Það er alveg spurning að skrifa uppá dánarvottorð fyrir bloggið mitt ...

Þetta er einungis ellefta bloggfærslan á árinu og þar með augljóst að mér hefur mistekist hrapallega að blása lífi í bloggið með því að setja mér markmið um 100 bloggfærslur. 

 

Samt langar mig stundum að blogga og sest jafnvel við tölvuna og byrja að skrifa - en eitthvað heldur aftur af mér með að klára pistil og birta hann.  

 

Kosturinn við að skrifa um persónuleg málefni, er að það hjálpar mér að hugsa og setja hluti í samhengi í höfðinu á mér. En á sama tíma og mér finnst gaman að hafa lesendur (aðra en fjölskyldu og vini) þá er það líka erfitt því mér fer að finnast að ég eigi að skrifa eitthvað "gáfulegt" úr því ég er að því á annað borð.  

 

Og þar stendur hnífurinn í kúnni! Mér finnst ég ekki hafa neitt gáfulegt fram að færa. Mér hefur reyndar dottið í hug að endrum og sinnum gæti ég miðlað heilsutengdum fróðleiksmolum - en það er áhugamál hjá mér að hlusta á heilsutengda hlaðvarpsþætti - og ef ég myndi nú skrifa hjá mér þó ekki væri nema brotabrot af öllum þeim fróðleik sem ég innbyrði þá hefði ég nú aldeilis eitthvað til að blogga um. En þá yrði ég reyndar að fara að hlusta á þessa þætti að deginum til, ekki bara á kvöldin þegar ég ligg uppi í rúmi og er að fara að sofa ;-)  

 

Hvað sem því líður, þá mun ég sennilega ekki hafa brjóst í mér til að "drepa" bloggið mitt eftir öll þessi ár. 

En hei! Eftir langan ljósmyndadoða fékk ég aftur áhuga og löngun til að fara út með myndavélina, og er mjög þakklát fyrir það.  Við Valur fórum til dæmis í ljósmyndaferð Mývatnssveit um síðustu helgi og það var mjög gaman. Myndin sem fylgir er einmitt tekin þar. 

P.S. Þetta er bloggfærsla 11/100 í (misheppnaðri) bloggáskorun ársins 2021

Að eltast við birtuna í skammdeginu

er nokkuð sem ég hef lagt mikið uppúr síðan ég áttaði mig á mikilvægi þess fyrir mína andlegu líðan. Og þar sem ég hef stjórnað tíma mínum sjálf í bráðum sjö ár núna, þá vel ég að fara út að ganga á þeim tíma dagsins sem birtan er sem mest. Í morgun var ég samt í bráðri þörf fyrir súrefni og við Valur drifum okkur út á Gáseyri áður en birti. Það leið hins vegar ekki á löngu þar til bleikur himinn í norðri benti til þess að nú væri sólin farin að mjaka sér ofar á himninum í suðri. 

Þar sem ég hef ekki stundað vetraríþróttir í mörg ár og myrkrið gerði mig þunga og þreytta, leiddist mér veturinn. En eftir að ljósmyndun varð hluti af lífi mínu þá fór ég að sjá og átta mig betur á þessum dásamlegu bleiku og bláu litatónum sem fylgja sólarupprás og sólsetri - og nú hef ég allt annað viðhorf til vetrarins. Er það ekki magnað hvernig við getum haft ólíkt viðhorf til sama hlutarins, allt eftir því hvernig við veljum að horfa á hann?

P.S. Bloggfærsla 3/100 á árinu 

Að leyfa sér að dreyma

Undanfarin ár hef ég fylgst aðeins með konu að nafni Mel Robbins. Ég hef hlustað á bækur eftir hana og finnst hún hress og skemmtileg og að gera góða hluti. Hún hristir alla vega upp í manni og fær mig oft til að sjá hluti í nýju ljósi.

Mel brennur fyrir því að hjálpa fólki að bæta líf sitt og býður m.a. upp á ókeypis námskeið núna í janúar sem hún kallar #BestDecadeEver. Þar sem ég endaði árið 2019 á óvenju bjartsýnum nótum fannst mér tilvalið að skrá mig á þetta námskeið til að skerpa enn frekar á óskum mínum um gott ár 2020, sem og næsta áratug. Með aðstoð Mel eiga þátttakendur að láta sig dreyma STÓRA drauma varðandi framtíðina og hún hjálpar til með ráðum og dáðum og bendir á verkfæri sem nýtast okkur við að láta draumana rætast.

En það að leyfa mér að dreyma um eitthvað yfirhöfuð er eiginleiki sem ég er næstum búin að missa. Síðustu 10 árin hefur minn stóri draumur verið að öðlast betri heilsu en að öðru leyti hef ég bara reynt að „lifa af“ hvern dag fyrir sig. Jú mig hefur líka dreymt um að geta unnið aftur fyrir mér, en þar sem það er háð heilsu, þá hefur það hingað til verið fjarlægur draumur. 

Ef ég ætla að gera verkefnin sem lögð eru fyrir á námskeiðinu þá þarf ég að finna eitthvað hlið í heilanum á mér sem er næstum ryðgað fast, bera olíu á hjarirnar og opna það upp á gátt! 

Þetta námskeið er opið öllum og aðgengilegt hér, ef einhver skyldi vilja tékka á þessu :) 

#DreamBigger

Fagnaði kannski aðeins of snemma

en er ekki alltaf betra að láta bjartsýni ráða för?

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvað ég væri orðin svakalega hress og fín - og mér leið svo sannarlega þannig á þeim tímapunkti. Eiginlega var ég svo ánægð með mig að ég hugsaði að nú væri lag að gera gott ennþá betra. Þannig að ég skráði mig á námskeið hjá Hildi M. Jónsdóttur þar sem markmiðið var að taka mataræðið í gegn og ná enn betri heilsu fyrir vikið. Ég byrjaði á námskeiðinu í lok september og get hiklaust mælt með því. Það voru margar konur sem fengu ótrúlegan bata á tiltölulega stuttum tíma og var virkilega ánægjulegt að verða vitni að því.

Hins vegar fékk ég ekki þann bata sem ég hafði vonast eftir. Að minnsta kosti ekki ennþá en ég held í vonina 😊 Veturinn var satt best að segja býsna erfiður, bæði andlega og líkamlega, en með hækkandi sól er andlega hliðin á uppleið aftur svo það er nú gott.

Námskeiðið var þó engan veginn til einskis. Valur ákvað að taka þátt í breyttu mataræði með mér og hann hefur aldrei verið jafn orkumikill. Svo það er nú aldeilis flott! Hvað mig varðar þá er meltingin betri og ég sef betur. Húðin er mýkri og ég fæ ekki lengur þurrkubletti á hendurnar. Ég hef ekki fengið kvef í allan vegur og það er minna slím í öndunarvegi hjá mér. Þreytudraugurinn ætlar hins vegar ekki að yfirgefa mig svo glatt og vefjagigtarverkirnir eru enn til staðar þó þeir hafi eitthvað minnkað.

Það sem ég hef helst lært á þessari 7 mánaða vegferð er að það dugar ekki að borða hollt ef maður nær ekki að vinna úr neikvæðum áhrifum streitu á líkamans. Álag og hvers kyns áreiti sem veldur steitu er augljóslega minn versti óvinur hvað heilsuna snertir. Þetta eru ekki nýjar upplýsingar (þarf ekki annað en gúggla orðið "streita" á blogginu mínu og þá sést að ég hef oft talað um þetta áður). 

