"Skaut sjálfa mig í fótinn" í gær

 

Ég sem sagt fór í leikfimitíma á þriðjudaginn og var mjög lúin eftir hann, þrátt fyrir að finnast ég ekki gera neitt ... Ákvað þess vegna að taka því rólega í gær svo ég kæmist nú örugglega í leikfimitímann í dag. Það gekk nokkuð vel framan af degi, ég fór bara í sundið og tíndi smá rifsber úti í garði. Missti mig ekki neitt í þrif eða tiltekt hér innanhúss. 

 

Ljósmyndaklúbburinn minn ætlaði að hittast klukkan fimm úti í Krossanesborgum og ég spurði sérstaklega að því hvort þetta ætti að vera ganga eða ljósmyndaRÖLT. Það var hið síðarnefnda  svo ég hugsaði að þá væri mér óhætt að mæta. Við vorum nú bara fjórar og byrjuðum á gangstígnum en færðum okkur fljótlega af honum og uppá klöpp þar sem við sáum betur yfir. Síðan leiddi eitt af öðru, við röltum lengra út í móa, fundum bláber sem var bara dásamlegt - fullt af berjum og við tíndum upp í okkur hverja lúkuna á fætur annarri.

Svo ákváðum við að færa okkur aðeins og fyrr en varði vorum við komnar töluvert langt frá stígnum. Til að komast inná hann aftur þurftum við að klöngrast í þýfðu undirlendi þar sem maður sá ekki "fóta sinna skil" fyrir háu grasi og reyndi mikið á ökkla og hné. Það hafðist nú allt en í gærkvöldi var ég orðin undirlögð af verkjum í fótunum og er enn í dag. 

Ef ég væri "eðlileg manneskja" færi ég í leikfimina þrátt fyrir smá þreytuverki, en eins mikið og mig langar nú að fara þá væri það ekki gáfulegt. Svo ég verð að bíta í það súra epli að láta skynsemina ráða. Hefði reyndar átt að láta hana ráða í gær - en langaði of mikið að hitta stelpurnar 😉 

P.S. Þetta er bloggfærsla 9/100 í bloggáskorun ársins 2021

 

            

Lystigarðurinn eða sófinn?

Þegar ég vaknaði í morgun var vinkona mín vefjagigtin mætt á svæðið, tvíefld. Ekki að hún hafi svo sem farið neitt, hún er bara mis öflug, svona eins og fellibylir hafa misjafnan styrk. Ég fór samt í morgunsundið og sá ekki eftir því, enda dásemdarsólskin úti. Þurfti reyndar að skafa bílrúðuna svo það hefur greinilega fryst í nótt.

Þegar ég kom heim úr sundinu og var búin að borða morgunmat þá var sófinn farinn að kalla ansi hátt á mig. EN - það er ekki á hverjum degi sem sólin skín og ég veit fátt verra en liggja í gigtarkasti í sófanum í fallegu veðri. Þannig að ég tók mig saman í andlitinu, setti makrólinsu á myndavélina og ók í Lystigarðinn.

Fékk reyndar símtal frá vinkonu minni akkúrat þegar ég var að leggja bílnum og spjallaði aðeins við hana áður en ég fór í garðinn. Fann að formið var nú ekkert æðislegt og splæsti á mig kaffibolla sem ég drakk úti í sólinni. Rölti svo um garðinn í leit að myndefni.  

Mér finnst skemmtilegast að eltast við birtuna, þ.e.a.s. finna sólargeisla sem ná að brjóta sér leið milli greina og trjáa og skína nánast lárétt á plöntur og blóm. Svo gengur náttúrulega misvel að fanga fegurðina. En ég gleymi mér við þessa iðju og dvel í núvitund á meðan og það er bara dásamlegt :)  

P.S. Nú er ég farin í sófann ;)

Lífið - þetta dásamlega líf

með öllum sínum áskorunum. Oft finnst mér eins og ég sé í allsherjar prófi og viti ekkert hvernig mér gengur. Eins og kennarinn sé sá eini sem viti hvernig einkunnagjöfin er og þó ég geri mitt besta þá hafi ég ekki hugmynd um það hvort það er nógu gott til að standast prófið.

Og ef ykkur finnst þessi "opnunarsetning" eitthvað undarleg þá get ég fullvissað ykkur um að mér finnst það líka. Eiginlega veit ég ekki alveg hvaðan hún kom. Ég er samt ekki í neinni meiriháttar lífskrísu, bara minni venjulegu krísu :D

Hins vegar er ýmislegt að gerast hjá fólkinu í kringum mig. Sá gleðilegi atburður gerðist að mamma fékk pláss á hjúkrunarheimili. Fyrir rúmum mánuði síðan vorum við Valur í sumarfríi á Spáni. Daginn fyrir brottför fékk ég símtal og var tilkynnt að það væri laust pláss á Nesvöllum í Reykjanesbæ. Þarnæsta dag vorum við komin á fullt að flytja mömmu, svo þetta gekk mjög hratt fyrir sig. Hálfum mánuði síðar komu systkini mín til landsins og við tæmdum íbúðina hennar mömmu á fjórum dögum. Ég tók nú reyndar bara þátt í þremur þeirra, þá var orðið tómt á tankinum hjá mér.

Það er samt mesta furða hvað maður getur afrekað þegar þörf er á - með þeim fyrirvara að maður tekur þá "fallinu" sem á eftir kemur. Það tók mig tvær vikur að jafna mig en það gæti nú haft eitthvað með það að gera að ég var búin að vera með leiðinda víruspesti í 2 mánuði þar á undan. Endaði á því að missa röddina algjörlega og langar ekkert sérstaklega að upplifa það aftur.

Andri, Freyja og Matthías eru að flytja til Dubai. Þau hjónin voru bæði að vinna hjá Wow air, hann flugmaður og hún flugliði og við gjaldþrot flugfélagsins urðu þau bæði atvinnulaus.  Ég reyndi að horfa á björtu hliðarnar, nokkuð sem er mér ekki eðlislægt, og vonaði að ný ævintýri biðu þeirra. Ekki er samt um auðugan garð að gresja í atvinnumálum fyrir flugmenn á Íslandi en eftir nokkurra mánuða atvinnuleysi fékk Andri vinnu hjá Emirates flugfélaginu. Hann fór út til Dubai lok júlí og Freyja og Matthías munu svo fylgja honum þegar hitastigið fer aðeins að lækka þarna úti en júlí og ágúst eru mjög heitir og búið að vera í kringum 45 stiga hiti. Við Valur getum svo vonandi heimsótt þau í vetur, það væri nú aldeilis gott að komast úr myrkrinu og kuldanum í sólina og hitann.

Hrefna og fjölskylda eru búsett hér á Akureyri núna. Eftir rúm 12 ár í Danmörku langaði Hrefnu að prófa að búa á Íslandi, svo þau komu í byrjun febrúar. Hún fékk vinnu á sjúkrahúsinu og maðurinn hennar er í 50% fjarvinnu hjá fyrirtækinu sem hann vann hjá í Danmörku. Hann er forritari svo það hentar vel. Börnin fengu pláss á Iðavelli og eru alsæl þar. Það er ósköp notalegt að hafa þau svona nálægt og geta notið samvista við þau eftir því sem heilsa og hentugleikar leyfa.

Valur er alltaf að vinna á Læknastofum Akureyrar. Auk þess gerir hann stærri skurðaðgerðir á sjúkrahúsinu og fer ca einu sinni í mánuði á Sauðárkrók og Húsavík yfir vetrartímann. Hann hefur aldrei verið hressari og ég er ótrúlega lánsöm að hafa eiginmanninn svona fullan af orku þegar ég sjálf er svona orkulaus.

Hvað mig varðar þá held ég áfram mínu basli. Alltaf að vona að einhvern daginn takist mér að finna leið út úr þessu versta vefjagigtarástandi. Kannski kemur að því, hver veit :)

Fagnaði kannski aðeins of snemma

en er ekki alltaf betra að láta bjartsýni ráða för?

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvað ég væri orðin svakalega hress og fín - og mér leið svo sannarlega þannig á þeim tímapunkti. Eiginlega var ég svo ánægð með mig að ég hugsaði að nú væri lag að gera gott ennþá betra. Þannig að ég skráði mig á námskeið hjá Hildi M. Jónsdóttur þar sem markmiðið var að taka mataræðið í gegn og ná enn betri heilsu fyrir vikið. Ég byrjaði á námskeiðinu í lok september og get hiklaust mælt með því. Það voru margar konur sem fengu ótrúlegan bata á tiltölulega stuttum tíma og var virkilega ánægjulegt að verða vitni að því.

Hins vegar fékk ég ekki þann bata sem ég hafði vonast eftir. Að minnsta kosti ekki ennþá en ég held í vonina 😊 Veturinn var satt best að segja býsna erfiður, bæði andlega og líkamlega, en með hækkandi sól er andlega hliðin á uppleið aftur svo það er nú gott.

