Ekki var ég alveg sannspá hvað nætursvefninn varðaði

 Það byrjaði eitthvað svefnrugl á mér í haust og ég hélt fyrst að dægurklukkan hefði ruglast í ríminu þegar daginn fór að stytta - en svo heldur þetta bara áfram. Sum kvöld næ ég rétt að festa svefn en hrekk svo upp skömmu síðar og er alveg glaðvakandi. Þá þýðir ekkert annað en fara aftur fram og gera aðra tilraun til svefns eftir 1-2 tíma. Svo vakna ég nokkrum sinnum yfir nóttina og stundum gengur mér líka illa að sofna aftur um miðja nótt. Ég er með símann við hliðina á rúminu og með hljóðbækur eða podcöst tilbúin, því mér finnst skást að sofna út frá einhverju slíku. En já það eru orðnar ansi margar næturnar í vetur sem ég er bara að ná 5-6 tíma svefni og það er alls ekki nóg fyrir mig ... Gamla gamla ... Skyldi þetta tengjast breytingaskeiðinu? Ekki veit ég. Man samt að Palli bróðir átti lengi vel við svipað vandamál að stríða og ekki var hann nú á breytingaskeiði 😆. O jæja það má vona að þetta lagist með hækkandi sól - lagast ekki allt þá?

Eftir langan zoom vinnufund í morgun fór ég svo til mömmu eftir hádegið. Á leiðinni inn á deildina rakst ég á Þuríði sem er forstöðumaður Nesvalla og Hlévangs. Hún sagði mér í óspurðum fréttum að mamma væri hress eftir bólusetninguna og hið sama mætti segja um alla íbúa hjúkrunarheimilanna í Reykjanesbæ. Svo það eru nú góðar fréttir. Mamma var reyndar ótrúlega hress og virkilega glöð að sjá mig. Annað en síðast þegar ég kom því þá áttaði hún sig alls ekki strax á því hver ég var - enda með grímu í framan og mamma þar að auki frammi í setustofu að drekka kaffi. En já við áttum bara góða stund saman mæðgurnar. Skoðuðum gömul myndaalbúm og hún gat nefnt fólk frá uppvaxtarárunum í Hornafirði með nafni, en svo fór að halla undan fæti með að þekkja fólkið á nýrri myndum. Ég er afskaplega þakklát fyrir að hafa hitt svona vel á hana. En það getur verið mjög mikill dagamunur á henni.

Eftir að hafa heimsótt mömmu fór ég rakleiðis í næstu fjölskylduheimsókn, til Andra, Freyju, Mattíasar og Vals Kára. Það var SVO gaman að sjá þau öll og fá að hnoðast aðeins með Val Kára. Hann er nýorðinn 4ra mánaða og hefur heldur betur þroskast og dafnað síðan ég sá hann síðast. Matthías var að "taka niður jólin" með pabba sínum og dálítið upptekinn við það. Þau ætla svo að koma inn til Reykjavíkur á laugardaginn og þá hittumst við aftur. Þá verður líka Valur kominn (hann kemur með flugi á morgun) þannig að hann fær að hitta þau líka :)

P.S. Þetta er bloggfærsla 6/100 í bloggáskorun ársins 2021

Mamma er orðin 94ra ára

og farin að tapa býsna miklu af sinni líkamlegu og andlegu færni. Það hefur hallað nokkuð hratt undan fæti hjá henni þetta covid ár, þó ekki viti ég hvort það er samhengi milli skorts á félagslegri örvun og heilabilun. 

Ef ég á að vera hreinskilin þá er þetta búið að vera erfitt ár fyrir okkur aðstandendur mömmu. Lengi var lokað fyrir heimsóknir en svo mátti heimsækja og þá einn aðili í einu og helst alltaf sá sami. Anna systir lét sig hafa það að koma frá Noregi í sumar og bíða í 14 daga eftir því að mega heimsækja mömmu, en þannig voru reglurnar þá. Svo hún stoppaði á Íslandi í ca 3 vikur, bara til að geta heimsótt mömmu í örfá skipti þessa síðustu viku. Það fannst mér vel gert hjá henni. 

Ég náði að heimsækja mömmu í janúar og svo í febrúar þegar við komum heim frá Dubai en svo var öllu skellt í lás og ég komst ekki í heimsókn fyrr en í maí. Einnig heimsótti ég hana í júní, júlí og ágúst en í september fékk ég einhverja leiðinda pesti sem ég ætlaði aldrei að losna við. Ekki má koma í heimsókn á hjúkrunarheimili ef maður er veikur, svo það var ekki fyrr en í nóvember sem ég komst næst. 