Þannig að nú þarf ég að vera duglegri að nýta mér ólíkar aðferðir til að vinna gegn streitu!

Stöðuuppfærsla

Það er orðið langt síðan ég hef bloggað á persónulegum nótum. Síðasta bloggfærsla þar sem ég fjallaði um sjálfa mig var í júní 2017. Ég hef oft byrjað að skrifa en ekki klárað og þar af leiðandi ekki birt viðkomandi færslu. Samt finnst mér eins og ég „þurfi“ að blogga. Get ekki alveg útskýrt hvers vegna en á námskeiði í skapandi skrifum sem ég fór einu sinni á hjá Þorvaldi Þorsteins þá talaði hann um að með því að skrifa væri maður að gefa öðrum rödd. Við höldum stundum að við séum þau einu sem erum að glíma við ákveðna hluti en ef við tjáum okkur um þá kemur í ljós að aðrir heyra samhljóm og með því að tjá okkur erum við að gefa þeim rödd líka. Þetta fannst mér fallegt! Kannski get ég notað þetta viðhorf sem „afsökun“ til að tjá mig um mín hugðarefni? 

Hvað um það, þessi pistill átti að vera eins konar yfirlit yfir það hver staðan á mér er í dag. Nú eru komin rúm fjögur ár síðan ég hef verið í launaðri vinnu utan heimilis (fyrir utan bókhaldsvinnu fyrir Val sem fer fram innan heimilis) og vel þess virði að skoða hvaða áhrif það hefur haft á heilsufar mitt, bæði líkamlegt og andlegt. 

Í stuttu máli þá líður mér betur! Sem er hið besta mál :) Ekki 100% betur en sennilega 70%. Alla vega að mínu mati. Stundum þegar ég tala um það við Val að ég sé margfalt hressari þá bendir hann mér á að ég hafi nú verið svona og svona undanfarnar vikur en þá er ég búin að gleyma því ;) Þannig að minni mitt er kannski ekki upp á marga fiska - en í alvöru talað þá er ég smátt og smátt að safna kröftum. 

Ég á orðið miklu fleiri góða daga en slæma og bara það er kraftaverk! Vissulega þarf ég að „borga fyrir“ alls konar útstáelsi s.s. ferðalög og annað sem hefur aukið álag í för með sér, en það eru kannski nokkrir dagar (vika?) í stað margra vikna áður. Og já stundum dett ég í lengri tímabil sem eru ekki góð en það eru ekki vikur eða mánuðir sem ég ligg á sófanum dag eftir dag. 

Aukin orka hefur í för með sér aukin leiðindi ef svo má að orði komast, eins fáránlega og það nú hljómar. Mig fer að langa að nýta þessa nýfengnu krafta mína í annað en sundferðir, heimilisstörf, ferðalög og ljósmyndun. Best væri náttúrulega ef ég gæti á einhvern hátt unnið fyrir mér þannig að ég gæti sjálf stjórnað tíma mínum og lagað álagið að líðaninni hverju sinni. Ennþá vantar samt eitthvað uppá til að ég fylgi eftir þeim hugmyndum sem ég hef þó fengið að slíkri vinnu. Vandamálið er að þegar maður hefur verið atvinnulaus þetta lengi þá fer maður hálf partinn í dvala og dagarnir líða, hver öðrum líkir, án þess að maður hafi sig í að framkvæma neitt nema þetta venjulega. 

Ég er ekki að kvarta. Ég veit að þetta hefst á endanum. Ég þarf bara að finna minn farveg og fylgja honum! 

Að finna röddina sína

Ég á við þann ágalla að stríða að langa til að skrifa. Skrifa hvað? Sögur? Greinar? Viðtöl? Skáldsögu? Bara eitthvað. Kannski er þetta ekki einu sinni sértæk löngun til að skrifa, kannski bara þörf fyrir að tjá mig.  

En sama hvaða nafni það kallast, þá er þetta búið að vera vandamál hjá mér í allmörg ár. Vandamál segi ég af því mér tekst hreinlega ekki að leysa úr þessu á fullnægjandi hátt. Hvað á ég við með því? Jú, mig langar til að skrifa en geri það ekki!!!  Stórfurðulegt! Ég hef að vísu í gegnum tíðina skrifað örfáar smásögur og byrjað á enn fleirum, en eftir því sem tíminn líður þá er ég farin að örvænta um að þessi draumur minn verði nokkurn tímann að veruleika.  

Málið er að mig langar að skrifa en eitthvað stoppar mig. Líklega hræðsla. Hræðsla við að mistakast? Það er frekar aulaleg ástæða, sérstaklega af því ég hef engan draum um að skrifa metsölubók eða þvíumlíkt. Í raun má segja að þetta snúist meira um löngun eða þörf heldur en draum. En það er þetta ósýnilega afl sem stoppar mig. Í hvert sinn sem ég sest niður og reyni að koma einhverju frá mér þá fer mér nánast að líða líkamlega illa. Eftir örstutta stund læt ég undan vanlíðaninni og opna facebook eða einhverja aðra vefsíðu og fer að slæpast.  

Meðan ég var í vinnu þá var þetta ekki svo stórt vandamál. Vinnan tók alla mína orku og þar að auki var  ég (og er) að kljást við vefjagigt og hafði þannig nægar afsakanir fyrir því að skrifa ekki. Núna, þegar ég hef ekki unnið utan heimilis í þrjú ár, þá eru afsakanir af skornum skammti og ég er farin að skammast mín fyrir framtaksleysið. Mér líður eins og alka sem ætlar að hætta að drekka, eða manneskju sem ætlar í megrun - Á morgun ætla ég að byrja! - og svo líður næsti dagur og ekki byrja ég.  

Til að kóróna ástandið, þá hefur þetta áhrif á sjálfstraustið. Mér finnst ég vera að svíkja sjálfa mig og ekki standa við neitt sem ég „lofa“ og fer að sjá sjálfa mig sem óáreiðanlega manneskju sem nennir ekki að leggja sig fram. Svo hefur það líka áhrif á sjálfstraustið að vera ekki í vinnu, ég verð að viðurkenna það. Og mér leiðist hreinlega. Sérstaklega er seinni hluti vetrar og fram á vor erfiður tími hjá mér.  

En ég hef ljósmyndunina þó það áhugamál gangi líka í gegnum hæðir og lægðir. Hef stundum velt því fyrir mér að ef ég hefði notað jafn mikinn tíma í skriftir eins og ljósmyndun síðustu 10 árin þá gæti ég verið búin að skrifa nokkrar bækur ...  

Ein ástæðan fyrir því að ég byrjaði að blogga á sínum tíma var sú að þá myndi ég þjálfa skriftar„vöðvann“ eða hann myndi amk ekki stirðna á meðan - en svo hætti ég að blogga. Veit ekki einu sinni af hverju. Kannski af því mér fannst ég vera farin að „væla“ svo mikið um vefjagigtina. En bloggið var alltaf fyrst og fremst hugsað fyrir sjálfa mig, þannig að þá hefði vefjagigtarvæl ekki átt að stoppa mig.  