Námskeiðið var þó engan veginn til einskis. Valur ákvað að taka þátt í breyttu mataræði með mér og hann hefur aldrei verið jafn orkumikill. Svo það er nú aldeilis flott! Hvað mig varðar þá er meltingin betri og ég sef betur. Húðin er mýkri og ég fæ ekki lengur þurrkubletti á hendurnar. Ég hef ekki fengið kvef í allan vegur og það er minna slím í öndunarvegi hjá mér. Þreytudraugurinn ætlar hins vegar ekki að yfirgefa mig svo glatt og vefjagigtarverkirnir eru enn til staðar þó þeir hafi eitthvað minnkað.

Það sem ég hef helst lært á þessari 7 mánaða vegferð er að það dugar ekki að borða hollt ef maður nær ekki að vinna úr neikvæðum áhrifum streitu á líkamans. Álag og hvers kyns áreiti sem veldur steitu er augljóslega minn versti óvinur hvað heilsuna snertir. Þetta eru ekki nýjar upplýsingar (þarf ekki annað en gúggla orðið "streita" á blogginu mínu og þá sést að ég hef oft talað um þetta áður). 

Þannig að nú þarf ég að vera duglegri að nýta mér ólíkar aðferðir til að vinna gegn streitu!

Stöðuuppfærsla

Það er orðið langt síðan ég hef bloggað á persónulegum nótum. Síðasta bloggfærsla þar sem ég fjallaði um sjálfa mig var í júní 2017. Ég hef oft byrjað að skrifa en ekki klárað og þar af leiðandi ekki birt viðkomandi færslu. Samt finnst mér eins og ég „þurfi“ að blogga. Get ekki alveg útskýrt hvers vegna en á námskeiði í skapandi skrifum sem ég fór einu sinni á hjá Þorvaldi Þorsteins þá talaði hann um að með því að skrifa væri maður að gefa öðrum rödd. Við höldum stundum að við séum þau einu sem erum að glíma við ákveðna hluti en ef við tjáum okkur um þá kemur í ljós að aðrir heyra samhljóm og með því að tjá okkur erum við að gefa þeim rödd líka. Þetta fannst mér fallegt! Kannski get ég notað þetta viðhorf sem „afsökun“ til að tjá mig um mín hugðarefni? 

Hvað um það, þessi pistill átti að vera eins konar yfirlit yfir það hver staðan á mér er í dag. Nú eru komin rúm fjögur ár síðan ég hef verið í launaðri vinnu utan heimilis (fyrir utan bókhaldsvinnu fyrir Val sem fer fram innan heimilis) og vel þess virði að skoða hvaða áhrif það hefur haft á heilsufar mitt, bæði líkamlegt og andlegt. 

Í stuttu máli þá líður mér betur! Sem er hið besta mál :) Ekki 100% betur en sennilega 70%. Alla vega að mínu mati. Stundum þegar ég tala um það við Val að ég sé margfalt hressari þá bendir hann mér á að ég hafi nú verið svona og svona undanfarnar vikur en þá er ég búin að gleyma því ;) Þannig að minni mitt er kannski ekki upp á marga fiska - en í alvöru talað þá er ég smátt og smátt að safna kröftum. 

Ég á orðið miklu fleiri góða daga en slæma og bara það er kraftaverk! Vissulega þarf ég að „borga fyrir“ alls konar útstáelsi s.s. ferðalög og annað sem hefur aukið álag í för með sér, en það eru kannski nokkrir dagar (vika?) í stað margra vikna áður. Og já stundum dett ég í lengri tímabil sem eru ekki góð en það eru ekki vikur eða mánuðir sem ég ligg á sófanum dag eftir dag. 

Aukin orka hefur í för með sér aukin leiðindi ef svo má að orði komast, eins fáránlega og það nú hljómar. Mig fer að langa að nýta þessa nýfengnu krafta mína í annað en sundferðir, heimilisstörf, ferðalög og ljósmyndun. Best væri náttúrulega ef ég gæti á einhvern hátt unnið fyrir mér þannig að ég gæti sjálf stjórnað tíma mínum og lagað álagið að líðaninni hverju sinni. Ennþá vantar samt eitthvað uppá til að ég fylgi eftir þeim hugmyndum sem ég hef þó fengið að slíkri vinnu. Vandamálið er að þegar maður hefur verið atvinnulaus þetta lengi þá fer maður hálf partinn í dvala og dagarnir líða, hver öðrum líkir, án þess að maður hafi sig í að framkvæma neitt nema þetta venjulega. 

Ég er ekki að kvarta. Ég veit að þetta hefst á endanum. Ég þarf bara að finna minn farveg og fylgja honum! 

Bara spræk :)

Já batnandi fólki er best að lifa. Mér fannst kominn tími til að skrifa nýjan pistil, þar sem sá síðasti var frekar á neikvæðu nótunum. Auðvitað gafst ég ekkert upp í leikfiminni, en vá hvað fyrstu vikurnar voru erfiðar. Sjúkraþjálfarinn (önnur þeirra sem eru með leikfimina) sagði að það tæki taugakerfið 4-6 vikur að jafna sig á nýju áreiti, og það stóð heima. Ég ákvað að mæta samviskusamlega í hvern einasta tíma (x3 í viku) og eftir ca. 4-5 vikur fór ég að finna heilmikinn mun á mér til hins betra. Mikið sem er gaman þegar eitthvað gengur vel hjá manni :) Mér finnst þessi leikfimi líka henta mér ágætlega og það eru fínar konur þarna allt í kringum mig, bæði þjálfararnir og konurnar í leikfiminni. Sumar þekkti ég fyrir en það voru líka mörg ný andlit.  

Í byrjun október fórum við Valur í frí til Spánar, með Önnu systur og Kjell-Einari manninum hennar. Við leigðum okkur hús í litlu þorpi sem heitir Frigiliana, en það er í ca. 45 mín. akstursfjarlægð frá Malaga. Hitastigið var á bilinu 21-25 gráður og það hentaði mér afskaplega vel. Ég var svo mjúk og góð í skrokknum og átti ekki í neinum erfiðleikum með að ganga upp og niður brattar tröppur og stíga, sem mikið var af í þorpinu. Ég efast ekki um að það var leikfiminni að þakka :) 

Ég þarf eiginlega að gera sérstaka bloggfærslu um Spánarferðina, en læt hér staðar numið í bili. Leyfi einni mynd af sjálfri mér að fljóta með, bara svona til að sýna hvað Spánn fór vel með mig. Góða helgi gott fólk :)

Babú - babú - babú ... vælubíllinn er á ferðinni !!

Klukkan er 13:06 á miðvikudegi. Ég er örmagna af þreytu. Hef samt ekki gert neitt í dag sem orsakað gæti þessa þreytu. Að vísu byrjaði ég í nýrri leikfimi í fyrradag og þetta eru hugsnalega síðbúin eftirköst.

En ég sef líka fremur illa þessa dagana. Á erfitt með að sofna og vakna oft um miðja nótt og á í erfiðleikum með að sofna aftur. Í gærkvöldi var ég þreytt þegar ég fór í háttinn en samt eitthvað upprifin. Eftir að legið vakandi dágóða stund sá ég fram á að geta ekki sofnað af sjálfsdáðum og tók 1/3 af svefntöflu. Sofnaði uppúr miðnætti. Vaknaði í tvígang og fór á klósettið, án þess að líta á klukkuna. Glaðvaknaði svo kl. fimm. Var samt dauðþreytt og langaði alls ekki að fara á fætur klukkan fimm að morgni. Velti mér og bylti dágóða stund, setti svo hugleiðslutónlist í eyrun og hef sennilega verið sofnuð aftur um sexleytið.

Vissi ekkert hvað klukkan var þegar ég vaknaði, fannst ég vera nýsofnuð en þegar ég leit á klukkuna var hún rétt rúmlega níu.

Úff það hafði alls ekki verið meiningin að sofa svona lengi. Ég var búin að missa af morgunsundinu (eða þannig upplifði ég það að minnsta kosti) en sólin skein úti og þá fannst mér að ég yrði að fara út fyrir hússins dyr sem allra fyrst. Þannig að ég fékk mér bara smá sítrónuvatn og dreif mig út í bíl og tók myndavélina með. Hélt kannski að það væri alveg logn og þá er Pollurinn oft svo myndvænn, en það var samt ekki 100% logn þó það væri frekar lygnt. Ég ók út að Krossanesi, á hæðina þar sem hægt er að sjá út fjörðinn og Kaldbak. Þar smellti ég af nokkrum myndum og naut góða veðursins.

Fann að ég var nú ekki alveg eins og ég á að mér að vera, en datt samt í hug að fara að Eyjafjarðarbrú og athuga hvort ég fyndi eitthvað myndefni þar í grennd. Stoppaði bílinn í tví- eða þrígang og tók einhverjar myndir en var nú farið að líða verulega illa. Þung í skrokknum og þreytt og syfjuð.