Þannig að nú finnst mér kominn tími á heimsókn - og ætla að keyra suður á morgun. Ég verð reyndar á jeppanum en ekki Volvonum, af því það er brotinn einhver gormur (sem hefur með dempara að gera) í honum. Ég hef sennilega ekki keyrt jeppann milli landshluta síðan við keyptum Volvoinn, svo það verða smá viðbrigði. Hahaha ég er orðin svo góðu vön ;) en jeppinn er alveg fínn sko.

P.S. Þetta er færsla 4/100 í bloggáskorun ársins 

Ferða(til)raunir

Einhver hefur kannski séð að ég var að auglýsa eftir því á facebook í dag hvort fólk væri nokkuð á leið til Kaupmannahafnar í fyrramálið og gæti tekið með sér vegabréf. Ég sleppti því þó að segja að vegabréfið var mitt eigið. Eiginlega ætti ég nefnilega að vera í Dubai núna.

Við Valur vorum búin að skipuleggja ferð til Dubai 15. - 27. febrúar, að heimsækja þau Andra, Freyju og Matthías. Á laugardagsmorgni flugum við til Kaupmannahafnar og lentum þar um 11:30. Klukkan 14:20 áttum við bókað flug til Dubai með Emirates flugfélaginu. Þar sem Andri er flugmaður hjá þeim, gátum við fengið sæti á fyrsta farrými fyrir afar hóflegt verð og ákváðum að nýta okkur það.

Það var dásamleg upplifun að fljúga á fyrsta farrými. 3ja rétta máltíð, hægt að færa sætið alveg niður ef maður vildi leggja sig og alls kyns önnur fríðindi, eins og heitur klútur til að þvo sér um hendur. Við nutum ferðarinnar og hlökkuðum mikið til að komast á áfangastað og hitta Andra og þau.

Allt gekk eins og í sögu þar til við áttum að fara í gegnum vegabréfaskoðun við komuna til landsins. Kom þá í ljós að frúin hafði týnt vegabréfinu sínu!! Það hafði horfið einhvers staðar frá því brottfararspjaldið var skannað við hliðið og þar til komið var að því að sýna vegabréfið við skoðun. Upphófst nú mikið fát og fum meðan frúin gramsaði í bakpokanum, sem geymdi sitt lítið af hverju og ekki auðvelt að finna neitt þar. Ekki var vegabréfið í hólfinu sem það er venjulega geymt í og þó allt væri tæmt úr pokanum fannst það ekki.

Nú voru góð ráð dýr. Við fórum að þjónustuborði Emirates og útskýrðum vandamálið. Vonuðum innilega að vegabréfið væri í flugvélinni. Þá tók við löng bið meðan starfsfólk flugfélagsins leitaði af sér allan grun - nei vegabréfið var ekki þar. Og vegabréfslaus komst ég ekki inn í landið. Þetta voru mikil vonbrigði eftir alla tilhlökkunina og þessa góðu flugferð á fyrsta farrými. Ekkert hægt að gera nema spyrja hvað væri þá gert? Jú, ég átti að fara með fyrstu mögulegu vél aftur til Danmerkur. Ekki var samt hægt að senda mig þangað skilríkjalausa, nema fá leyfi fyrst hjá viðeigandi yfirvöldum á Kastrup flugvelli.

Við Valur kvöddumst, hann fór út í bíl til Andra og ég fylgdi starfsmanni Emirates ótrúlega langa leið, að einhverri skrifstofu sem myndi núna hafa mig og mín vandamál á sinni könnu. Starfsmenn þar sögðust ætla að senda tölvupóst til Danmerkur og athuga hvort ég gæti komið með næstu vél kl. 8:20 morguninn eftir. Andri var búinn að bóka fyrir mig. Þegar hér var komið sögu var komið fram á nótt og ég var bæði svöng og þreytt. Ekki var nein sérstök aðstaða fyrir mig að bíða en ég mátti vera í einhverju sem var kallað hvíldar- og bænaherbergi kvenna. Þar var hins vegar engin leið að láta fara vel um sig. Ég mátti alveg fara og fá mér að borða (var nú ekki í neinu varðhaldi) og gekk sömu löngu leiðina tilbaka og upp á aðra hæð þar sem ég keypti mér eitthvað vont salat á McDonalds. Og rölti svo sárfætt til baka, en leið aðeins betur með mat í maganum. Nóttin leið og aldrei kom svar frá Köben. Snemma morgninn eftir hafði ég samband við Andra sem gat seinkað fluginu um einn sólarhring. Já og hringdi líka í neyðarþjónstu utanríkisráðuneytisins og hitti þar á mjög almennilegan mann, en þar sem Ísland er hvorki með sendiráð né sendiráðsfulltrúa í Dubai, þá var ekki hægt um vik fyrir hann að aðstoða mig.