En kannski hætti ég að blogga af því ég var bara svo tóm. Innantóm. Og er það að einhverju leyti ennþá þó ég hafi svo ótal margt sem ég er þakklát fyrir. Fjölskyldan og barnabörnin þrjú sjá að minnsta kosti til þess að ég hef eitthvað að gera og til dæmis þá er Hrefna að koma núna eftir viku með börnin sín, þau Erik (sem verður 3ja ára í júlí) og Dagmar (sem verður 1. árs í nóvember), þannig að þá verður stuð.  

Ég er að hugsa um að byrja aftur að blogga fyrir sjálfa mig. Mér líður alltaf betur við að koma orðum á blað (þó rafrænt sé) og þannig lagað séð þá er þetta eins konar sjálfsþerapía. Ef aðrir hafa áhuga á að lesa það sem ég skrifa þá er það bara bónus :)

Sýnishorn frá ljósmyndasýningu

Ljósmyndaklúbburinn minn er ótrúlega duglegur að halda sýningar. Ég hefði líklega aldrei orðið meðlimur í þessum klúbbi, hefði ég frá upphafi vitað hvað yrðu margar sýningar ;-) en mér finnst þetta sýningarstúss alltaf jafn erfitt. Erfitt að velja myndir og enn erfiðara að stilla þeim upp til sýnis fyrir sýningargesti. Sem er reyndar mjög fyndið þegar ég hugsa um það, því mér finnst ekkert erfitt að setja myndirnar mínar á netið þar sem enn fleiri geta séð þær. 

En mér finnst ég einhvern veginn verða svo berskjölduð - þó þetta séu bara ljósmyndir! 

Hingað til hefur venjan verið sú að klúbburinn ákveður sameiginlegt þema og þá er bara að laga sig að því þema sem verður fyrir valinu hverju sinni. Í þetta sinn var um 5 ára afmælissýningu að ræða og nú fékk hver og ein kona að hafa frjálsar hendur varðandi val á myndefni og framsetningu. Einhver hefði nú kannski haldið að þá einfaldaðist málið, en sú var ekki raunin í mínu tilfelli. 

Fyrst ætlaði ég bara að hafa eina stóra mynd en tókst bara alls ekki að velja eina mynd sem mig langaði að vera með á sýningunni. Úr varð að ég bjó til þrjár mynda-samsetningar sem ég síðan lét prenta fyrir mig í stærðinni 45x30. Það hafði verið talað um að hver okkar hefði til umráða ca. 1 metra á breidd, eða 80 cm. ef maður gerir ráð fyrir bili á milli okkar. Miðað við það þá hefði ég nú átt að láta prenta stærri myndir, og enn frekar þegar kom svo á daginn að hver og ein fékk töluvert meira en metra fyrir sig. Plássið mitt var amk 1,5-2 metra breitt, þannig að þó ég raðaði myndunum þremur lárétt hlið við hlið, þá bara voru þær svo litlar eitthvað í rýminu. Mest langaði mig til þess að fara heim og sækja stóra strigamynd sem ég á og hengja hana upp í staðinn. En hugsaði sem svo að þar sem ég hefði nú haft mikið fyrir því að finna þessar myndir, raða þeim saman, láta prenta þær og setja á fóm, þá skyldu þær bara fá að hanga þarna. Og hana nú! 

Svo fór ég í frí til Spánar og sá ekki sýninguna í heild sinni fyrr en í dag. Þá þyrmdi yfir mig hvað myndirnar voru eitthvað hæverskar þarna á veggnum ... en ætli megi ekki bara segja að þetta hafi verið ágætis æfing í að sleppa aðeins tökunum og láta fullkomnunaráráttuna ekki ná stjórn á mér. 

En já hér að ofan má sjá umræddar myndir (sem njóta sín mun betur á tölvuskjá en stórum vegg) og hér að neðan er texti sem ég sauð saman og lét fylgja þeim á sýningunni.

Með myndavél í hönd
gleymi ég umheiminum um stund.
Hugurinn tæmist,
öll vandamál hverfa á braut. 

Í gegnum linsuna
upplifi ég umhverfið á annan hátt.
Sé það sem áður var hulið,
fegurðina í hinu smáa,
galdrana í geislum sólarinnar. 

Stundum vel ég myndefnið,
en oftast er það myndefnið sem velur mig.
Himinn og haf,
mosavaxin marmarasúla,
ryðgaður olíutankur í síðdegissól. 

Þetta áhugamál hefur gefið mér
nýja sýn á náttúruna
og þá töfra sem tilveran býr yfir. 

Fyrir það er ég óendanlega þakklát.

Blogg í andarslitrunum?

Ég er alveg ráðalaus varðandi það hvað ég á að gera við þetta blogg mitt. Reyna að rífa mig upp úr aumingjaskapnum, eða hreinlega hætta þessu? 

Það kemur ennþá yfir mig annað slagið að langa til að blogga en hugsanlega er þátttaka mín á blipfoto að ganga af blogginu dauðu. Ekki ætla ég að kenna manninum mínum um eitt né neitt, en honum finnst t.d. skemmtilegra að lesa það sem ég skrifa á blippinu, líklega vegna þess að ég hef ekki „misst mig“ jafnmikið í að skrifa þunglyndislegar færslur um vefjagigt, þreytu og örmögnun.

Samt finnst mér hálfgerð synd að láta þetta veslast svona upp, eftir að hafa bloggað í rúm tíu ár. Gallinn við blippið er líka að þar er bara hægt að birta eina mynd á dag, en hér get ég t.d. sett inn margar myndir í einu úr ferðalagi eða ljósmyndaferð, svo dæmi sé nefnt. Ég ætlaði alltaf að setja inn smá ferðasögu um Spánarferðina okkar núna í haust, en hef ekki haft mig í það. 

Það hefur náttúrulega ekki hjálpað til að ég hef verið hálf týnd eitthvað undanfarna mánuði, en svei mér þá ef það er ekki aðeins að byrja að rofa til hjá mér aftur ;-) Það er bara svo rosalega skrítið að sitja skyndilega ein heima alla daga, á meðan annað heimilisfólk fer í skóla og vinnu. Eins gott að ég hef Birtu hjá mér, hehe, veit ekki hvernig færi fyrir mér annars. Reyndar fer ég nú aðeins út úr húsi. Ég fer í sund flesta virka morgna, ég fer út að ganga með myndavélina, ég fer og kaupi inn, ég fer á fundi í ljósmyndaklúbbnum mínum, ég fer á kaffihús ... 

Sko! Nú er ég byrjuð á einhverju niðurdrepandi væli ;-) Alveg ótrúlegt hvernig mér tekst þetta. En ég kem víst bara til dyranna eins og ég er klædd hverju sinni. 

En já ætli ég segi þetta þá ekki bara gott í bili, svona áður en ég missi mig í meira volæði. Sem er engin ástæða til. Ég er bara eitthvað illa sofin og þreytt í augnablikinu. Yfirhöfuð, þá hef ég það ósköp gott og er þakklát fyrir svo ótal margt. Var ég búin að segja ykkur frá konunni sem fór að halda þakklætis-mynda-dagbók? Haily Bartholomew var óhamingjusöm, þrátt fyrir að ekkert sérstakt væri að hjá henni, og fór í kjölfarið að taka ljósmynd á hverjum degi af einhverju sem hún var þakklát fyrir þann daginn. Þetta gerði hún í heilt ár og líf hennar gjörbreyttist í kjölfarið. Hér er heimasíðan hennar og þar er m.a. að finna TED fyrirlestur þar sem hún lýsir þessu verkefni sínu.