Þannig að ég dreif mig heim og fékk mér staðbetri morgunmat, hélt að það myndi kannski bjarga einhverju, en ónei það var ekki svo gott. Var bara algjörlega máttlaus í líkamanum og ótrúlega þung og þreytt öll. Það eina sem ég gat gert var að lesa, svo ég las bæði dagblöðin og hékk aðeins á netinu, áður en ég lagðist inn í sófa þar sem ég steinsofnaði. Hef líklega sofið hálftíma, klukkutíma, og vaknaði í síst betra standi.

Í örvæntingarfullri tilraun til að líða betur fékk ég mér te og 85% dökkt súkkulaði en þegar það dugði ekki til þá greip ég kexpakka (sem var keyptur í sumar þegar Valur fór í veiði) og gúffaði í mig þrjár kexkökur. Í nokkrar mínútur leið mér eins og ég væri að fá í mig einhvern lífsneista en þá gerðist tvennt. Fyrst fékk ég hraðari hjartslátt og í kjölfarið heiftarlegt samviskubit yfir því að hafa dottið í glúten- og sykur-sukk því ég byrjaði nefnilega í fyrradag í átaki með að taka akkúrat þetta tvennt út úr fæðinu. Þannig að nú bættist samviskubit ofan á þreytu og aðra vanlíðan. Frábært!

Úti skín sólin og ég hef mig ekki í að fara út í góða veðrið. Það eykur svo enn á vanlíðanina því þegar maður býr á Íslandi þá er nánast skylda að „nýta“ sólina þegar hún loks lætur sjá sig.

Arg! Þetta er nú meiri vitleysan. Til að kóróna ástandið er svo leikfimi í dag kl. 16:15 og ég er ekki að sjá hvernig ég á að meika það dæmi. Veit samt af gamalli reynslu að ég mun fara og ég mun gera æfingarnar að svo miklu leyti sem ég treysti mér til.

Það er þetta sem ég þoli ekki við vefjagigtina, hversu óútreiknanleg hún er. Eða kannski hefði ég getað séð þetta þreytukast fyrir, ég veit það ekki. Í gær var ég bara „pínu lúin“ en fór samt í sund, útréttaði aðeins í bænum, fór í Bónus og svo á fund í gærkvöldi. Borðaði bara hollt allan daginn, fyrir utan hálfa sneið af súkkulaðiköku og smá snakk. Fór út að ganga um tíuleytið í gærkvöldi í dásemdarveðri og leið vel. Þess vegna var alveg extra fúlt að sofa svona illa og vera þetta þreytt í dag.

En já það þýðir ekki að væla bara ... nú fer ég og sest út í sólina með bók eða blað :-)

P.S. Kl. 15:30. Ég fór út í sólina og tók með mér möppu sem inniheldur fróðleik um vefjagigt og ýmislegt fleira. Þegar ég blaðaði í möppunni rakst ég á eftirfarandi setningu á norsku: 

„Pasientens smerteforståelse og hvilken trusselverdi smerten representerer vil i stor grad bestemme smertens intensitet og varighet. Så lenge den respresenterer en fare eller en trussel for pasienten, vil smerten vedlikeholdes.“  

Eða: þeim mun hræddari sem sjúklingurinn er við sársaukann (vefjagigtarverkina, þreytuna) og upplifir hann sem ógn, þeim mun lengur þjáist sjúklingurinn af verkjum. Með því að bregðast við verkjum með áhyggjum og ótta, þá skapast vítahringur. Markmiðið ætti þá væntanlega að vera það að finna aðferðir sem hjálpa manni að slaka á og „afvegaleiða“ hugann þannig að maður sé ekki bara að hafa endalausar áhyggur og magna þær upp. 

Ég t.d. VEIT að það er ekki heimsendir þó ég sé þreytt, en samt líður mér þannig og fer að hafa áhyggjur af öllu sem ég get ekki gert vegna þreytunnar. Betra væri fyrir mig að segja: OK ég er svona í dag. Þá verð ég bara að sætta mig við það og reyna að slaka á þar til þetta ástand líður hjá. 

Eitt stk bloggfærsla „beint af skepnunni“

Eða öllu heldur bara eitthvað blaður af því ég var í þörf fyrir að skrifa. Hljómar ekki beint líklegt til vinsælda - en það hefur nú heldur aldrei verið markmiðið með mínum bloggskrifum.  

Það er föstudagseftirmiðdagur. Ég sit í öðrum nýja gula Ikea stólnum okkar og það fer vel um mig. Okkur langaði í smá tilbreytingu í stofuna og eftir að hafa verið með sama sófasettið í 13 ár (sem við keyptum þar að auki notað á sínum tíma) þá ákváðum við að kaupa þessa gulu stóla til að lífga aðeins uppá stofuna. 

En þegar stólarnir voru komnir þá fannst okkur þeir engan veginn passa með gömlu sófunum, svo við notuðum tækifærið í einni Reykjavíkurferðinni og þræddum húsgagnaverslanirnar í leit að hinum eina rétta sófa. Hann fundum við í Epal, en það var síðasta verslunin sem við fórum í. Ekki skemmdi fyrir að hann var á 50% afslætti (ég er alltaf svo ánægð þegar ég geri góð kaup) en það var ekki ástæðan fyrir því að við keyptum hann (þó svo að við hefðum sennilega aldrei keypt hann á fullu verði). Nei okkur fannst hann bara fallegur í laginu, fallegur á litinn og þægilegur að sitja í. 

Og til gamans kemur hér ljósmynd af herlegheitunum sem ég smellti af á símann til að senda Hrefnu í Köben svo hún gæti séð hvernig þetta lítur út hjá okkur. Uppröðunin er nú að vísu ekki akkúrat svona núna í augnablikinu en það er nú aukaatriði. Það er svo á dagskránni að láta lækka sófaborðið aðeins þar sem nýi sófinn er töluvert lægri en sá gamli. 

Annars segi ég bara allt meinhægt. Þetta sumar hefur verið dálítið skrítið á ýmsan hátt. Það er þó jákvætt að við höfum farið þrisvar sinnum í hjólhýsaferðir :-)  

Fyrst fórum við í ferð í Dalina með vinafólki, þar sem hluti hópsins var að hjóla á daginn og svo vorum við tvær „skutlur“ sem sáum um að sækja og senda ... eða þannig. Við sóttum hjólarana t.d. á Stykkishólm (frá Laugum í Sælingsdal þar sem við vorum með tjaldbúðir) svo þau þyrftu nú ekki að hjóla báðar leiðir, enda mjög löng leið að hjóla á miserfiðu undirlagi (þvottabretti sums staðar) og í miklum mótvindi á köflum.

Næst fórum við í Mosfellsdalinn þar sem við gistum í sex nætur. Það var blanda af gamni og alvöru því mamma hans Vals var orðin svo veik og lést á meðan við vorum þarna. Við vorum afskaplega þakklát fyrir að geta verið á staðnum þegar svona bar undir. Við notuðum samt líka tímann í annað, s.s. að fara dagsferð út fyrir borgina, auk þess að fara á hin ýmsu söfn og í heimsóknir.  

Þriðja ferðin var á Möðrudal á Öræfum, en síðasta bloggfærsla fjallaði einmitt um þá ferð.  

Helst hefðum við viljað fara í fleiri hjólhýsaferðir en slæmt veður og heilsuleysi hefur komið í veg fyrir það. En þar fyrir utan, þá fór ég eina stutta ferð suður í byrjun júní og sótti Hrefnu, Egil og Erik til Keflavíkur þegar þau komu heim í sumarfrí og til að vera viðstödd stúdentsveisluna hans Ísaks. Valur hefur farið þrisvar sinnum í veiði. Við fórum líka til Reykjavíkur í jarðarför tengdamömmu og svo fór ég til Köben og var þar í eina viku eftir jarðarförina. Þannig að við höfum verið á töluverðu flakki. 

Ég hef stundum farið af stað og verið drulluþreytt og illa upplögð en einhvern veginn þá næ ég að lifa af ferðalögin og njóta þeirra, þó svo ég detti í nýtt þreytu- og gigtarkast við heimkomuna.  

Jæja ég held ég segi þetta gott í dag. Njótið helgarinnar :-)

Gott að vera úti í náttúrunni

Undanfarið hef ég verið alveg uppgefin á sjálfri mér og mínu ástandi. Það er veruleg áskorun að fara í gegnum lífið með sjúkdóm (strangt til tekið má ekki kalla vefjagigt sjúkdóm, þetta er heilkenni) sem vofir endalaust yfir manni og hefur áhrif á allt sem maður gerir. Mér gengur misvel að halda haus og stundum er ég bara ekki að nenna þessu lengur. 

En þrátt fyrir frekar mikið þunglyndi síðustu vikur þá dröslast ég nú alltaf á lappir á morgnana og held mínu striki. Reyni að láta á engu bera í samskiptum mínum við annað fólk, þó auðvitað gangi það misvel. Annars er ég ekkert feimin við að viðurkenna hvernig mér líður. Mér finnst mun auðveldara að vera hreinskilin heldur en að reyna að „halda andlitinu“ fyrir alla muni. 