Þegar hér var komið sögu var ég nú orðin frekar framlág, enda hafði ég bara sofið 4 tíma nóttina áður og var búin að vera vakandi í nærri 24 tíma. Mér tókst nú samt að halda haus þó það hafi verið orðið tæpt og þegar einhver yfirmaður sem mætti á morgunvaktina sá hvað ég var þreytt stakk hann upp á því að ég færi á hótel. Var þá hótel inni í flugstöðvarbyggingunni og ég fékk fyrir náð og miskunn að skrá mig þar inn. Það er nefnilega bannað, að taka við gestum sem eru ekki með skilríki. En ég var með ljósmynd af vegabréfinu mínu og það gerði mikið. Fyrir hálfgerð mistök fékk ég stærðarinnar svítu (sem kostaði nú alveg sitt) en vá hvað það var gott að komast þar inn. Geta komist í heitt bað og nudd. Já, það var rafdrifinn nuddstóll í herberginu og þvílíka flotta græjan. Ég valdi náttúrulega eitthvað slökunarnudd og veitti ekki af. En það dugði samt ekki til, mér gekk illa að sofna, svaf bara í 1,5 tíma og vaknaði um hálf tólf. Þá reyndar fór ég og fékk mér að borða og fór svo í H&M og keypti mér bol og nærbuxur, því ekki fékk ég farangurinn minn afhentan.

Þeir voru nú ekkert of upplýsingaglaðir hjá þessari skrifstofu sem fór með mín mál en þegar ég gekk á þá fékk ég að vita að yfirmaðurinn væri að tala við einhvern í sendiráðinu. Hvaða sendiráði vissu þeir nú ekki. Ég reyndi að fá nafn yfirmannsins svo Íslendingurinn í neyðarþjónustunni gæti hringt í hann, en það fékk ég ekki. Fattaði svo eftir dúk og disk (já heilastarfsemin alveg í lagi á þessum tímapunkti) að það var símanúmer á einhverjum litlum miða sem þeir höfðu látið mig fá þegar ég fór að kaupa mat þarna um nóttina. Það var nefnilega svo erfitt að rata og ég átti bara að sýna miðann og fá aðstoð við að komast í rétta átt (nokkuð sem virkaði reyndar vel). Ég sendi símanúmerið á neyðarþjónustu manninn og skömmu síðar hringdi hann og sagði að það væri komið vilyrði fyrir því að ég mætti fljúga skilríkjalaus til Köben næsta dag (í dag).

Það voru góðar fréttir og ég varði restinni af deginum í slökun (fór aftur í nuddstólinn og aftur í bað). Sofnaði í 3 tíma um kvöldið, vaknaði og vakti í nokkra tíma, en sofnaði svo í 3 tíma undir morgunn. Eftir morgunmat var mér fylgt út að hliði og þar beið eftir mér starfsmaður Emirates með pappíra sem ég átti að sýna við komuna til Köben. Flugið tók næstum 7 tíma en um leið og ég var komin út af flugvellinum tók ég taxa í íslenska sendiráðið. Þar sótti ég um nýtt vegabréf og var það útbúið á mettíma hjá þjóðskrá í Reykjavík. Ísak fékk umboð til að sækja það og hófst þá leitin að einhverjum sem gæti mögulega tekið það með sér í flug frá Keflavík til Köben í fyrramálið. Hrefna skrifaði inn á grúppuna Íslendingar í Danmörku (eða álíka) og viti menn, það voru tvær konur sem svöruðu henni og buðu fram aðstoð. Önnur þeirra þekkti mann sem er að koma með þessu flugi og hann var tilbúinn að taka vegabréfið með sér. Mikið er dásamlegt að ókunnugt fólk er tilbúið að gera svona góðverk!