Pínulítið týnd

Það er alveg stórmerkilegt að í hvert sinn sem ég ætla að byrja að skrifa hér inn þá fæ ég frestunaráráttu á háu stigi. Núna hafði ég rétt lokið við að skrifa fyrirsögnina og þá fannst mér ég alveg bráðnauðsynlega þurfa að kíkja aðeins í myndvinnsluforritið mitt ... Ég sá að mér um leið og ég var búin að opna það og ákvað að halda áfram að skrifa. Varla liðu samt nema nokkrar sekúndur og þá þurfti ég að kíkja á facebook ... Skil ekki sjálf hvað er í gangi. Það er ekki eins og ég sé að skrifa þetta undir neinni pressu, heldur fyrst og fremst fyrir sjálfa mig. Og þegar ég hef ekki skrifað neitt í langan tíma þá byggist upp þörf hjá mér, svo maður skyldi nú halda að það væri auðveldast í heimi að fullnægja þeirri þörf.  

Mergurinn málsins er sá að ég er svolítið týnd þessa dagana. Nú er sá árstími sem ég hef undanfarin 7 ár verið alveg á kafi í vinnu, og yfirleitt óskað þess að hafa ekki svona mikið að gera. Nema hvað, núna þegar ég hef „ekkert“ að gera þá sakna ég þess eiginlega að vera ekki í vinnunni minni í Pottum og prikum. Ég sakna reyndar ekki vinnuálagsins sem var alltof mikið fyrir manneskju með vefjagigt, en ég sakna viðskiptavinanna og samskiptanna við þá á þessum árstíma. Það voru allir að kaupa jólagjafir og þrátt fyrir að desember sé álagstími hjá mörgu fólki þá lá gleði og jákvæðni í loftinu. Við Sunna á fullu að panta vörur (smá stress í gangi að reyna að velja vörur sem myndu ná að seljast og ákveða hve mikið magn átti að panta), og svo var endalaust kapphlaup við að taka vörurnar sem fyrst uppúr kössum og koma þeim fyrir í hillunum (aldrei nóg pláss).  

Ef við horfum á björtu hliðarnar þá er ég búin að setja upp jólagardínurnar í eldhúsinu, sennilega þremur vikum fyrr en venjulega. Ég er reyndar ekki byrjuð að baka eða neitt þannig en hef þá að minnsta kosti nægan tíma til þess. Ég get hvílt mig heima þegar ég er í þreytu- og/eða gigtarkasti. Ég er smám saman að styrkjast, þó mér finnist það megi nú alveg gerast hraðar. En t.d. þá hlustaði ég á útvarpið í bílnum alla leiðina milli Reykjavíkur og Akureyrar um daginn og það hefði ég aldrei getað þegar ég var sem verst.  

Það er sem sagt að renna betur og betur upp fyrir mér að ég er ekki með vinnu, og svona í framhaldi af því þá skjóta alls kyns hugsanir upp kollinum. Svona eins og HVAÐA starf henti manneskju eins og mér, þ.e.a.s. með þetta lítið starfsþrek. Stundum hef ég velt því fyrir mér að reyna á einhvern hátt að starfa sjálfstætt við að skrifa, en svo geri ég ekkert í því að útfæra það nánar í kollinum á mér. Enda er ég kannski ennþá svolítið í þeim gír að vera að tjasla mér saman eftir margra ára ofþreytu. En samt þá læðist þessi tilfinning að mér, að finnast að ég EIGI nú að vera að gera eitthvað gáfulegt, taka þátt í atvinnulífinu, þéna peninga. Og þegar sú hugsun er komin þá fer mér fljótlega að finnast ég alveg gagnslaus af því ég er „bara heima“.  

En já á sama tíma þá er ég sem sagt alls ekki tilbúin til að fara út á vinnumarkaðinn í venjulega vinnu, svo ég verð að læra að lifa með sjálfri mér í þessum nýju kringumstæðum. Og trúa því að ég finni út úr þessu öllu saman þegar rétti tíminn er kominn :-)

Get ekki gert tvennt í einu?

Á þessum tíu árum sem ég hef bloggað, hef ég aldrei nokkurn tímann skrifað jafn sjaldan og í ár, eða einungis 37 sinnum (þetta er færsla nr. 38). Ég hef svolítið verið að velta því fyrir mér hver sé ástæðan fyrir þessu, en get ekki sagt að ég hafi komist að gáfulegri niðurstöðu.

 En í fyrsta lagi þá er ég að taka þátt í ljósmyndaáskorun og tek eina ljósmynd á hverjum degi í heilt ár sem ég birti á Blipfoto vefnum og skrifa yfirleitt eitthvað með myndinni. Þannig að hugsanlega fæ ég útrás fyrir tjáningarþörf mína á þann hátt og þarf því ekki að tjá mig meira ... Eða að ég get hreinlega ekki gert tvennt í einu, að halda úti ljósmyndadagbók og jafnframt að blogga. Finnst það mun líklegri skýring, hehe ;-)

Önnur möguleg ástæða er sú að ég hangi eitthvað svo í lausu lofti þessa dagana / mánuðina / árið ... Og einhverra vegna fæ ég mig ekki til að blogga á meðan ástandið er svona. Sem er verulega skrítið því það kemur oft fyrir að mig langar til þess og ég kannski byrja á færslu en klára hana ekki. Sbr. þessi færsla hér sem ég byrjaði á í síðustu viku held ég. 

En já eftir að hafa hætt með verslunina og síðan fylgt mömmu eftir í hennar veikindatímabili eins og ég hef getað, þá er ég núna mest í því að slappa af og reyna að safna mér aðeins saman. Ég finn að ég er líkamlega aðeins styrkari og ég er að vinna í því að koma kollinum á mér í betra horf en þreytan er enn að plaga mig. Þá hef ég að vísu reynt að horfa á góðu hliðarnar, nefnilega þær að ég þarf þó ekki að mæta í vinnu þegar ég er svona þreytt heldur get bara legið í sófanum og hvílt mig eða lesið þegar ég er sem þreyttust. Svo það er nú jákvætt.

Annars fórum við Valur í alveg dásamlegt frí til Spánar um daginn og ég þarf nú eiginlega að taka saman nokkrar myndir og setja hér inn. 

Og svona rétt í lokin, þá er þessi mynd tekin í Þorvaldsdal núna í haust. Við fórum í þriggja daga síðsumarfrí þar sem við gistum í hjólhýsinu við Húsabakka í Svarfaðardal, og skruppum meðal annars í berjamó.

10 ára bloggafmæli

Í byrjun ágúst voru liðin 10 ár síðan ég byrjaði að blogga. Í tilefni þessara tímamóta - og ekki síður vegna þess hve illa ég hef staðið mig í blogginu á árinu sem er að líða - hef ég ákveðið að hleypa af stokkunum átakinu „Lífi blásið í bloggið“. 

Það verður reyndar að viðurkennast að ég hef ekki alveg hugsað þetta átak til enda, þ.e.a.s. hvernig ég ætla að standa að því, en nú verður tekið á því! 

Hinn möguleikinn hefði verið að hætta alveg að blogga en ég finn að mig langar til að halda þessu áfram. Finn það líka að þegar ég skrifa ekkert á þessum vettvangi þá vantar mig einhvern stað til að tjá mig á. 

