fái kvíðakast. OK reyndar ekki sambærilegt við það þegar fólk fær raunveruleg ofsakvíðaköst, en ég stressast öll upp. Mun ég komast á þennan viðburð sem um ræðir, eða mun þreytan hafa yfirhöndina og ég neyðast til að hætta við að mæta?

Stundum er ekki annar kostur í stöðunni en fara og vona hið besta, s.s. þegar búið er að panta flug til útlanda. Yfirleitt gengur það þokkalega af því adrenalínið sem fer af stað við slíka ferð dugar mér yfirleitt í nokkra daga. Þó hefur það komið fyrir að meira að segja það að vera erlendis dugði ekki til að gefa mér nægilegt adrenalín"búst". Sem dæmi má nefna þegar ég heimsótti Val til Tromsö vorið 2011, en þá var ég hálf ónýt af þreytu megnið af ferðinni þó ég reyndi að halda haus. Eins fórum við Valur einu sinni keyrandi til Reykjavíkur (gegn betri vitund) og gistum hjá vinafólki. Ég var hálf ónýt þegar við lögðum af stað og daginn eftir var ég bara enn verri. Sú ferð endaði með því að Valur sendi mig heim með flugi en ók sjálfur.

Svo er hin hliðin á málinu. Þó ég sé ef til vill sæmilega upplögð þegar viðkomandi viðburður stendur fyrir dyrum, þá leiðir slíkt útstáelsi alltof oft til meðfylgjandi þreytu og örmögnunar, sem stendur kannski í tvær vikur eftirá. Sem er heldur ekki gott.

Ástæða þess, að ég er að velta mér uppúr þessu núna, er sú að um næstu helgi ætla ÁLFkonur að fara í ljósmyndaferð í Borgarfjörð. Ég er ekki enn búin að gefa skýrt svar varðandi það hvort ég fer með eða ekki. Það er svo erfitt fyrir mig að segja eitthvað ákveðið, því ef ég er búin að lofa einhverju þá vil ég helst standa við það. En sem sagt...

Kostirnir við að fara í ferðina:
- ÁLFkonur eru hrikalega skemmtilegar og gaman að vera með þeim
- Ég tek hugsanlega einhverjar myndir en hef frekar lítið gert af því í sumar
- Það er alltaf gott að breyta aðeins um umhverfi, maður kemur ferskari heim

Ókostirnir við að fara í ferðina:
- Erfitt að lofa sér í eitthvað og treysta sér svo ekki til að fara
- Það er að lágmarki þriggja tíma akstur í Borgarfjörð og ég verð þreytt af að sitja lengi í bíl
- Það er spáð rigningu (fer ekki vel í skrokkinn á mér að vera lengi úti og verða kalt og blaut)
- Ég er háð því að vera samferða öðrum og get ekki bara stungið af heim þegar það hentar mér
- Það eru miklar líkur á því að við kæmum seint heim á sunnudeginum
- Það er hætta á því að næsta vika eða vikur færu í að jafna sig eftir ferðina

Oh, ég er nú meiri hræðslupúkinn!!

Svo styttist í utanlandsferð hjá okkur Val, en Palli bróðir minn er að fara að gifta sig 6. október, og bauð okkur í brúðkaupið. Þá getum við heimsótt Hrefnu mína í leiðinni en annars verður þetta hálfgerð "planes, trains and automobiles" ferð. Það er að segja, flug suður, rúta til Keflavíkur, flug til Köben, bíll eða lest til Jótlands ... og sama sagan á tilbakaleiðinni. Og já já, eins og mér einni er lagið er ég þegar farin að hafa áhyggjur af því hvort verði nú ekki örugglega flogið, þar sem sá árstími er kominn að allra veðra er von. Og hvernig staðan á mér muni verða þá, og .... you get the picture...

En vá, nú er ég hætt þessum vælupistli, sem var skrifaður til að létta á öllu þruglinu í höfðinu á mér og reyna að ná smá áttum í þessu ljósmyndaferðalags-vandamáli.