Staðan núna, að kvöldi 17. febrúar (sem er afmælisdagur Andra, hann er 30 ára í dag), er sú að ég ætla að freista þess að ná flugi til Dubai á morgun. Ef Icelandair vélin verður á áætlun (hún þarf reyndar helst að vera á undan áætlun) þá ætti það að takast. Flugið til Dubai er 14:20 en maður þarf að tékka sig inn í síðasta lagi 12:50.

Ef ég næ því ekki á morgun, þá hinn ... Ég leyfi ykkur að fylgjast með :)

P.S. Myndin sýnir svítuna og hinn ómissandi nuddstól þarna í horninu. Ah, ég hefði ekkert á móti því að komast í hann núna. En já ég er sem sagt í íbúðinni þeirra Hrefnu og Egils í Köben.

P.P.S. Við skulum ekkert tala um það hvað ég þarf að kolefnisjafna mikið fyrir öll þessi flug mín!

Lífið - þetta dásamlega líf

með öllum sínum áskorunum. Oft finnst mér eins og ég sé í allsherjar prófi og viti ekkert hvernig mér gengur. Eins og kennarinn sé sá eini sem viti hvernig einkunnagjöfin er og þó ég geri mitt besta þá hafi ég ekki hugmynd um það hvort það er nógu gott til að standast prófið.

Og ef ykkur finnst þessi "opnunarsetning" eitthvað undarleg þá get ég fullvissað ykkur um að mér finnst það líka. Eiginlega veit ég ekki alveg hvaðan hún kom. Ég er samt ekki í neinni meiriháttar lífskrísu, bara minni venjulegu krísu :D

Hins vegar er ýmislegt að gerast hjá fólkinu í kringum mig. Sá gleðilegi atburður gerðist að mamma fékk pláss á hjúkrunarheimili. Fyrir rúmum mánuði síðan vorum við Valur í sumarfríi á Spáni. Daginn fyrir brottför fékk ég símtal og var tilkynnt að það væri laust pláss á Nesvöllum í Reykjanesbæ. Þarnæsta dag vorum við komin á fullt að flytja mömmu, svo þetta gekk mjög hratt fyrir sig. Hálfum mánuði síðar komu systkini mín til landsins og við tæmdum íbúðina hennar mömmu á fjórum dögum. Ég tók nú reyndar bara þátt í þremur þeirra, þá var orðið tómt á tankinum hjá mér.

Það er samt mesta furða hvað maður getur afrekað þegar þörf er á - með þeim fyrirvara að maður tekur þá "fallinu" sem á eftir kemur. Það tók mig tvær vikur að jafna mig en það gæti nú haft eitthvað með það að gera að ég var búin að vera með leiðinda víruspesti í 2 mánuði þar á undan. Endaði á því að missa röddina algjörlega og langar ekkert sérstaklega að upplifa það aftur.

Andri, Freyja og Matthías eru að flytja til Dubai. Þau hjónin voru bæði að vinna hjá Wow air, hann flugmaður og hún flugliði og við gjaldþrot flugfélagsins urðu þau bæði atvinnulaus.  Ég reyndi að horfa á björtu hliðarnar, nokkuð sem er mér ekki eðlislægt, og vonaði að ný ævintýri biðu þeirra. Ekki er samt um auðugan garð að gresja í atvinnumálum fyrir flugmenn á Íslandi en eftir nokkurra mánuða atvinnuleysi fékk Andri vinnu hjá Emirates flugfélaginu. Hann fór út til Dubai lok júlí og Freyja og Matthías munu svo fylgja honum þegar hitastigið fer aðeins að lækka þarna úti en júlí og ágúst eru mjög heitir og búið að vera í kringum 45 stiga hiti. Við Valur getum svo vonandi heimsótt þau í vetur, það væri nú aldeilis gott að komast úr myrkrinu og kuldanum í sólina og hitann.

Hrefna og fjölskylda eru búsett hér á Akureyri núna. Eftir rúm 12 ár í Danmörku langaði Hrefnu að prófa að búa á Íslandi, svo þau komu í byrjun febrúar. Hún fékk vinnu á sjúkrahúsinu og maðurinn hennar er í 50% fjarvinnu hjá fyrirtækinu sem hann vann hjá í Danmörku. Hann er forritari svo það hentar vel. Börnin fengu pláss á Iðavelli og eru alsæl þar. Það er ósköp notalegt að hafa þau svona nálægt og geta notið samvista við þau eftir því sem heilsa og hentugleikar leyfa.