Ég veit samt ekki hvað gerðist með mig og bloggið núna á þessu ári. Eins og ég hef í raun þurft á því að halda að skrifa, þá hef ég haldið aftur af mér og einhvern veginn ekki „þorað“ að tjá mig. Sem sagt einhver óútskýranleg hræðsla í gangi. Hugsanlega vegna þess að það hefur svo margt verið að gerast í kringum mig og í kollinum á mér þetta síðasta ár. 

Alla vega, ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra í þetta sinn, en LOFA annarri bloggfærslu á morgun :-)

Jákvæð hugartengsl

Á tímabili síðastliðinn vetur/vor urðu orð mér mjög hugleikin. Orð og máttur þeirra. Ég er þess fullviss að orð skipta máli, miklu máli, og þar af leiðandi er mikilvægt að velja vel hvaða orð maður lætur út úr sér. Sbr. ekki tala illa um sjálfan sig né aðra, eða velja óvönduð orð til að lýsa fólki eða atburðum. Ekki að það sé alltaf auðvelt sko ... það er allt annar handleggur. 

En sem sagt þegar mér gekk illa að slaka á og sofna á kvöldin, þá reyndi ég að rifja upp í huganum falleg og jákvæð orð. Ég tók t.d. orð eins og „hjartahlýja“ og sagði það innra með mér og reyndi að finna þau jákvæðu hugartengsl sem þetta orð vakti með mér.  Svo tók ég fyrir næsta orð „gleði“ og gerði slíkt hið sama. 

Þetta róaði mig á tvennan hátt. Í fyrsta lagi þá varð hugurinn upptekinn af því að leita að jákvæðum orðum (og ég gat þá ekki haft áhyggjur á meðan) og í öðru lagi þá tókst mér yfirleitt að lifa mig inn í/ skynja orðin og merkingu þeirra, og leið betur í kjölfarið. 

Mér er eiginlega alveg sama þó aðrir skilji þetta ekki, en ef einhver vill gera tilraun sjálfur, þá koma hér nokkur orð sem hægt er að leika sér með. Loka augunum, segja orðið innra með sér, finna tilfinninguna sem fylgir því. Dvelja um stund í orðinu og finna hvað það gerir fyrir ykkur. Og umfram allt velja orð sem höfðar til ykkar og á erindi við ykkur.

Kærleikur

Hjartahlýja

Væntumþykja

Ást

Hugrekki

Þor

Áræðni

Þrautseigja

Kraftur

Jákvæðni

Gleði

Kátína

Hamingja 

Þakklæti

Von

Bloggáskorun?

Það eru endalausar áskoranir um allt mögulegt sem ganga á facebook þessa dagana. Það þýðir ekki að skora á mig með neitt svoleiðis - en ég er hins vegar að spá í að skora á sjálfa mig að blogga einu sinni á dag í 10 daga. Hvernig lýst fólki á það? Einhverra hluta vegna hef ég nánast dregið sjálfa mig inn í einhverja skel síðan mamma datt og brotnaði, veit ekki hvers vegna, og ein afleiðing þess er að ég er nánast hætt að blogga. Reyndar hef ég haldið áfram að taka mynd á dag og birta á blippinu/ljósmyndadagbókinni svo ég er ekki alveg dauð úr öllum æðum. En ljósmyndaklúbburinn minn er að fara að halda sýningu og ég er með mynd en hef ekki tekið neinn þátt í undirbúningnum ... og er með smá móral vegna þess. Ekki hef ég hitt konuklúbbinn minn heillengi og nánast engar vinkonur heldur. En jæja nóg um það. 

Hvað mömmu varðar þá voru erfiðleikar hennar því miður ekki á enda eftir aðgerðina sem gerð var á FSA. Við komum suður á mánudegi 12. maí og þar sem ég hafði fengið þá skyndihugdettu að heimsækja Hrefnu dóttur mína í Köben skrapp ég þangað og var frá 13. - 16. maí. Það var reyndar mjög gaman að kíkja aðeins á unga parið í nýju íbúðinni og sjá Hrefnu með kúlu (ég á von á ömmustrák í heiminn 6. ágúst ;-) Svo kom ég á sjúkrahúsið að heimsækja mömmu á laugardeginum og fékk þá að vita að röntgenmynd sýndi að ekki væri í lagi með neglingu nr. 2 og því væri ekki um annað að ræða en fara í þriðju aðgerðina og í þetta sinn að setja gervilið í mjöðmina. Úff! Ég hafði ætlað að stoppa yfir helgina og fara svo norður en þetta kollvarpaði þeim áformum. 

Mamma fór svo í aðgerð miðvikudaginn 21. maí og fyrstu dagarnir á eftir voru nokkuð erfiðir ýmissa hluta vegna. Valur kom reyndar suður á fimmtudeginum og ég var voða glöð að fá að hafa hann yfir helgina. Svo þegar hann var farinn þá reyndar vaknaði ég í morgun og var eiginlega ekki að nenna að vera lengur hér í Keflavík, enda búin að vera tvær vikur í burtu. Vildi samt ekki panta flug fyrr en ég sæi hvort mamma væri ekki örugglega á réttri leið, og það sá ég svo sannarlega þegar ég heimsótti hana í dag. Hún gekk eins og herforingi eftir ganginum, bein í baki og tók stór skref. Enda eins loksins orðin verkjalaus eftir allar þessar vikur með verki (frá 5. mars til ca. 23 maí). Hún var reyndar mun skárri af verkjunum eftir aðgerðina fyrir norðan, en ekki laus við þá. Þetta er þvílíkur munur fyrir hana. Nú þarf bara að þjálfa upp þrek og styrk að nýju, og vonandi nær hún að komast aftur heim í sína íbúð og lífið kemst í samt lag aftur. Allir þessir verkir og verkjalyf hafa hins vegar haft mikil áhrif á hana og ekki undarlegt að það taki smá tíma að jafna sig.   

Annars ætlaði ég að vera svo dugleg að gera allt mögulegt þennan tíma sem ég væri ein hér í Keflavík en hef ekki gert neitt af því. Var búin að skrá mig á námskeið á netinu (tja tvö námskeið meira að segja) og hélt ég hefði nægan tíma til að sinna þeim, sem ég hef jú, en það dugar ekki til. Að vísu var ég nokkuð dugleg að fara út að ganga og eins að fara í sund í síðustu viku. Já og það er kannski stærsta afrekið hingað til, ég er loks búin að ná upp aðeins betra sundþreki og er farin að synda 20 ferðir, eða 500 metra. Hef ekki synt þetta langt í einhver ár. Þetta hafa verið frá 6 upp í 16 ferðir fram að þessu, svo ég er bara nokkuð ánægð með mig :)

Go with the flow

Lífið tekur stundum óvæntum breytingum, hvort sem við viljum það eða ekki. Ef satt skal segja þá kann ég yfir höfuð ekkert sérlega vel við óvæntar breytingar. Ég er hálfgerður öryggis-fíkill, vil bara hafa hlutina óbreytta og lifa lífinu inni í minni þægilegu öruggu kúlu. 

Á sama tíma veit ég að það er mun meira þroskandi að fara stundum út fyrir rammann og takast á við nýja hluti, en hin síðari ár er ég að verða algjör hræðslupúki hvað það varðar. Hvað um það, síðasta hálfa árið eða svo þá hefur lífið varpað mér inn í ýmsar nýjar aðstæður, sem mér gengur misvel að vinna úr. 