Vonandi eru nú samt örlítið bjartari tímar framundan. Ég er skárri af verkjunum sem voru alveg að gera út af við mig á tímabili, og eins er ég mun betri í bakinu (fékk heiftarlega í bakið um daginn). Hef líka tekið aðeins til í mataræðinu aftur og er ekki frá því að það muni töluvert um það. 

Í gær kom allt í einu yfir mig mikil löngun til að komast út í náttúruna. Mér fannst bara að ég yrði að drífa mig út. Og þar sem ég er að reyna að vera duglegri að hlusta á það þegar ég fæ svona „skilaboð“ þá dreif ég mig að sjálfsögðu út.

Upprunalega var ætlunin að ganga upp í Fálkafell (skátakofi hér fyrir ofan bæinn) en ég fann fljótt að skrokkurinn á mér var nú ekki að samþykkja alveg svo mikið útstálesi. Þannig að ég rölti bara áleiðis uppeftir og stoppaði oft og mörgum sinnum til að taka myndir af blómum og gróðri sem ég sá. Ég var með svokallaða makró linsu á myndavélinni, en hún stækkar upp myndefnið. Mér finnst mjög gaman að nota þannig linsu. Og til gamans þá koma hér nokkrar myndir sem ég tók í gær.

Mataræðis-pælingar

Annað slagið heyri ég sögur af fólki sem greinist með ofnæmi eða óþol fyrir glúteni og þarf að breyta mataræði sínu í kjölfarið. Þar sem ég hef sjálf gengið í gegnum svipað ferli datt mér í hug að setja hér inn smá samantekt á því hvernig þetta hefur gengið hjá mér.  

Eins og margir vita þá breytti ég mataræði mínu haustið 2011, í kjölfar ferðar til Noregs þar sem m.a voru teknar blóðprufur sem sýndu óþol gagnvart glúteni, mjólkurvörum og eggjum.  

Ég tók þetta föstum tökum og breytti mataræðinu nánast á einni nóttu. Það var ekki alveg einfalt mál, og vissulega óx mér þetta nokkuð í augum í byrjun, ekki síst vegna þess að á sama tíma var ég að prófa að borða samkvæmt High fat Low carb (mikil fita, lítil kolvetni) reglunum. Það flækti málið enn frekar að mega ekki borða egg þar sem þau eru oft notuð sem lyftiefni í glútenlaust brauð og kökur. Fyrstu vikurnar var þetta verulega flókið en svo smátt og smátt fann ég nýjar uppskriftir og nýjar leiðir við að gera hlutina. 

Varðandi glútenlausa mataræðið þá ákvað ég strax í upphafi að skipta ekki hveiti út fyrir annað fínmalað mjöl sem væri alveg jafn óhollt uppá blóðsykurinn að gera. Þannig að til að byrja með hætti ég að borða allt brauð og ef það eru t.d. hamborgarar í matinn þá sleppi ég brauðinu og borða bara „allsberan“ hamborgara ásamt beikoni, salati og dásamlega góðri sósu úr kasjúhnetum og spergilkáli. Þegar þau hin borða pasta þá gæti ég í sjálfu sér borðað glútenlaust pasta en ég ákvað að sleppa því bara alveg. Oftast borða ég þá bara salat og soðið grænmeti í staðinn, en einstaka sinnum nenni ég að búa til kúrbíts-spaghetti og það er mjög fínt. 

Það hefur verið aðeins meira bras að finna uppskrift að pítsudeigi sem ég er sátt við. Að vísu er hægt að kaupa tilbúna glútenlausa pítsubotna og ég hef stundum gert það, en finnst heimatilbúið alltaf betra. Þessi uppskrift hér, sem gerð er úr kínóa finnst mér sú besta sem ég hef prófað en hef að vísu bara gert hana einu sinni. 

Það sem mér fannst kannski erfiðast að passa uppá í sambandi við glútenið, er að það má finna í svo mörgu öðru en kornvörum. Glúten er innihaldsefni í ótrúlegustu tilbúnu matvörum og ef maður er virkilega viðkvæmur fyrir glúteni, þá þarf aldeilis að passa sig og lesa innihaldslýsingar. Allur tilbúinn pakkamatur, súpur, sósur, sósukraftur, lakkrís, meira að segja snyrtivörur geta innihaldið glúten. 

Ég saknaði þess að geta ekki borðað neitt með áleggi ofaná (maður er svo ótrúlega fastur í því að borða brauð með áleggi) og datt þá niður á það að baka frækex. Við Valur splæstum í þurrkofn og ég nota hann til að baka kexið en í raun er hægt að nota venjulegan bakaraofn. Í upphafi notaðist ég mikið við uppskrift sem er í bókinni hennar Kollu grasalæknis en núna er ég farin að grauta bara einhverju saman. Inni á vefsíðunni ljomandi.is er uppskrift að hrökkbrauði sem mér líst ágætlega á og hún notar bara venjulegan ofn. 

Eftir að hafa borðað frækex sem staðgengil fyrir brauð í rúmt ár, rakst ég á uppskrift að brauði á netinu sem ég prófaði og er enn að baka (ég nota glútenlaust haframjöl, passa það ef þið eruð með glútenóþol). Þessi uppskrift hentar mér mjög vel af því það eru hvorki egg né mjólkurvörur í henni. En þetta lítur út og smakkast eins og brauð ;) Upprunalega er þessi brauðuppskrift komin af bloggi sem heitir My new roots, og það er alveg svakalega flott blogg með alls konar heilsusamlegum uppskriftum og fallegum ljósmyndum, endilega kíkið á það. 

Morgunmaturinn var höfuðverkur í upphafi því ég var svo ákveðin í að taka út kolvetni að ég vildi ekki einu sinni borða haframjöl. Ég hafði verið byrjuð að borða egg og beikon í morgunmat (skv. lágkolvetna mataræðinu) þegar ég greindist með eggjaóþolið og til að byrja með þá skipti ég eggjunum út fyrir grænmeti. Steikti t.d. smá hvítkál og gulrætur og borðaði með beikoni. Þetta endist vel og lengi í maganum á mér af því ég passa uppá að steikja grænmetið uppúr kókosolíu og svo er jú fita í beikoninu. Það að fá næga fitu er mjög mikilvægt fyrir mig, minnkar þörfina fyrir sykur og ég er södd lengur. Og svona í „forbifarten“ af því margir þjást ennþá af óhóflegri hræðslu við að borða fitu, þá hef ég síðan haustið 2011 verið að borða nokkuð meiri fitu en nokkurn tímann áður og blóðprufur sem teknar voru af mér núna í haust sýna mjög góð kólesterólgildi. 

Á sumrin fæ ég mér mjög oft „búst“ á morgnana. Þá set ég frosin ber (hindber, skógarber, bláber, rifsber t.d.), hörfræolíu, kókosmjólk úr fernu eða möndlumjólk, hampfræ eða baunaprótein og kókosvatn í blandara og blanda þar til mjúkt. Þeir sem eru ekki með mjólkuróþol geta notað skyr eða mjólkurprótein í staðinn fyrir hampfræin/baunapróteinið. 

Ég fann líka uppskrift að kínóagraut sem ég borðaði á tímabili og var voða ánægð með hann eftir að ég vandist bragðinu. Núna er ég farin að borða glútenlaust haframjöl og þá fæ ég mér oft hafragraut á morgnana. Geri reyndar mína útgáfu af honum og blanda chiafræjum, hampfræjum, kasjúhnetum, kókosolíu, kanil og bláberjum saman við. Sannkallaður ofurgrautur ;) 

Varðandi morgunmat þá höfum við svo ótrúlega sterkar skoðanir á því hvað passar sem morgunmatur en í raun er þetta bara ein af þremur máltíðum dagsins og kornmatur (brauð, grautur, morgunkorn) þarf ekkert endilega að koma þar við sögu. Hér er t.d. hugmynd að 23 tegundum að morgunmat þar sem hefðbundið korn kemur ekki við sögu. Ef fólk er ekki í sérstöku lág-kolvetna-átaki þá er hægt að finna fullt af uppskriftum á netinu að glútenlausu brauði, kökum, kexi og alls konar gúmmelaði. 

Ég ákvað að líta jákvæðum augum á þetta með að breyta mataræðinu. Ekki bara hugsa það út frá því sem ég má ekki borða, heldur líta á þetta sem tækifæri til að borða hollan mat, með því að fókusera á það sem ég MÁ borða. Ég áttaði mig líka á því að með því að skoða uppskriftir sem flokkast undir t.d. hráfæði (alls konar girnilegar kökur t.d. og matur líka), grænmetisfæði (vegan), grainfree (ekkert korn), paleo, basískt mataræði ofl. þá gat ég fundið alls konar mat sem ég mátti borða. Lágkolvetna mataræðið er oft með glútenlausar uppskriftir. 