Valur er alltaf að vinna á Læknastofum Akureyrar. Auk þess gerir hann stærri skurðaðgerðir á sjúkrahúsinu og fer ca einu sinni í mánuði á Sauðárkrók og Húsavík yfir vetrartímann. Hann hefur aldrei verið hressari og ég er ótrúlega lánsöm að hafa eiginmanninn svona fullan af orku þegar ég sjálf er svona orkulaus.

Hvað mig varðar þá held ég áfram mínu basli. Alltaf að vona að einhvern daginn takist mér að finna leið út úr þessu versta vefjagigtarástandi. Kannski kemur að því, hver veit :)

Eitt stk bloggfærsla „beint af skepnunni“

Eða öllu heldur bara eitthvað blaður af því ég var í þörf fyrir að skrifa. Hljómar ekki beint líklegt til vinsælda - en það hefur nú heldur aldrei verið markmiðið með mínum bloggskrifum.  

Það er föstudagseftirmiðdagur. Ég sit í öðrum nýja gula Ikea stólnum okkar og það fer vel um mig. Okkur langaði í smá tilbreytingu í stofuna og eftir að hafa verið með sama sófasettið í 13 ár (sem við keyptum þar að auki notað á sínum tíma) þá ákváðum við að kaupa þessa gulu stóla til að lífga aðeins uppá stofuna. 

En þegar stólarnir voru komnir þá fannst okkur þeir engan veginn passa með gömlu sófunum, svo við notuðum tækifærið í einni Reykjavíkurferðinni og þræddum húsgagnaverslanirnar í leit að hinum eina rétta sófa. Hann fundum við í Epal, en það var síðasta verslunin sem við fórum í. Ekki skemmdi fyrir að hann var á 50% afslætti (ég er alltaf svo ánægð þegar ég geri góð kaup) en það var ekki ástæðan fyrir því að við keyptum hann (þó svo að við hefðum sennilega aldrei keypt hann á fullu verði). Nei okkur fannst hann bara fallegur í laginu, fallegur á litinn og þægilegur að sitja í. 

Og til gamans kemur hér ljósmynd af herlegheitunum sem ég smellti af á símann til að senda Hrefnu í Köben svo hún gæti séð hvernig þetta lítur út hjá okkur. Uppröðunin er nú að vísu ekki akkúrat svona núna í augnablikinu en það er nú aukaatriði. Það er svo á dagskránni að láta lækka sófaborðið aðeins þar sem nýi sófinn er töluvert lægri en sá gamli. 

Annars segi ég bara allt meinhægt. Þetta sumar hefur verið dálítið skrítið á ýmsan hátt. Það er þó jákvætt að við höfum farið þrisvar sinnum í hjólhýsaferðir :-)  

Fyrst fórum við í ferð í Dalina með vinafólki, þar sem hluti hópsins var að hjóla á daginn og svo vorum við tvær „skutlur“ sem sáum um að sækja og senda ... eða þannig. Við sóttum hjólarana t.d. á Stykkishólm (frá Laugum í Sælingsdal þar sem við vorum með tjaldbúðir) svo þau þyrftu nú ekki að hjóla báðar leiðir, enda mjög löng leið að hjóla á miserfiðu undirlagi (þvottabretti sums staðar) og í miklum mótvindi á köflum.

Næst fórum við í Mosfellsdalinn þar sem við gistum í sex nætur. Það var blanda af gamni og alvöru því mamma hans Vals var orðin svo veik og lést á meðan við vorum þarna. Við vorum afskaplega þakklát fyrir að geta verið á staðnum þegar svona bar undir. Við notuðum samt líka tímann í annað, s.s. að fara dagsferð út fyrir borgina, auk þess að fara á hin ýmsu söfn og í heimsóknir.  

Þriðja ferðin var á Möðrudal á Öræfum, en síðasta bloggfærsla fjallaði einmitt um þá ferð.  

Helst hefðum við viljað fara í fleiri hjólhýsaferðir en slæmt veður og heilsuleysi hefur komið í veg fyrir það. En þar fyrir utan, þá fór ég eina stutta ferð suður í byrjun júní og sótti Hrefnu, Egil og Erik til Keflavíkur þegar þau komu heim í sumarfrí og til að vera viðstödd stúdentsveisluna hans Ísaks. Valur hefur farið þrisvar sinnum í veiði. Við fórum líka til Reykjavíkur í jarðarför tengdamömmu og svo fór ég til Köben og var þar í eina viku eftir jarðarförina. Þannig að við höfum verið á töluverðu flakki. 