Núna síðast eru það veikindi mömmu. Alveg frá því hún datt og brotnaði hef ég fundið fyrir því hversu mikið mig langar að hafa stjórn á atburðarásinni. 

• Ég vildi vita fyrirfram hversu lengi hún þyrfti að liggja á sjúkrahúsinu. 
• Ég vildi að hún fyndi ekki fyrir miklum verkjum eftir aðgerðina. 
• Ég vildi að hún sjálf væri bjartsýn á góðan bata. 
• Ég vildi að hún myndi styrkjast jafnt og þétt.
• Ég vildi að hún gæti séð um sig sjálf þegar Anna fer til Noregs á mánudaginn. 
• Ég óskaði þess að henni litist vel á dagvistunina sem henni stendur til boða.

Það er skemmst frá að segja að ég hafði ekki stjórn á neinum af þessum atriðum. Auðvitað var engin leið að segja fyrir um það hve lengi mamma þurfti að vera á sjúkrahúsinu. Hún hefur verið afskaplega slæm af verkjum þessar vikur sem liðnar eru frá aðgerð. Hana skortir meiri bjartsýni á bata. Vissulega hefur hún styrkst en þetta eru svona “tvö skref áfram og eitt afturábak“. Hvorki Anna né Dísa treysta henni til að sjá um sig sjálf þegar Anna fer. Þær fóru allar að skoða dagvistun í gær en mömmu leist ekkert á sig þar. 

Þannig að eins og staðan er í dag, lítur allt úr fyrir að mamma komi norður og verði hér í 2-3 vikur, á meðan hún styrkist meira. Gamla herbergið hans Ísaks er laust, þarf bara að þrífa það og henda alls konar dóti þaðan út. Svo verður bara að koma í ljós hvernig framhaldið verður.

Ég held ég sé búin að læra mína lexíu varðandi það, að maður getur ekki stjórnað hlutum, nema þá að vissu marki. Þannig að ég verð bara að slaka á og „go with the flow“. Treysta því að allt sé eins og það á að vera og hætta öllum þessum endalausu fyrirfram áhyggjum.  

Hvað keyptirðu fyrir peningana

sem frúin í Hamborg gaf þér í gær? 

Þessi orðaleikur var mjög vinsæll þegar ég var lítil. Sá sem spyr reynir að leiða þann sem svarar í ógöngur, þ.e.a.s fá hann til að segja bannorðin "svart, hvítt, já, nei". Ég var oft býsna ánægð með mig að hafa náð að svara nokkrum spurningum án þess að falla í gildruna, þegar sigurvissan varð til þess að í næstu andrá notaði ég óvart eitthvað af bannorðunum í svari mínu, og var þar með dottin úr leik.

Þetta var skemmtilegur leikur og hann rifjaðist upp fyrir mér núna áðan þegar ég velti eftirfarandi spurningu fyrir mér:  

Hvað gæti ég gert ef ég væri frísk og full af orku? 

Ég gæti:

• Gert áætlanir um framtíðina

• Verið í vinnu og einnig átt mér líf utan vinnu

• Verið í góðu líkamlegu formi

• Synt lengri vegalengdir og notað froskalappirnar

• Hjálpað meira til á heimilinu

• Farið í langar gönguferðir 

• Unnið í garðinum á sumrin

• Boðið heim,  t.d. vinkonum mínum og kvennaklúbbnum mínum / ljósmyndaklúbbnum

• Haldið frænkuboð (hef aldrei gert það en held það gæti verið gaman)

• Þrifið húsið án þess að hafa áhyggjur af afleiðingunum

Við Valur gætum:

• Farið í fleiri ferðalög, innanlands sem utan

• Boðið fólki heim án þess að hafa áhyggjur af því hvort ég verði „uppistandandi“ þegar að heimboðinu kemur

• Farið oftar í leikhús, bíó, á tónleika

• Tekið húsið í gegn (mála o.s.frv.)

• Farið í fleiri ljósmyndaferðir

• Farið á skíði saman

OK þetta er bara smá sýnishorn, hlutir sem komu upp í hugann svona einn-tveir-og-þrír. En já það sakar ekki að láta sig dreyma :) 

Annars má kannski færa rök fyrir því að sumt af þessu gæti ég gert, þrátt fyrir að vera ekki eins frísk og full af orku eins og mig dreymir um að vera. Svo sem að bjóða fólki heim. Það er að minnsta kosti auðveldara í dag (þegar ég er ekki í vinnu) því þá get ég hvílt mig fyrir og eftir heimboðið. 

Stóra vandamálið er samt að sökum þess hve síðustu 5 ár hafa verið erfið hjá mér, þá er komin svo mikil þreyta í okkur bæði tvö, að erfitt er að hafa sig af stað og framkvæma hluti sem eru framkvæmanlegir þrátt fyrir ástandið á frúnni. 

Kannski er þetta bara spurning um að byrja smátt, setja sér t.d. markmið um eitt heimboð á ca. 8 vikna fresti. Svona til að komast upp úr startholunum ...  

P.S. Þetta var bloggfærsla nr. 1600 - sko mig :) 

Eitthvað svo tóm í augnablikinu

Veit ekki hvað það á að þýða. Ég sem er meira að segja búin að hitta fólk í dag „og alles“. Reyndar áttaði ég mig á því í gær að ég væri búin að yfirbóka daginn í dag, svona miðað við hvað ég hef verið slöpp undanfarið, svo ég afpantaði tannlæknatíma sem ég átti að mæta í kl. 10 í morgun. Hins vegar var bráðnauðsynlegt að fara í klippingu og litun til hennar Ernu. Það er alltaf jafn notalegt að koma á  stofuna til hennar og Soffíu, afslappað andrúmsloft og mikið spjallað. Svo var líka afskaplega mikilvægt að hitta vinkonur mínar, þær Unni og Heiðu, enda þurfti ég að aflýsa kaffihúsahittingi með þeim í síðustu viku. Ég var frekar framlág en náði svona nokkurn veginn að halda haus (held ég ;). 

Svo svindlaði ég big time í kvöldmatnum. Valur er á Sauðárkróki og ég var of þreytt og óupplögð til að láta mér detta eitthvað í hug til að elda. Þannig að ég leyfði Ísaki að koma með uppástungur að kvöldmatnum. Hann langaði í kjúklingabita og franskar, og ég ákvað að láta það eftir honum (og mér). Ég hef ekki smakkað djúpsteikta kjúklingabita í laaaaangan tíma og veit að það er m.a. hveiti í þeim og kannski eitthvað fleira óhollt fyrir mig. En ég stóðst ekki mátið og borðaði tvo bita. Til að kóróna óhollustuna fékk ég mér svo lakkrís á eftir ... (það er líka hveiti = glútein í lakkrís). Mér til mikillar undrunar varð mér ekki illt í maganum á eftir, kannski af því ég ákvað að úr því ég væri að svindla þá ætlaði ég bara að gera það með „góðri samvisku“ og ekki skammast út í sjálfa mig á eftir. En svo á eftir að sjá hvernig ég verð á morgun. Stundum vakna ég með poka undir augunum ef ég hef verið að borða glútein. 