Í heildina séð þá hef ég samt ekki verið nógu dugleg að gera eitthvað nýtt og spennandi, það verður að segjast eins og er. Netið er samt endalaus uppspretta hugmynda og síðan ég breytti mataræðinu hafa sprottið upp íslenskar bloggsíður þar sem hægt er að finna góðar uppskriftir. Café Sigrún er náttúrulega algjör snilld því þar er hægt að haka við innihaldsefni sem maður vill ekki nota og fá eingöngu fram uppskriftir sem eru án þeirra. Mér líst vel á ljomandi.is, Heilsumamman.com er líka með glútenlausar (og mjólkurlausar) uppskriftir. Vanilla og lavender, Lifðu til fulls, GulurRauðurGrænnogSalt er með afskaplega girnilegar lágkolvetnauppskriftir sem ég þarf að skoða betur. 

Fyrsta árið eða svo var ég mjög hörð á því að fylgja mataræðinu og strax fyrstu mánuðina fann ég verulegan mun á mér. Sérstaklega skánaði ég af alls konar smá kvillum, sem þegar þeir safnast saman verða mjög hvimleiðir. Þetta eru einkenni eins og meltingartruflanir, bjúgur, svimi, stíflaðar nef- og kinnholur, slímmyndun,  sljóleiki yfir höfðinu (heilaþoka), eyrnasuð (kemur reyndar ennþá ef ég verð of þreytt) og hjartsláttartruflanir, svo eitthvað sé nefnt. Það er t.d. mikill munur að sjá ljósmynd af mér sem tekin var í desember, eftir að ég hafði fylgt þessu mataræði í ca. 3 mánuði, ég var öll frísklegri að sjá og ekki jafn bólgin, þrútin og líflaus í framan og ég hafði verið. 

Valur studdi mig 100% í þessu öllu og skipti það ekki litlu máli því hann sér um eldamennskuna á heimilinu. Það sem snýr mest að honum eru hlutir eins og að nota kókosolíu til að steikja uppúr (í staðinn fyrir smjör eða óhollari olíur), og kókosmjólk í staðinn fyrir kúamjólk/rjóma í súpur og sósur. Hann notar ekki lengur hveiti til að þykkja sósur en notar sósujafnara frá Himneskt. Við notum líka glútenfrían grænmetiskraft frá sama fyrirtæki. 

Síðustu tvö árin hef ég hins vegar slappast verulega í þessu öllu saman, því miður. Bæði vegna þess að það er flóknara að ferðast þegar maður er með svona sérþarfir, og svo ég er með sykurfíkn á háu stigi og um leið og ég sleppi mér lausri með bara t.d. eina kexköku eða tertusneið, þá er voðinn vís. Og samhliða sykri í kökum og sælgæti er ansi oft einnig að finna glúten, mjólkurvörur og egg, svo þá er ég að gúffa í mig öllu sem ég á ekki að vera að borða. Arg! 

Svo er það þannig að óþol virkar öðruvísi en ofnæmi. Ef ég væri með ofnæmi þá fengi ég tafarlaus viðbrögð við því sem ég er að borða en viðbrögð við mataróþoli koma oft ekki fyrr en 1-2 dögum síðar (eða enn seinna) og þá er erfiðara að tengja orsök og afleiðingu. Að vísu er það samt þannig að sykraðar mjólkurvörur orsaka uppþembu og rop samdægurs, og á tímabili klæjaði mig alltaf eftir að hafa borðað glúten, en ekki lengur. Það eru líka kenningar uppi um að glútenóþol valdi mun fleiri kvillum en bara meltingartengdum,  en það er erfiðara að átta sig á tengingunni milli þess að borða glúten og fá höfuðverk, eða verða þunglynd(ur) svo dæmi sé nefnt. 

Mig langar mikið að taka mataræðið fastari tökum á ný, því ég efast ekki um að það hefur töluvert að segja fyrir líðan mína. Ég er í heildina séð betri í skrokknum (minni vefjagigtarverkir) en þjáist enn af þreytu og er fljót að ofgera mér þó ég sé í raun „ekki að gera neitt“. Það væri gaman að geta orðið ennþá frískari og náð að byggja upp sterkan líkama. Andlega séð finnst mér ég líka vera stöðugri í skapi þegar ég borða 100% glútenlaust og lítinn sykur. Svo nú er bara að bretta uppá ermar og taka á því!!

Föstudagsraus

Raus segi ég af því ég hef svo sem ekkert sérstakt fram að færa. Langaði bara að blogga :) Með réttu hefðum við hjónin átt að vera í Reykjavík þegar þetta er skrifað en Fröken Vefjagigt kom í veg fyrir það. Greinilega ekki búin að sleppa af mér hendinni skömmin sú atarna. Nei, eins og Valur segir, vefjagigtarsjúklingum batnar víst aldrei, þeir eiga betri daga og betri tímabil en svo kemur alltaf að skuldadögum. Og eins og hann segir líka (réttilega) þá hef ég verið eins og drusla síðan 30. ágúst en þá fór ég á árgansmót. Þannig að þetta eru orðnar þrjár vikur núna ... Ég hef reyndar verið mis-hress eða öllu heldur mis-léleg en já ekki góð!!  

Síðustu 2-3 vikurnar hef ég líka verið á fullu að leita að haustfríi fyrir okkur Val og það hefur tekið ótrúlega mikið á taugarnar. Byrjaði ósköp sakleysislega samt. Jæja, ef ég byrja alveg á byrjuninni, þá vorum við upphaflega að spá í góða ferð til "Langtíburstistan" eins og t.d. Bali eða Taílands, í tilefni þess að ég verð fimmtug núna í nóvember. Ýmissa hluta vegna hættum við samt við þær fyrirætlanir og ákváðum í staðinn að fara í styttri ferð.  

Þá kom Hrefna með þá hugmynd að við gætum samtvinnað heimsókn til þeirra við fríið okkar og flogið áfram á áfangastað frá Kaupmannahöfn. Sem er náttúrulega hin besta hugmynd því þá fær Valur að sjá bæði nýju íbúðina þeirra og það sem mikilvægara er, að hitta Erik Valdemar Egilsson, son þeirra (og já ég er orðin amma og það á eftir að verða alveg sérstök bloggfærsla um það). Alla vega, þá byrjaði nú fjörið fyrir alvöru, því ekki var það einfaldast í heimi að ákveða með áfangastað. Við vorum að spá í Dubai, Madeira og fleiri staði en flugið þangað tók yfirleitt a.m.k. sex tíma og við vorum ekki að nenna að eyða tveimur heilum dögum í ferðalög. Svo var spurning að fara þá eitthvert einfalt eins og t.d. á sólarströnd í Afríku eða Kanarí ... en nei það var bara einhvern veginn ekki að höfða til okkar. Og sumir áfangastaðir eins og t.d. Lissabon eða Istanbúl voru komnir með of mikla rigningu/kulda á þeim tíma sem við vorum að hugsa um. 

Þannig að ég hélt áfram að hanga á netinu í tíma og ótíma til að skoða þetta og á endanum komst niðurstaða í málið. Við ætlum að fljúga til Malaga á Spáni og taka þar bílaleigubíl og keyra upp í fjöllin í Andalúsíu. Þar erum við búin að panta gistingu í 9 nætur í litlum póstkorta-fallegum bæ sem heitir Gaucin. Bærinn er nálægt öðrum bæ sem heitir Ronda og er samkvæmt Hrund (bróðurdóttur Vals sem bjó á Spáni í nokkur ár og fer þangað stundum sem fararstjóri) mjög skemmtilegur. Það var reyndar henni að þakka að ég pantaði íbúð á þessu svæði og við erum orðin mjög spennt að fara :-) 

Jamm og jæja, þetta föstudagsraus varð bara býsna langt hjá mér, og ég held ég láti gott heita. Þá er bara að finna einhverja fallega mynd til að láta fylgja þessum pistli ... 

Stutt stopp á Akureyri

Ég, sem varla fór til Reykjavíkur nema einu sinni á ári, er að verða hálfgerður landshornaflakkari. Frekar fyndið eiginlega. En já auðvitað kemur það ekki til af góðu eins og flestir vita. 

Mamma var sem sagt útskrifuð sl. þriðjudag. Hún er nú ósköp þreklítil orðin eftir allar þessar hremmingar og fannst áskorun að aðlagast aftur lífinu heima. Hún var mjög glöð að vera komin heim í rólegheitin í sinni íbúð, en á sama tíma þá var margt sem hún þurfti nánast að læra uppá nýtt, svo þetta tók á. Eins eru hömlur á því hvað hún má gera með tilliti til gerviliðarins, og þarf hún s.s. að nota griptöng til að sækja hluti sem detta í gólfið, nota sessu þegar hún situr og má ekki beygja mjaðmirnar meira en 90° svo dæmi séu nefnd, þannig að það er ýmislegt sem hafa þarf í huga. 

Ég stoppaði hjá henni þar til í gærmorgun og ég verð að viðurkenna að það var með hálfum huga sem ég fór þaðan. En hún verður að fá að prófa að pluma sig sjálf og á meðan ég er þarna þá er hætt við því að ég „þjóni“ henni of mikið í stað þess að láta á það reyna hvort hún getur gert hlutina. Hún var nú að sjóða sér hafragraut og það gekk bærilega. Svo fór ég og verslaði inn helling af mat svo hún yrði ekki matarlaus næstu vikuna. 