Ég hef stundum farið af stað og verið drulluþreytt og illa upplögð en einhvern veginn þá næ ég að lifa af ferðalögin og njóta þeirra, þó svo ég detti í nýtt þreytu- og gigtarkast við heimkomuna.  

Jæja ég held ég segi þetta gott í dag. Njótið helgarinnar :-)

Silfurbrúðkaup

Það er eiginlega hálf óraunverulegt (af því tíminn líður svo hratt) en við Valur áttum 25 ára brúðkaupsafmæli sunnudaginn 2. ágúst. Við höfðum ekki verið búin að ákveða hvernig við ætluðum að halda uppá þetta og satt best að segja höfum við ekki verið neitt óskaplega dugleg að halda uppá brúðkaupsafmælin okkar í gegnum tíðina, en nú langaði okkur samt að sýna smá lit og gera eitthvað. 

Ég hafði reyndar verið þreytt og tuskuleg vikuna áður en ákvað að láta það ekki á mig fá og þegar Valur kom heim úr ræktinni um hádegisbilið á laugardeginum þá sagði ég honum að við værum að fara austur á Möðrudal á Fjöllum. Ég var búin að hringja og það var nóg af lausum plássum á tjaldstæðinu, svo það var ekki eftir neinu að bíða. Við fórum að bera dót út í hjólhýsið og Valur fór í búðina og keypti í matinn og svo tók hann líka bensín. Við vorum komin af stað um hálf þrjúleytið og það gleymdist ekkert nema ein gúrka og sæt kartafla heima ;-)  

Það tekur tvo tíma að keyra frá Akureyri og þarna austur en við stoppuðum reyndar á leiðinni og fengum okkur kaffi og köku á Hótel Laxá í Mývatnssveit, svo við vorum ekki komin austur fyrr en um fimmleytið. Það hittist svo vel á að tjaldstæðið sem við höfðum fyrir tveimur árum síðan var laust, svo við vorum á sama stað, með útsýni beint á Herðubreið. Hrikalega flott staðsetning að mínu mati. 

Við komum okkur fyrir og grilluðum svo lax í kvöldmat og borðuðum helling af salati úr garðinum með. Já og smá rauðvínsdreitill fékk að fylgja með. Því miður var ekki nógu hlýtt til að hægt væri að borða úti.

Seinna um kvöldið fórum við svo út og röltum aðeins um svæðið. Þá var sólin svo vingjarnleg að láta sjá sig og ekki var það nú verra. Nokkrar myndir teknar að sjálfsögðu.

Við sofum alltaf svo vel í hjólhýsinu og þessi nótt var engin undantekning. Vöknuðum um hálf níu og borðuðum morgunmat í rólegheitum. Þá var komið að því að ákveða hvernig við vildum verja deginum. Við ákváðum að fara rúnt inneftir, í áttina að Kverkfjöllum. 

Áður en við lögðum af stað skelltum við í eina „selfie“ í tilefni dagsins. Við reyndar kunnum ekkert alltof vel að taka sjálfsmyndir á símann, erum bæði vön að snúa honum frekar frá okkur en að okkur þegar við tökum myndir. 

Svo tókum við líka mynd af þessu upplýsingaskilti, þar sem sjá má kennileiti, vegi og vöð á þessum slóðum. Ekki eru allar ár brúaðar og það var óvenju mikið í ánum núna af því það voraði svo seint. Snjórinn er jú enn að bráðna þarna uppi á hálendinu. 

Enginn snjór sjáanlegur hér að vísu ;-) en Möðrudalsfjallgarður alltaf fallegur.  

Við hættum reyndar við að aka alla leið í Kverkfjöll þegar við áttuðum okkur á því hvað leiðin er seinfarin. Ákváðum í staðinn að fara í Herðubreiðarlindir. 

Þessi mynd er tekin rétt hjá ánni Kreppu þar sem voru vatnspollar útum allt í hrauninu. Fallegt!

Hér er hins vegar Jökulsá á Fjöllum, myndin er tekin af brúnni yfir hana. 

Þarna erum við farin að nálgast Herðubreiðarlindir, á vinstri hönd eru Herðubreiðartögl. Birtan var svo falleg á þessum tímapunkti, því sólin ýmist kom eða fór og skapaði skugga sums staðar á meðan annað var upplýst. 

Loks komin í Herðubreiðarlindir. Það tók „aðeins“ þrjá tíma að keyra þangað frá Möðrudal. Tíminn var samt fljótur að líða því það var svo fallegt og fjölbreytt landslag til að horfa á.