Í kvöld hringdi ég svo í mömmu. Ég reyndar hringdi líka í sjúkraþjálfarann hennar fyrr í dag og hún sagði að það væri merkjanleg framför hjá mömmu þó hún gæti ekki bjargað sér sjálf ennþá. Hún er farin að ganga oftar og lengra fram á ganginn. Eins er hún farin að vera aðeins frammi á gangi / í setustofu, svo það er nú aldeilis flott. Mamma var samt pínu lúin eftir daginn þegar ég heyrði í henni og sagðist hafa verið með smá hita. Það er vonandi bara eitthvað tilfallandi. 

Akkúrat núna sit ég við tölvuna og blogga - í stað þess að fara snemma í háttinn eins og ég ætlaði að gera. Ég á líka eftir að taka mynd dagsins fyrir blippið mitt, og er algjörlega hugmyndasnauð í augnablikinu. Hm þarna fékk ég reyndar hugmynd... sem tók smá stund að framkvæma. Og til gamans þá læt ég hér fylgja bæði myndina og textann með blippi dagsins. Textinn er á ensku af því blipp samfélagið er enskumælandi.

One of my goals is to meditate more often, as I find it quite rewarding (those few times I actually do it). I like to use guided meditation, and during one of those (as I was reflecting on my current unemployment situation) those words came to me: "Everything is possible". 

In Icelandic, those words are: "Allt er mögulegt". I wrote them down on this piece of paper now tonight, and placed it in front of my computer.

Let's say I truly believed that everyting is possible, what then would I do with my life? That's the big question ;-)

P.S. Sjáið nú bara hvað það að blogga og blippa getur haft góð áhrif á eina konu. Þessi bloggfærsla endar á mun jákvæðari nótum en hún byrjaði ;)

Örlitlar breytingar á blogginu

Ég hef verið í gigtarkasti undanfarið og þá gerist ýmislegt. Tja, eða akkúrat öfugt, það gerist auðvitað fátt, sökum þess hve geta mín til flestra hluta verður takmörkuð. Ég reyni að vera þolinmóð (gengur ekki vel), reyni að hvíla mig í stað þess að tjúnna mig upp með sykri og kaffi, reyni að falla ekki í sjálfsvorkunnarpyttinn ...

Eins og ég hef sagt áður þá er gigtarkast ekki ósvipað flensu, nema ég er laus við horið og hálsbólguna. Sem er gott! En það segir sig þá kannski sjálft að sund, útivera og samvera við fólk er ekki ofarlega á framkvæmdalistanum þegar þannig er ástatt fyrir manni.

Mér fer óhjákvæmilega að leiðast og þá verður bloggið fyrir barðinu á mér. Ég reyni að vísu að sleppa því að blogga meðan ástandið er sem verst, en þá fer ég að hamast í útlitinu á bloggsíðunni í staðinn. Í þetta skiptið gerði ég reyndar engar stórkostlegar breytingar. Eftir að skoða nokkrar bloggsíður sem aðhyllist einfaldleika (James Clear, Leo Babuta)  þá ákvað ég að draga úr áreiti á síðunni minni. Sleppa tenglum á aðrar vefsíður og hafa bara eina bloggfærslu sýnilega hverju sinni. Þeir sem hafa áhuga geta alltaf skoðað eldri færslur, sem eru aðgengilegar hér til hægri, eða kíkt á "You might also like" dálkinn fyrir neðan hverja færslu. Og nei, mér hefur ekki tekist að fá þann texta til að birtast á íslensku ...

Ég hef verið að velta því fyrir mér undanfarið hvernig ég gæti hugsanlega unnið við að skrifa - og allar hugmyndir eru vel þegnar ;) Mér datt reyndar í hug að kannski væri ekki vitlaust að byrja á því að þýða erlenda bók s.s. þessa hér: Chronic Resilience (10 sanity-saving strategies for woman coping with the stress of illness) eftir Danea Horn. Ég pantaði þessa bók fyrir nokkru síðan og finnst hún algjör snilld. En já þar sem ég hef einungis þýtt eina bók áður þá veit ég ekki alveg hvernig ég ætti að bera mig að varðandi það að fá þýðingarréttinn og útgefanda hér á landi. Geri mér nú samt alveg grein fyrir því að það er ekki óleysanlegt verkefni að finna út úr því ;) 

Fyrir utan alls kyns vangaveltur þá er næst á dagskrá að fara suður þegar mamma á að útskrifast af sjúkrahúsinu. Batinn kemur að vísu fremur hægt hjá henni enn sem komið er, en vonandi fer þetta allt að koma. Við Valur höfðum hugsað okkur að keyra suður á fimmtudag/föstudag en það er a) spurning hvernig heilsufarið verður á mér og b) spurning hve langt á leið mamma verður komin í bataferlinu þá. Við sjáum til þegar nær dregur. Ég ætla að hringja í sjúkraþjálfarann hennar á morgun og heyra betur hjá henni hvernig staðan er.

P.S.  Þetta er líklega fremur ruglingslegt hjá mér varðandi mömmu. Ég hef ekki hugmynd um það hvenær hún á að útskrifast, en óháð því þá erum við að spá í suðurferð til að heilsa uppá hana.  

Hvar er „kveikja“ takkinn?

Hann er týndur, svo mikið er víst. Mér líður eins og það sé búið að slökkva ljósin hjá mér - en samt ekki. Einhver týra er þarna einhvers staðar. Málið er bara að ég er svo lúin, löt og pínu leið eitthvað. Og nei, það var ekki viljandi sem það komu þrjú lýsingarorð í röð sem byrja á bókstafnum L. Það var hins vegar viljandi að ég setti orðið „pínu“ inn á milli, bæði til að brjóta upp þessi þrjú L, en líka til að fólk færi ekki að halda að ég væri dottin í þunglyndiskast. Sem ég er ekki. Er bara flöt.

Kannski er ég of mikið að reyna að bæla niður neikvæðar tilfinningar í tengslum við allt sem er að gerast í lífi mínu þessa dagana. Ég las í bók eftir Brené Brown að það er ekki hægt að blokkera út einungis neikvæðar tilfinningar. Um leið og maður bælir niður tilfinningar sem maður vill ekki horfast í augu við, þá lokar maður á sama tíma á jákvæðu tilfinningarnar. Og missir getuna til að upplifa tilfinningar eins og gleði og ánægju. Kannski það sé ástæðan fyrir því að mér finnst ég vera svona flöt?

Þannig að ef ég reyni nú að horfast í augu við það sem er að angra mig, þá er það meðal annars þetta:

• Það sem átti að verða mín leið til að skila loks einhverju framlagi til heimilisins (Pottar og prik) fór á allt annan veg. 
• Ég var ekki að höndla að vera verslunareigandi með vefjagigt. Ég lenti í algjörri klemmu, gat ekki tekið það tillit til sjálfrar mín sem ég hefði þurft að gera af því við höfðum ekki efni á að ráða starfsfólk í staðinn fyrir mig. Þannig að mig langaði að losna úr þessari klemmu og nú þegar ég er laus úr henni þá er ég með samviskubit yfir því að hafa langað að losna. 
• Núna þarf ég að finna mér nýjan starfsvettvang og það skelfir mig. Ekki séns að ég gæti farið í 100% „venjulega“ vinnu einhvers staðar en þá þarf ég líka að koma með einhverja aðra lausn.
• Upp á síðkastið hugsaði ég sem svo að ef ég myndi hætta með Potta og prik þá skyldi ég fara að sinna skrifum (á einhvern hátt). En ég veit ekki hvernig ég á að fara að því að hafa skriftir sem launaða atvinnu. Fyrir utan þá staðreynd að mér er eiginlega lífsnauðsynlegt að eiga samskipti við fólk og ef ég sit bara ein heima að skrifa þá hitti ég ekki marga aðra.