Um næstu helgi förum við Valur saman suður og þá á að hjálpa mömmu að flytja milli íbúða. Hún fékk minni (og örlítið ódýrari) íbúð á sömu hæð og það er nú mikill kostur að geta flutt svona stutt. Hugsanlega förum við Valur með hjólhýsið með okkur suður á bóginn og blöndum saman flutningum og sumarfríi (hjá honum, ég er náttúrulega í eilífðarfríi eins og er). Það yrði mjög gaman :) 

Nú er ég hins vegar í smá þreytukasti, sem birtist aðallega í hávaðaóþoli og viðkvæmni fyrir áreiti. Það er pínu fyndið hvað þreytan hefur ólíkar birtingarmyndir og t.d. hávaðaóþolið var orðið mikið betra hjá mér undanfarið, svo það er erfitt þegar það skellur á aftur af fullum þunga. 

OK þetta var bara smá stöðu-uppfærsla. Eins og sjá má þá snýst lífið mikið í kringum mömmu þessa dagana en vonandi hennar vegna fer þetta allt að komast á rétt ról aftur.

Ertu svo bara að "chilla" núna?

- Öööö, það fer nú eftir því hvernig á það er litið. Ég er ekki í launaðri vinnu eins og er en hins vegar hef ég nú kannski ekki beint verið að chilla heldur. 

Og svo kemur sagan af því hvernig mamma brotnaði rétt eftir að Pottar og prik hættu starfsemi, og svo framvegis ...  

Það er sennilega ekkert skrítið þó fólk velti því fyrir sér hvað ég sé að fást við þessa dagana og mér finnst svo sem ekkert óþægilegt heldur að fá svona spurningar. En þá fer ég samt aðeins að velta því fyrir mér hvað framtíðin beri í skauti sér. Á sama tíma hef ég ákveðið að vera ekki í neinni atvinnuleit eins og er, þar sem markmiðið var jú að reyna að safna smá orku og komast til betri heilsu. Þannig að þetta er allt dálítið svona „haltu mér - slepptu mér“ dæmi. Ég fékk nú reyndar tilboð um smá atvinnu um daginn, eða verkefni öllu heldur. Það var á vegum Háskólans á Akureyri og hefði í sjálfu sér örugglega getað verið allt í lagi. Hins vegar dreymir okkur Val um að fara eitthvert til útlanda í haust og þá vorum við aðallega að hugsa um októbermánuð og það er einmitt sá mánuður sem aðalþunginn í verkefninu á að vera. Svo ég gaf það bara alveg frá mér.  

Annars eru það nú ekki atvinnumálin sem hvíla þyngst á mér þessa dagana, heldur þetta mál með mömmu allt saman. Ég er að reyna að dvelja í núinu og hafa ekki áhyggjur af öllu en það gengur frekar treglega. Nú er samt allt á uppleið hjá henni, ég komin norður í land í bili og Anna systir kemur jú á morgun og stoppar í Keflavík í 5 daga, svo ég ætti að geta slakað aðeins á. Það breytir því samt ekki að ég hef sofið mjög illa þessar tvær nætur síðan ég kom heim (skil það ekki!) og er eitthvað svo búin á því. Ég skil heldur ekki hvernig mér tókst að halda mér gangandi (eða svona næstum því) í þennan tíma sem ég var í burtu, til þess eins að hrynja svo þegar ég kem heim... Þetta er svona eins og börnin sem eru voða þæg á leikskólanum og taka svo út alla óþægðina heima hjá sér ;-) En já já ég veit jú að þetta líður hjá. Ætti að vera farin að þekkja ferlið. Þreytt, verð pirruð á því að vera þreytt, langar að gera svo margt en líkaminn vill ekki. Ég synti t.d. engar 20 ferðir í morgun, held þær hafi orðið 14. Samt alltaf gott að fara í sund og ég hreinlega elska að fara í sund þegar sólin skín og ég get farið í útiklefann.  

Hm jæja og mín komin með munnræpu ... það kom að því.  

Ljósmyndaklúbburinn minn verður með sýningu í Lystigarðinum þriðja sumarið í röð. Ég tók að vísu ekki þátt í fyrra en ákvað að vera með í ár til að detta nú ekki alveg út úr þessu. Þannig að í gærkvöldi fórum við og settum upp sýninguna. Valur og tveir aðrir eiginmenn/sambýlismenn hjálpuðu til. Erfiðasti hlutinn er yfirleitt að ákveða uppröðun myndanna og sýnist hverjum sitt, en allt hefst þetta þó að lokum. Þemað í ár er „Óður til fánans“ í tilefni af 70 ára lýðveldisafmæli Íslands. Þannig að myndirnar eru í fánalitunum. Ég valdi mynd sem er í rauðum litum (sjá hér að ofan) en flestar hinna voru með hvíta og bláa litinn sem aðalliti. Blár himinn eða sjór og hvít fjöll. Ég átti líka meira af þannig myndum og var meira að segja búin að taka mynd með bláum aðallit til að hafa á sýningunni, en ákvað svo að hafa rauðu myndina því það var eiginlega meiri skortur á rauðum lit. Rauða myndin er líka hlýrri og vekur kannski upp jákvæðari tengingar hjá þeim sem á horfa. Mér finnst þessi bláa samt svolítið skemmtileg líka ;)

Hvað keyptirðu fyrir peningana

sem frúin í Hamborg gaf þér í gær? 

Þessi orðaleikur var mjög vinsæll þegar ég var lítil. Sá sem spyr reynir að leiða þann sem svarar í ógöngur, þ.e.a.s fá hann til að segja bannorðin "svart, hvítt, já, nei". Ég var oft býsna ánægð með mig að hafa náð að svara nokkrum spurningum án þess að falla í gildruna, þegar sigurvissan varð til þess að í næstu andrá notaði ég óvart eitthvað af bannorðunum í svari mínu, og var þar með dottin úr leik.

Þetta var skemmtilegur leikur og hann rifjaðist upp fyrir mér núna áðan þegar ég velti eftirfarandi spurningu fyrir mér:  

Hvað gæti ég gert ef ég væri frísk og full af orku? 

Ég gæti:

• Gert áætlanir um framtíðina

• Verið í vinnu og einnig átt mér líf utan vinnu

• Verið í góðu líkamlegu formi

• Synt lengri vegalengdir og notað froskalappirnar

• Hjálpað meira til á heimilinu

• Farið í langar gönguferðir 

• Unnið í garðinum á sumrin

• Boðið heim,  t.d. vinkonum mínum og kvennaklúbbnum mínum / ljósmyndaklúbbnum

• Haldið frænkuboð (hef aldrei gert það en held það gæti verið gaman)

• Þrifið húsið án þess að hafa áhyggjur af afleiðingunum

Við Valur gætum:

• Farið í fleiri ferðalög, innanlands sem utan

• Boðið fólki heim án þess að hafa áhyggjur af því hvort ég verði „uppistandandi“ þegar að heimboðinu kemur

• Farið oftar í leikhús, bíó, á tónleika

• Tekið húsið í gegn (mála o.s.frv.)

• Farið í fleiri ljósmyndaferðir

• Farið á skíði saman

OK þetta er bara smá sýnishorn, hlutir sem komu upp í hugann svona einn-tveir-og-þrír. En já það sakar ekki að láta sig dreyma :) 

Annars má kannski færa rök fyrir því að sumt af þessu gæti ég gert, þrátt fyrir að vera ekki eins frísk og full af orku eins og mig dreymir um að vera. Svo sem að bjóða fólki heim. Það er að minnsta kosti auðveldara í dag (þegar ég er ekki í vinnu) því þá get ég hvílt mig fyrir og eftir heimboðið. 

Stóra vandamálið er samt að sökum þess hve síðustu 5 ár hafa verið erfið hjá mér, þá er komin svo mikil þreyta í okkur bæði tvö, að erfitt er að hafa sig af stað og framkvæma hluti sem eru framkvæmanlegir þrátt fyrir ástandið á frúnni. 

Kannski er þetta bara spurning um að byrja smátt, setja sér t.d. markmið um eitt heimboð á ca. 8 vikna fresti. Svona til að komast upp úr startholunum ...  

P.S. Þetta var bloggfærsla nr. 1600 - sko mig :) 

Fröken flækjufótur

Ég á það til að flækja ótrúlegustu hluti fyrir mér. Taka eitthvað sem er tiltölulega einfalt og búa til þvílíkan risaflóka í kollinum á mér að hann yfirskyggir allt annað. 

Akkúrat núna er það væntaleg ferð suður sem er að flækjast svona fyrir mér. Við Valur höfðum hugsað okkur að keyra suður eftir vinnu hjá honum í dag. Sem er í sjálfu sér gott og blessað. Nema hvað Öxnadalsheiðin er ófær í augnablikinu (sem þarf ekki að þýða að hún verði ófær síðar í dag), og það er grámi, hríðarmugga og skafrenningur úti (ekkert sérlega spennandi ferðaveður). 