Við byrjuðum á að fá okkur nesti, enda orðin svöng. Það eina sem plagaði mig voru mýflugur sem sveimuðu allt í kring. Ég setti eyrnaskjól á eyrun svo þær létu þau í friði (þoli ekki að heyra suðið í kringum eyrun, finnst eins og flugurnar séu á leið þangað inn), og svo datt mér í hug að setja á mig sólgleraugu og þá komust engar flugur í augun á mér. Leið strax betur við þessar varúðarráðstafanir :)

Svo gerðum við aðra tilraun til að taka sjálfsmynd á símann - þetta er allt að koma hjá okkur sko ;-)

Fórum í gönguferð um svæðið og kíktum meðal annars á helli þeirra Höllu og Fjalla Eyvinds.

Og reyndum að endurskapa gamla mynd sem ég tók af Val fyrir mörgum árum síðan á svipuðum stað. Hann er meira að segja í sömu peysunni, hér nýta menn sko fötin sín vel ;-) 

Svo var komið að heimleið. Í þetta sinn ókum við vestari leiðina tilbaka en hún er töluvert fljótfarnari. Það tók bara tvo tíma að keyra úr Herðubreiðarlindum og út á þjóðveginn við Mývatnsöræfin, en þá er komið út á veginn rétt hjá Hrossaborgum. Síðan er að vísu 20-30 mín. akstur inn á Möðrudal en á malbiki svo það er þægilegt. 

Þegar við komum aftur í hjólhýsið var kaffisopi og síðan slökun í góða stund. En Valur hafði keypt litla flösku af freyðivíni og mér datt í hug að taka hana með út í móa, sem við og gerðum, og þar skáluðum við fyrir 25 árunum. Áttum voða notalega stund saman úti í náttúrunni, það var aðeins farið að kólna en samt nokkuð milt veður og þar sem við sátum heyrðist suðið í lítilli lækjarsprænu og lóa var á vappi þarna rétt hjá. Bara yndislegt!

Skál fyrir 25 árum í hjónabandi :) Í lok nóvember verða svo 30 ár síðan við byrjuðum saman. 

Smá tilraun hjá mér ... tók panorama mynd og af því Valur hreyfði sig á meðan ég tók myndina þá endaði hann inni á henni í tvígang. Bara búin að klóna bóndann ;-) 

Eftir þennan góða göngutúr fórum við svo að elda matinn. Valur grillaði lambakjöt sem  hann hafði marinerað og meðlætið var grillað spergilkál og salat úr garðinum heima. 

Svo fórum við aftur út og viðruðum okkur aðeins fyrir nóttina. Þá kom þetta svaka fallega sólsetur og kom það mér alveg á óvart. Ég er svo vön að horfa á sólsetur við sjó að ég hafði ekki gert mér grein fyrir því að það gæti verið svona fallegt á fjöllum líka.

Daginn eftir pökkuðum við svo saman og ókum heim á leið eftir alveg hreint stórgóða ferð. 

Hefur skammdegið náð í skottið á mér?

Úff ég er allt í einu orðin svo óskaplega þreytt og þung á mér ... Nenni engu og langar mest að liggja áfram í rúminu á morgnana. Þetta er kunnuglegt ástand og tengist líklega myrkrinu. Ég hef náttúrulega ekki verið nógu dugleg að sitja við dagsbirtulampann eða fara út að ganga þegar bjart er úti. Kosturinn er þó sá að ég veit hvað ég þarf að gera ... svo er bara spurningin um framkvæmdina. 

Ég reyni samt yfirleitt að drífa mig í sund um áttaleytið á morgnana, og gerði það í morgun eftir að hafa mokað aðeins af bílaplaninu svo jeppinn kæmist þaðan út. Það var nú reyndar frekar fyndið að vera í sundinu því ég var eina konan í búningsklefa kvenna og þegar ég svo kom út í laug var bara einn karlmaður að synda þar. Einn var í heita pottinum og annar að synda í hinni lauginni. Já og svo sá ég einn sem var að fara þegar ég kom. Þannig að í voru fjórir aðrir en ég í sundi. En það var nú reyndar sérstakt ástand því bærinn hafði verið ófær í nótt og í morgun og skólahald féll niður í grunnskólum. Hins vegar var búið að moka aðalgötur þegar ég fór í sundið um hálf níuleytið, svo ég átti ekki í neinum vandræðum með að komast þangað. 