Og svona til að enda þetta á bjartari nótum, þá kemur hér mynd sem ég tók uppi á heiðinni áður en farið er niður í Mjóafjörð (man ekki hvað heiðin heitir). Ég elska íslenskar heiðar að sumri til. Þar er allt svo hreint og tært og ég finn fyrir sérstakri tilfinningu sem ég kann ekki að lýsa, en tengist því hversu gott er að vera úti og anda að sér fersku fjallalofti :-)

Allt með kyrrum kjörum

Ég er að reyna að sleppa því að blogga þegar ég er í þreytukasti, svona til að hlífa fólki (öðrum en mínum nánustu, þeir þurfa víst að þola mig gegnum súrt og sætt) við þeim leiðindum. En nú sprakk ég samt á limminu og blogga engu að síður. Skal samt reyna að vera ekki mjög leiðinleg...

Þetta núverandi þreytukast hefur staðið í rúman mánuð og eftir alla bjartsýnina um þarna í júní, þegar ég var hressari í ca. viku eða tíu daga, þá tók svartsýnin að sjálfsögðu aftur völdin (eins og sjá má í þessari bloggfærslu). Núna er ég hvorki bjartsýn né svartsýn, bara einhvers staðar þar mitt á milli.

En eins og sjúkraþjálfarinn minn segir þá upplifir hún að ég sé á ákveðnum stað svona getulega séð, á meðan ég vil vera allt annars staðar. Þetta er endalaus barátta hjá mér, með mismuninn milli þess sem ég get og vil. Ef við setjum það upp á tölulegan kvarða, þá held ég að orkan/getan hjá mér sé ca. 3 eða 4 en ég vil vera á 8 eða 9. Sem er algjörlega óraunhæft, svona ef forsendurnar eru teknar með í reikninginn.

Ég hef samt verið aðeins skárri síðustu 2-3 dagana og vonandi heldur það bara áfram :-)

Fyrir nokkru síðan fékk ég þá hugmynd að sanka að mér gömlum myndarömmum og prófa að setja ljósmyndir í gamla ramma. Ég veit ekki alveg sjálf hvaðan þessi hugmynd kom, en ákvað sem sagt að fara á stúfana og leita að gömlum myndarömmum. Ég fer nánast aldrei í verslanir með notaða hluti (hm já nú datt mér í hug, ég gæti kíkt í verslun Hjálpræðishersins) og aldrei á flóamarkaði, svo þetta er allt saman nýtt fyrir mér. Á laugardaginn síðasta, kíkti ég aðeins í Frúna í Hamborg og Fröken Blómfríði en sá ekkert spennandi þar. 

Eftir hádegi á sunnudeginum datt mér svo í hug að aka í Dæli í Fnjóskadal, þar sem hún Margrét Bjarnadóttir er með flóamarkað. (Þeir sem eru áhugasamir um flóamarkaðinn geta lesið nánar um hann í bloggfærslu Kristínar systur hennar). Við fyrstu sýn sá ég ekki margar gamlar myndir í römmum, en þegar ég nefndi við Margréti að það væru rammar sem ég væri á höttunum eftir, þá fór hún á bakvið og fann nokkra í viðbót. Þegar upp var staðið keypti ég fimm ramma. Einn þeirra er nú reyndar ekki svo gamall en ég ætla að pússa hann upp og mála t.d. með kalkmálningu til að gera hann gamlan eldri í útliti. 

Svo datt mér í hug að það gæti verið gaman að kíkja á nýja kaffihúsið í gamla barnaskólahúsinu að Skógum, og ók þangað. Eins og segir á facebook síðu kaffihússins, þá "svífur þar enn ljúfur sveitaskólaandinn yfir og glugga má í ýmsar gersemar frá skólaárunum." 

Hér má sjá gömlu krítartöfluna í skólastofunni sem nú hefur fengið nýtt hlutverk, og hver man ekki eftir landakortarúllum, sambærilegum þeim sem hanga yfir töflunni. Í lokuðum skápum voru svo ótal margar gamlar skólabækur og þarna var líka gamalt orgel. Veggir og loft er viðarklætt og rúðurnar hæfilega veðurbarðar. 