Þar fyrir utan er ég haldin þvílíku verkstoli að það er ekki séns að ég geti farið að pakka ofan í tösku. Sem er „vandamál“ nr. 2. Ég veit ekki hvað ég á að taka með mér af dóti. Því ef mamma ætti kannski bráðum að fara heim af sjúkrahúsinu, segjum t.d. á fimmtudegi (sem ég veit ekkert um), þá tekur það því ekki fyrir mig að fara norður á sunnudegi, eða hvað? Og það segir sig eiginlega sjálft að ég þarf að pakka aðeins öðruvísi fyrir (hugsanlega) 2ja vikna fjarveru í stað 3ja daga ferðalags. 

Líklega hjálpar ekki að hafa verið eins og drusla undanfarið. Því þrátt fyrir fögur fyrirheit um að reyna að láta þetta ekki hafa áhrif á andlegu hliðina hjá mér, þá gerist það óhjákvæmilega. Sjálfs-efasemdir laumast inn í kollinn á mér. Mér fer að finnast ég svo mikill lúser eitthvað, að geta ekki haft stjórn á þessu ástandi. En aftur á móti, ef fólk almennt gæti nú haft stjórn á veikindum sínum þá væru víst fáir veikir, eða hvað? Kvíði lætur líka á sér kræla. Ég óttast að geta ekki staðið undir því sem ég þarf að gera s.s. í þetta skiptið að fara suður. Áður fyrr tengdist kvíðinn vinnunni, mér fannst svo erfitt að hugsa til þess að mæta í vinnuna þegar ég stóð varla undir sjálfri mér. 

En í raun held ég að það séu ekki einstök verkefni sem slík sem eru kvíðavaldandi, heldur meira að þegar ég er í þessu ástandi þá líður mér eins og ég sé almennt ekki að höndla þau verkefni sem lífið býður mér uppá. Þetta gildir sérstaklega á tímabilum eins og núna, þegar líkaminn er svona á sínu eigin róli - sem samræmist ekki þeim hugmyndum sem ég geri mér um það hvernig minn líkami ÆTTI að hegða sér. 

Samt veit ég að hann er að gera sitt besta og ég ætti að vera þakklát fyrir að hafa þó þá heilsu sem ég hef. Plús (og þetta er mikilvægt en gleymist stundum í hita leiksins) þetta er tímabundið ástand! Klassískt „eftir-jólatörnina í vinnunni-ástand“. Þegar við bættist svo andlát Ásgríms, útsölutörn og endalok Potta og prika, þá er alls ekkert skrýtið við það að ég skuli vera þreytt. Ég mun hressast aftur, má ekki gleyma því!!!

Næturbrölt og ljósmyndarölt

Ég fékk fregnir af því í morgun að mamma hefði dottið út úr rúminu sínu í nótt, á þá hliðina sem brotin er. Það var búið að taka röntgenmyndir af henni en ekki komin niðurstaða úr þeim þegar Dísa tengdadóttir Ásgríms hringdi í mig. Því það var hún sem hringdi, ekki sjúkrahúsið. Þá hafði enginn aðstandandi verið skráður hjá mömmu, þrátt fyrir að ég hafi nefnt það við a.m.k. þrjá hjúkrunarfræðinga, og síðast daginn sem ég fór norður, hvort það væri ekki alveg öruggt að nafnið mitt og símanúmer væri skráð hjá þeim. Jú jú, alltaf tóku þær niður nafnið og lofuðu að athuga hvort það væri ekki örugglega komið inn í tölvukerfið, en það hafði aldrei verið gert.  

Ég er afskaplega þakklát fyrir það að Dísa og Kristinn eru í Keflavík og ég veit að Dísa hefur litið daglega til mömmu, en það breytir því ekki að ég er nánasti ættingi hér á landi, og mér finnst það hálfgert skeytingarleysi í mömmu garð að geta ekki komið þessum upplýsingum inn í tölvukerfið. Þannig að tilfinningarnar hlupu aðeins með mig í gönur í morgun. Áhyggjur af mömmu og hvort hún þyrfti ef til vill að fara í aðra aðgerð? Hvort ég ætti að drífa mig suður í hvelli? Og svo framvegis ... 

Eftir að hafa talað við Dísu og síðan við hjúkrunarfræðing á legu-deildinni og fengið nánari upplýsingar, þá fann ég hvernig streitan ætlaði alveg að éta mig, enda þoli ég afskaplega lítið áreiti þegar ég er í gigtarkasti. Í kjölfarið ákvað ég að koma mér út í sólskinið. Ég tók myndavélina með mér og vonaði að útiveran myndi ná að róa mig aðeins niður. Sem varð raunin. Að minnsta kosti svona rétt á meðan ég var úti. Ég var bara samt svo lúin, að ég treysti mér ekki til að ganga nema rétt uppá túnið sem er milli Hamragerðis og Dalsbrautar. Hins vegar er myndefni yfirleitt að finna hvar sem er, bara ef maður hefur augun opin.

Það var gott að fara út, en þrátt fyrir það náði ég ekki að slakað almennilega á fyrr en ég fékk loks fréttir af því (um tvöleytið) að það væri í lagi með mömmu. Röntgenmyndirnar sýndu ekkert óeðlilegt sem betur fer. Úff, mikið sem mér var létt. En ég var samt svo þreytt eftir allar þessar tilfinningar og streitu, að það er fyrst núna (klukkan rúmlega hálf fimm) sem ég er að ná mér. 

 

Eins og sést kannski óbeint á þessum myndum, þá skein sólin hér í dag. Hún hefur verið sjaldséður gestur í vetur og fólk almennt orðið afskaplega þreytt á þessari endalausu snjókomu sem verið hefur. Vonandi fer nú bráðum að vora meira í lofti.

Örlitlar breytingar á blogginu

Ég hef verið í gigtarkasti undanfarið og þá gerist ýmislegt. Tja, eða akkúrat öfugt, það gerist auðvitað fátt, sökum þess hve geta mín til flestra hluta verður takmörkuð. Ég reyni að vera þolinmóð (gengur ekki vel), reyni að hvíla mig í stað þess að tjúnna mig upp með sykri og kaffi, reyni að falla ekki í sjálfsvorkunnarpyttinn ...

Eins og ég hef sagt áður þá er gigtarkast ekki ósvipað flensu, nema ég er laus við horið og hálsbólguna. Sem er gott! En það segir sig þá kannski sjálft að sund, útivera og samvera við fólk er ekki ofarlega á framkvæmdalistanum þegar þannig er ástatt fyrir manni.

Mér fer óhjákvæmilega að leiðast og þá verður bloggið fyrir barðinu á mér. Ég reyni að vísu að sleppa því að blogga meðan ástandið er sem verst, en þá fer ég að hamast í útlitinu á bloggsíðunni í staðinn. Í þetta skiptið gerði ég reyndar engar stórkostlegar breytingar. Eftir að skoða nokkrar bloggsíður sem aðhyllist einfaldleika (James Clear, Leo Babuta)  þá ákvað ég að draga úr áreiti á síðunni minni. Sleppa tenglum á aðrar vefsíður og hafa bara eina bloggfærslu sýnilega hverju sinni. Þeir sem hafa áhuga geta alltaf skoðað eldri færslur, sem eru aðgengilegar hér til hægri, eða kíkt á "You might also like" dálkinn fyrir neðan hverja færslu. Og nei, mér hefur ekki tekist að fá þann texta til að birtast á íslensku ...

Ég hef verið að velta því fyrir mér undanfarið hvernig ég gæti hugsanlega unnið við að skrifa - og allar hugmyndir eru vel þegnar ;) Mér datt reyndar í hug að kannski væri ekki vitlaust að byrja á því að þýða erlenda bók s.s. þessa hér: Chronic Resilience (10 sanity-saving strategies for woman coping with the stress of illness) eftir Danea Horn. Ég pantaði þessa bók fyrir nokkru síðan og finnst hún algjör snilld. En já þar sem ég hef einungis þýtt eina bók áður þá veit ég ekki alveg hvernig ég ætti að bera mig að varðandi það að fá þýðingarréttinn og útgefanda hér á landi. Geri mér nú samt alveg grein fyrir því að það er ekki óleysanlegt verkefni að finna út úr því ;) 

Fyrir utan alls kyns vangaveltur þá er næst á dagskrá að fara suður þegar mamma á að útskrifast af sjúkrahúsinu. Batinn kemur að vísu fremur hægt hjá henni enn sem komið er, en vonandi fer þetta allt að koma. Við Valur höfðum hugsað okkur að keyra suður á fimmtudag/föstudag en það er a) spurning hvernig heilsufarið verður á mér og b) spurning hve langt á leið mamma verður komin í bataferlinu þá. Við sjáum til þegar nær dregur. Ég ætla að hringja í sjúkraþjálfarann hennar á morgun og heyra betur hjá henni hvernig staðan er.