OK bjartsýnin sem sagt alveg að drepa frúna ... eða þannig. Reyndar verð ég að viðurkenna að sjálfsævisögulega skáldsagan sem ég er að lesa hjálpar ekki til í þeim efnum. Það er að segja, höfundurinn hressist jú smám saman og lagast af síþreytunni, en hún er frekar melankólísk og ég lifi mig alltof mikið inn í söguna. Var einmitt að segja við Val í dag að ég verð eiginlega að drífa mig að klára þessa blessaða bók svo ég komist út úr þessu hugarástandi.

En svona til að enda þennan pistil á jákvæðari nótum þá er ég afskaplega þakklát fyrir það hvað við Sunna áttum gott samstarf. Okkur gekk mjög vel að vinna saman og ég minnist þess ekki að okkur hafi orðið sundurorða þau 7,5 ár sem samvinnan varði. Eins hafði ég mjög gaman af því að eiga samskipti við fólk í tengslum við vinnuna, viðskiptavini, birgja og aðra, og öðlaðist meiri færni í mannlegum samskiptum (vona ég, hehe). Og mér dytti áreiðanlega eitthvað fleira jákvætt í hug ef mér tækist að kveikja aðeins fleiri ljós inni í höfðinu á mér ;-)

En af því ég var að minnast á Brené Brown, þá er hér tengill á áhugaverðan fyrirlestur með henni á Ted.com.

Konan í kúlunni

Mér líður eiginlega svolítið eins og ég sé inni í kúlu þessa dagana. Eins og ég sé þátttakandi í lífinu en samt ekki. Frekar fyndið eiginlega. Líklega er ástæðan sú hvað ég hef verið mikið ein með sjálfri mér síðustu vikuna. En samt hef ég alveg verið að hitta fólk, bara ekki eins mikið eins og kona sem vinnur í verslun. Ég hef líka verið að lesa mjög mikið og þá hverfur maður svolítið inn í sinn eigin heim.

Í fyrradag (eða var það í gær?) fór ég á bókasafnið og sótti nýja áfyllingu af bókum og tímaritum. Tók nokkur Hús&Híbýli blöð, nokkur Alt for damerne, matreiðslubók með Yesmine Olsson og svo eina norska skáldsögu. Ég hafði aldrei heyrt um höfundinn áður en opnaði bókina af handahófi og sá strax að þetta var texti sem náði að grípa mig. Bókin heitir Monstermenneske og er eftir Kjersti Annesdatter Skomsvold. Ég hafði ekki lesið margar blaðsíður þegar ég áttaði mig á því að aðalsöguhetja bókarinnar væri líklega með það sem á íslensku kallast alltof einfölduðu nafni: síþreyta. Í stað þess að lesa áfram fór ég í tölvuna og gúgglaði nafn höfundarins og komst að því að þetta var hárrétt hjá mér. Þegar ég hélt svo áfram með bókina kom það fram tveimur blaðsíðum síðar. Hehe fröken Óþolinmóð lætur ekki að sér hæða ;-)

Mér finnst þetta virkilega góð bók og nýt þess að lesa hana. En á sama tíma er það erfitt. Því þegar ég hef verið sem verst af minni vefjagigt/síþreytu, þá þekki ég þessa tilfinningu of vel sem höfundurinn miðlar svo vel í bókinni. Vonleysið um að ástandið muni nokkurn tímann lagast. Kærastinn hennar hafði alltaf vonað að henni myndi batna og reyndi að vera sterkur fyrir þau bæði, en svo kom að því að hann missti vonina og hætti með henni. Gat þetta ekki lengur. Það er ábyggilega ekki auðveldara að vera aðstandandi heldur en sjúklingur í svona tilfellum. Báðir aðilar þjást á sinn hátt.

Góðu fréttirnar eru þær að mitt í allri þjáningunni þá fór Kjersti að dreyma um að verða rithöfundur. Að skrifa bók. Og smátt og smátt fór henni að líða betur, andlega og líkamlega. Ég er reyndar bara komin á blaðsíðu 175 af 580, svo ég hef nóg að lesa ennþá, sem betur fer. Er að reyna að gleypa þetta ekki í mig á sama hraða og ég les venjulega.

Annars er ég sem sagt ennþá aðallega í því að hvíla mig. Fór samt í sund í morgun, í fyrsta sinn síðan á laugardaginn síðasta þegar gigtarkastið var byrjað og sú sundferð var jú algjörlega ónýt. Gekk mun betur í morgun.

Og til að komast aðeins út úr kúlunni sem ég upplifði mig inni í, þá fór ég í Eymundsson í hádeginu, til að vera innan um annað fólk í smá stund. Mér leið samt eins og inni í kúlu þar niður frá. En akkúrat núna er ég búin að ná tengingu við sjálfa mig og umheiminn. Sjáið bara hvað það gerir manni gott að blogga ;-)

Hugurinn út um víðan völl

Já það er fyndið hvaða brögðum hugurinn beitir til þess að sleppa því að horfast í augu við raunveruleikann. Þegar ákveðið upplausnarástand er í kollinum á mér finnst mér gott að reyna að koma röð og reglu á hlutina í kringum mig, s.s. að laga til í skápum og skúffum (við mikla hrifningu Vals). Það virkar sérlega vel og mér líður alltaf betur á eftir.

Hins vegar hef ég ekki haft orku í svoleiðis hamagang undanfarið og þá fer ég í þann gír að skanna alls konar síður á netinu, lesa mér til um ótrúlegustu hluti, og athyglin dreifist gjörsamlega út um allt. Eins og þetta sé ekki nóg, þá fer ég á bókasafnið og sæki mér bækur og tímarit sem ég gleypi í mig í einum grænum. Þetta er svo sem engin ný hegðun hjá mér. Þegar ég var yngri var netið ekki til og þá einskorðaðist veruleikaflóttinn við bækur, öfugt við núna.

Kosturinn er sá að ég hef uppgötvað alls konar skemmtilegar síður og sumt mjög fræðandi s.s. iTunes university. Mér finnst algjör snilld að geta legið heima í sófa og horft á fyrirlestra í sálfræði frá Stanford háskóla í Bandaríkjunum, svo dæmi sé nefnt. Önnur síða sem ég fann heitir 33voices.com  en þar er m.a. hægt að hlusta/horfa á viðtöl við alls konar fræðimenn um margs konar áhugaverða hluti.

Þessa dagana finnst mér samt afskaplega erfitt að einbeita mér að því að hlusta t.d. á heilan fyrirlestur í einu. Það er eins og ég nái ekki að halda athyglinni nógu lengi. Sem er í sjálfu sér allt í lagi, það þarf ekkert að hlusta á þetta í einni bunu, maður má alveg taka pásu ;-)

Hm núna áttaði ég mig reyndar á einni staðreynd - Mér finnst virkilega skemmtilegt að fræðast um hluti/viðfangsefni sem vekja áhuga minn.

En já það er einhver óróleiki í mér þessa dagana og innst inni veit ég að ég þarf að ná aðeins meiri rósemd í hugann. Verða svona lygn og friðsæl eins og sjórinn á myndinni hér að neðan ;-)