Ég fékk mér þetta fína jurtate sem búið er til úr birki og fleiri jurtum sem Valgerður taldi upp fyrir mér, en ég er strax búin að gleyma. Svo stóðst ég ekki mátið og pantaði mér hráköku, en hún samanstóð af döðlum, apríkósum og hnetum. Það var voða ljúft að sitja þarna í rólegheitum í smá stund, enda var ég ein á staðnum. 

Síðan ók ég heim södd og sæl. Þegar ég var að renna inn í bæinn fór ég að velta því fyrir mér hvort ég myndi yfirhöfuð nota þessa fínu gömlu myndaramma, eða hvort þeir kæmu til að rykfalla í geymslunni hjá mér... Snillingur...

Heima á ný skrapp ég aðeins út í garð og smellti nokkrum myndum af bleiku blómunum bakvið hús, sem ég man aldrei hvað heita (fletti því upp núna: Biskupsbrá). 

Og af því ég er svo voða ánægð með nýju skóna mína sem ég fékk með 40% afslætti á útsölu, þá smellti ég mynd af þeim líka ;-)

Vonbrigði = Væntingar - Raunveruleiki

Ég hef ekki verið í bloggstuði undanfarið. Eftir 10 daga tímabil þar sem ég var ótrúlega spræk, helltist þreyta yfir mig aftur, með tilheyrandi vonbrigðum. En ég er reyndar ekki ein um það að verða fyrir vonbrigðum þegar slíkt gerist.

Catherine Eide Vesterby, er norsk kona sem þjáist af síþreytu, og bloggar um líf sitt. Hún er nýkomin heim úr 3ja vikna fríi í Egyptalandi, þar sem öll líðan hennar var svo miklu betri. Eins og þá vill gerast, fór hún á fullt að hugsa um alla hlutina sem hún ætlaði að gera þegar hún kæmi heim og væri með meiri orku en venjulega. EN - við heimkomuna hrundi hún því miður aftur tilbaka í sitt þreytu- og veikindaástand. Bloggfærslan hennar "Antiklimaks" fjallar einmitt um þetta. Og svo sannarlega er þetta eitthvað sem ég kannast við, þó ég sé ekki jafn veik og Cathrine, sem betur fer.

Það er þetta með væntingarnar, raunveruleikann og vonbrigðin. Innan markaðsfræðinnar er lögð áhersla á að reyna að stýra væntingum fólks rétt, því ef of mikið bil er á milli væntinga og upplifunar, þá verður viðskiptavinurinn fyrir vonbrigðum.

Ég er núna að lesa bókina Emotional Equations, eftir Chip Conley. Í henni setur hann tilfinningar upp sem stærðfræðiformúlur, og viti menn, þar kemur fyrir jafnan:

Vonbrigði = Væntingar - Raunveruleiki

Hér er þá málið að reyna að hafa áhrif á annað hvort væntingar, eða skynjaðan raunveruleika. Gera sér minni eða raunhæfari væntingar, án þess þó að leggjast í svartsýni fyrirfram. Varðandi raunveruleikann, þá snýst ekki málið alltaf um stöðuna sjálfa, heldur það hvernig við túlkum hana, og hvernig okkur finnst að líf okkar "ætti" að vera. Ef það er skoðun mín að ég eigi alltaf að vera full af orku og geti bara þannig verið ánægð með lífið, þá er hætt við því að ég verði fyrir vonbrigðum. Í ljósi sögunnar þá ætti ég að vita að þreyta er búin að vera minn fylgifiskur það lengi, að ólíklegt er að hún hverfi nokkurn tímann alveg.

Chip Conley vitnar í bók sinni í hinn þekkta eðlisfræðing Stephen Hawking, sem er með Lou Gehrigs sjúkdóm og að stærstum hluta lamaður. Það hefur samt ekki hindrað hann í vísindastörfum sínum, enda hefur hann sagt:

 "Einbeittu þér að því að gera þá hluti sem fötlun þín hindrar þig ekki í að gera vel. Syrgðu ekki þá hluti sem fötlunin kemur í veg fyrir að þú getir gert." 

Og einnig:

" Væntingar mínar urðu að engu þegar ég var 21 árs. Allt sem gerst hefur síðan þá er bónus."

Þannig að ... nú er málið að reyna að sitja á sér hvað væntingar varðar og hætta að ímynda mér að ég sé "að verða frísk" í hvert skipti sem ég er aðeins hressari í nokkra daga. 