P.S.  Þetta er líklega fremur ruglingslegt hjá mér varðandi mömmu. Ég hef ekki hugmynd um það hvenær hún á að útskrifast, en óháð því þá erum við að spá í suðurferð til að heilsa uppá hana.  

Síðasta bókhalds-maraþonið ;-)

Jæja þetta nær því meira segja varla að vera maraþon, en ég er samt búin að liggja aðeins yfir bókhaldinu fyrir Potta og prik síðustu daga. Bæði þarf ég að skila af mér árinu 2013 til endurskoðandans, og eins þarf ég að klára bókhaldið fyrir janúar og febrúar 2014, fyrir virðisaukaskattskil. Þetta er allt að hafast, stefni að því að klára á morgun. En það er ótrúlegt hvað leynast villur í þessu dóti, jafnvel þó ég fari yfir og double-tékki þegar ég er að færa bókhaldið. En já bæði er ég nú oft að flýta mér og eins hjálpar vefjagigtin ekki til, eða heilaþokan öllu heldur en hún er jú fylgikvilli vefjagigtar. Þegar ég er slæm af henni þá þarf ég helst manneskju með mér til að passa uppá að ég geri engar stórvægilegar vitleysur hehe (og þá er ekki gott að vera að vinna með tölur ;).

Eftir góða bókhaldstörn í morgun dreif ég mig út á Gáseyri með myndavélina. Það var kannski ekki beint ljósmynda-vænt veður en ég hafði samt voða gott af því að fá mér ferskt loft og dreifa huganum aðeins. Einhverra hluta vegna fékk ég smá dillu fyrir því að taka myndir af hliðum sem ég sá - og hér er smá sýnishorn.

Hvar er „kveikja“ takkinn?

Hann er týndur, svo mikið er víst. Mér líður eins og það sé búið að slökkva ljósin hjá mér - en samt ekki. Einhver týra er þarna einhvers staðar. Málið er bara að ég er svo lúin, löt og pínu leið eitthvað. Og nei, það var ekki viljandi sem það komu þrjú lýsingarorð í röð sem byrja á bókstafnum L. Það var hins vegar viljandi að ég setti orðið „pínu“ inn á milli, bæði til að brjóta upp þessi þrjú L, en líka til að fólk færi ekki að halda að ég væri dottin í þunglyndiskast. Sem ég er ekki. Er bara flöt.

Kannski er ég of mikið að reyna að bæla niður neikvæðar tilfinningar í tengslum við allt sem er að gerast í lífi mínu þessa dagana. Ég las í bók eftir Brené Brown að það er ekki hægt að blokkera út einungis neikvæðar tilfinningar. Um leið og maður bælir niður tilfinningar sem maður vill ekki horfast í augu við, þá lokar maður á sama tíma á jákvæðu tilfinningarnar. Og missir getuna til að upplifa tilfinningar eins og gleði og ánægju. Kannski það sé ástæðan fyrir því að mér finnst ég vera svona flöt?

Þannig að ef ég reyni nú að horfast í augu við það sem er að angra mig, þá er það meðal annars þetta:

• Það sem átti að verða mín leið til að skila loks einhverju framlagi til heimilisins (Pottar og prik) fór á allt annan veg. 
• Ég var ekki að höndla að vera verslunareigandi með vefjagigt. Ég lenti í algjörri klemmu, gat ekki tekið það tillit til sjálfrar mín sem ég hefði þurft að gera af því við höfðum ekki efni á að ráða starfsfólk í staðinn fyrir mig. Þannig að mig langaði að losna úr þessari klemmu og nú þegar ég er laus úr henni þá er ég með samviskubit yfir því að hafa langað að losna. 
• Núna þarf ég að finna mér nýjan starfsvettvang og það skelfir mig. Ekki séns að ég gæti farið í 100% „venjulega“ vinnu einhvers staðar en þá þarf ég líka að koma með einhverja aðra lausn.
• Upp á síðkastið hugsaði ég sem svo að ef ég myndi hætta með Potta og prik þá skyldi ég fara að sinna skrifum (á einhvern hátt). En ég veit ekki hvernig ég á að fara að því að hafa skriftir sem launaða atvinnu. Fyrir utan þá staðreynd að mér er eiginlega lífsnauðsynlegt að eiga samskipti við fólk og ef ég sit bara ein heima að skrifa þá hitti ég ekki marga aðra.

OK bjartsýnin sem sagt alveg að drepa frúna ... eða þannig. Reyndar verð ég að viðurkenna að sjálfsævisögulega skáldsagan sem ég er að lesa hjálpar ekki til í þeim efnum. Það er að segja, höfundurinn hressist jú smám saman og lagast af síþreytunni, en hún er frekar melankólísk og ég lifi mig alltof mikið inn í söguna. Var einmitt að segja við Val í dag að ég verð eiginlega að drífa mig að klára þessa blessaða bók svo ég komist út úr þessu hugarástandi.

En svona til að enda þennan pistil á jákvæðari nótum þá er ég afskaplega þakklát fyrir það hvað við Sunna áttum gott samstarf. Okkur gekk mjög vel að vinna saman og ég minnist þess ekki að okkur hafi orðið sundurorða þau 7,5 ár sem samvinnan varði. Eins hafði ég mjög gaman af því að eiga samskipti við fólk í tengslum við vinnuna, viðskiptavini, birgja og aðra, og öðlaðist meiri færni í mannlegum samskiptum (vona ég, hehe). Og mér dytti áreiðanlega eitthvað fleira jákvætt í hug ef mér tækist að kveikja aðeins fleiri ljós inni í höfðinu á mér ;-)

En af því ég var að minnast á Brené Brown, þá er hér tengill á áhugaverðan fyrirlestur með henni á Ted.com.

Konan í kúlunni

Mér líður eiginlega svolítið eins og ég sé inni í kúlu þessa dagana. Eins og ég sé þátttakandi í lífinu en samt ekki. Frekar fyndið eiginlega. Líklega er ástæðan sú hvað ég hef verið mikið ein með sjálfri mér síðustu vikuna. En samt hef ég alveg verið að hitta fólk, bara ekki eins mikið eins og kona sem vinnur í verslun. Ég hef líka verið að lesa mjög mikið og þá hverfur maður svolítið inn í sinn eigin heim.

Í fyrradag (eða var það í gær?) fór ég á bókasafnið og sótti nýja áfyllingu af bókum og tímaritum. Tók nokkur Hús&Híbýli blöð, nokkur Alt for damerne, matreiðslubók með Yesmine Olsson og svo eina norska skáldsögu. Ég hafði aldrei heyrt um höfundinn áður en opnaði bókina af handahófi og sá strax að þetta var texti sem náði að grípa mig. Bókin heitir Monstermenneske og er eftir Kjersti Annesdatter Skomsvold. Ég hafði ekki lesið margar blaðsíður þegar ég áttaði mig á því að aðalsöguhetja bókarinnar væri líklega með það sem á íslensku kallast alltof einfölduðu nafni: síþreyta. Í stað þess að lesa áfram fór ég í tölvuna og gúgglaði nafn höfundarins og komst að því að þetta var hárrétt hjá mér. Þegar ég hélt svo áfram með bókina kom það fram tveimur blaðsíðum síðar. Hehe fröken Óþolinmóð lætur ekki að sér hæða ;-)

Mér finnst þetta virkilega góð bók og nýt þess að lesa hana. En á sama tíma er það erfitt. Því þegar ég hef verið sem verst af minni vefjagigt/síþreytu, þá þekki ég þessa tilfinningu of vel sem höfundurinn miðlar svo vel í bókinni. Vonleysið um að ástandið muni nokkurn tímann lagast. Kærastinn hennar hafði alltaf vonað að henni myndi batna og reyndi að vera sterkur fyrir þau bæði, en svo kom að því að hann missti vonina og hætti með henni. Gat þetta ekki lengur. Það er ábyggilega ekki auðveldara að vera aðstandandi heldur en sjúklingur í svona tilfellum. Báðir aðilar þjást á sinn hátt.

Góðu fréttirnar eru þær að mitt í allri þjáningunni þá fór Kjersti að dreyma um að verða rithöfundur. Að skrifa bók. Og smátt og smátt fór henni að líða betur, andlega og líkamlega. Ég er reyndar bara komin á blaðsíðu 175 af 580, svo ég hef nóg að lesa ennþá, sem betur fer. Er að reyna að gleypa þetta ekki í mig á sama hraða og ég les venjulega.

Annars er ég sem sagt ennþá aðallega í því að hvíla mig. Fór samt í sund í morgun, í fyrsta sinn síðan á laugardaginn síðasta þegar gigtarkastið var byrjað og sú sundferð var jú algjörlega ónýt. Gekk mun betur í morgun.

Og til að komast aðeins út úr kúlunni sem ég upplifði mig inni í, þá fór ég í Eymundsson í hádeginu, til að vera innan um annað fólk í smá stund. Mér leið samt eins og inni í kúlu þar niður frá. En akkúrat núna er ég búin að ná tengingu við sjálfa mig og umheiminn. Sjáið bara hvað það gerir manni gott að blogga ;-)