Já og vera þakklát fyrir allt sem ég get þó gert!! Ég get t.d farið út í garð þó ég sé þreytt og tekið myndir af sumarblómunum :-) 

Garðyrkja er góð fyrir geðheilsuna

Hrefna Harðardóttir leirlistakona og ÁLFkona (meðlimur í ljósmyndaklúbbnum mínum) var með tengil á athyglisverða grein á facebook síðunni sinni. Titill greinarinnar er: Why gardening makes you happy and cures depression, og viti menn, forvitni mín var vakin og ég ákvað að lesa greinina.

Í stuttu máli gengur hún út á að vísindamenn hafa komist að því að ákveðin jarðvegsbaktería (Mycobacterium vaccae) eykur losun serotonins í heila okkar. Serotonin er stundum kallað hamingjuhormónið, þar sem skortur á því getur m.a. valdið þunglyndi og fleiri kvillum að því er talið er. Á þessum síðustu og verstu tímum, þegar þunglyndi virðist vera að verða að alheimsfaraldri, þá er ekki úr vegi að hver og einn skoði hvað hann getur gert til að verjast þeim vágesti. Ein leið er sem sagt að drífa sig út í garð og vinna berhent(ur) í moldinni svo líkaminn komist í snertingu við þessa ágætu bakteríu. Hvort sem það er að rækta sitt eigið grænmeti, gróðursetja blóm og runna, eða reita arfa úr beðunum.

Ekki veit ég hvort það er áðurnefndri jarðvegsbakteríu að þakka, en var ég einstaklega ánægð í vinnunni, þau sumur sem ég vann í Garðræktinni.  Vinnan var afskaplega fjölbreytt. Við gróðursettum blóm, runna og tré, lögðum þökur, hellulögðum, tíndum grjót úr túnum, reittum arfa úr beðum, slógum gras, unnum í gróðurhúsinu og ábyggilega eitthvað fleira sem ég man ekki. Bónusinn var líka sá, að það var alveg frábær hópur sem vann þarna, bæði krakkar og fullorðnir. Um daginn hitti ég stelpu (konu jafngamla mér...) sem vann með mér í Garðræktinni og við skemmtum okkur vel við að rifja upp góðar stundir. Svona eins og t.d. þegar við vorum að eitra í kartöflugörðum bæjarins að nóttu til, og Jónsi ók á traktor yfir kaffibrúsann minn. Okkur kom ekki alveg saman um það hvoru okkar væri um að kenna. Sá sami Jónsi setti mig líka undir stýri á traktor og kenndi mér á kúplingu og bensíngjöf. Af stað fór ég - en verr gekk þegar ég ætlaði að stoppa. Það varð einu tré færra á Hamarkotstúni...

Til að auka magn serotonins í líkamanum, er hægt að gera ýmislegt fleira en vinna í garðinum, s.s. að stunda hvers kyns líkamsrækt. Ennig að stunda iðju sem felur í sér taktfasta endurtekningu, eins og að prjóna, mála eða leika á hljóðfæri svo dæmi séu nefnd. Jafnvel það að tyggja tyggjó getur haft áhrif ("Secrets of Serotonin" eftir Carol Hart). Að vera úti í sólinni, fara í nudd, og rifja upp ánægjulegar minningar eru einnig þættir sem auka magn serotonins

Loks er þáttur mataræðis alveg ótalinn hér, enda held ég að það væri efni í heila bók. En fyrir áhugasama þá er t.d. ein grein hér um það hvernig hægt er að hafa áhrif á þunglyndi með mataræði.


P.S. Myndina af hádegisblómunum tók ég í Lystigarðinum sumarið 2009. Hádegisblóm voru ein uppáhaldsblómin mín þegar ég vann í Garðræktinni. Þau opna sig og blómstra þegar sólin skín, en þegar er þungskýjað er engin leið að sjá hvað þau eru falleg. Svolítið eins og með okkur mannfólkið. Þegar við erum glöð á góðum degi sést það langar leiðir, en erfiðara að sjá þetta góða sem í okkur býr þegar depurð og þunglyndi hafa náð yfirhöndinni.