Svo spjallaði ég aðeins við Hrefnu og Erik á Skype en það eru pínulítið fyndin samtöl því hann vill helst ná í tölvuna og skilur auðvitað ekkert í því af hverju hann má það ekki. Í dag leyfði mamma hans honum að koma nær og þá datt stærðar slef-slumma niður á lyklaborðið, hehe ;-) 

Á mánudaginn koma þau svo til Íslands í 3ja vikna langt jólafrí. Að vísu munu þau stoppa í tvær nætur fyrir sunnan að heimsækja vini og ættingja áður en þau koma norður. Þannig að 17. des koma þau til Akureyrar og síðan koma Andri og Freyja frá Keflavík 19. des. og þá verður nú aldeilis líf og fjör í Vinaminni.

Eins og sjá má á myndinni hér að ofan var engin skammdegisþreyta í mér þegar ég skrapp til Danmerkur um daginn. Mikið sem ég hlakka til að knúsa þennan litla gaur aftur í næstu viku. 

Stutt stopp á Akureyri

Ég, sem varla fór til Reykjavíkur nema einu sinni á ári, er að verða hálfgerður landshornaflakkari. Frekar fyndið eiginlega. En já auðvitað kemur það ekki til af góðu eins og flestir vita. 

Mamma var sem sagt útskrifuð sl. þriðjudag. Hún er nú ósköp þreklítil orðin eftir allar þessar hremmingar og fannst áskorun að aðlagast aftur lífinu heima. Hún var mjög glöð að vera komin heim í rólegheitin í sinni íbúð, en á sama tíma þá var margt sem hún þurfti nánast að læra uppá nýtt, svo þetta tók á. Eins eru hömlur á því hvað hún má gera með tilliti til gerviliðarins, og þarf hún s.s. að nota griptöng til að sækja hluti sem detta í gólfið, nota sessu þegar hún situr og má ekki beygja mjaðmirnar meira en 90° svo dæmi séu nefnd, þannig að það er ýmislegt sem hafa þarf í huga. 

Ég stoppaði hjá henni þar til í gærmorgun og ég verð að viðurkenna að það var með hálfum huga sem ég fór þaðan. En hún verður að fá að prófa að pluma sig sjálf og á meðan ég er þarna þá er hætt við því að ég „þjóni“ henni of mikið í stað þess að láta á það reyna hvort hún getur gert hlutina. Hún var nú að sjóða sér hafragraut og það gekk bærilega. Svo fór ég og verslaði inn helling af mat svo hún yrði ekki matarlaus næstu vikuna. 

Um næstu helgi förum við Valur saman suður og þá á að hjálpa mömmu að flytja milli íbúða. Hún fékk minni (og örlítið ódýrari) íbúð á sömu hæð og það er nú mikill kostur að geta flutt svona stutt. Hugsanlega förum við Valur með hjólhýsið með okkur suður á bóginn og blöndum saman flutningum og sumarfríi (hjá honum, ég er náttúrulega í eilífðarfríi eins og er). Það yrði mjög gaman :) 

Nú er ég hins vegar í smá þreytukasti, sem birtist aðallega í hávaðaóþoli og viðkvæmni fyrir áreiti. Það er pínu fyndið hvað þreytan hefur ólíkar birtingarmyndir og t.d. hávaðaóþolið var orðið mikið betra hjá mér undanfarið, svo það er erfitt þegar það skellur á aftur af fullum þunga. 

OK þetta var bara smá stöðu-uppfærsla. Eins og sjá má þá snýst lífið mikið í kringum mömmu þessa dagana en vonandi hennar vegna fer þetta allt að komast á rétt ról aftur.

Í Keflavík enn á ný

Þegar ég skrifaði síðast um mömmu þá hafði hún farið í aðgerð 21. maí þar sem settur var gerviliður í mjöðmina á henni. Allt leit vel út,  ég fór norður viku síðar og stefnt var að því að útskrifa hana í byrjun júní. Það varð þó ekki, því hún fékk sýkingu í skurðsárið og þurfti að vera á sýklalyfjum í æð næsta hálfa mánuðinn. Síðan fékk hún sýklalyf í töfluformi en sárið vill samt ekki gróa og enn er að vessa úr því. Hins vegar var ákveðið að leyfa mömmu að fara heim og heimahjúkrun á að sjá um að skipta á sárinu hér eftir. Ég ætla að stoppa einhverja daga á meðan mamma er að ná áttum eftir þessa löngu sjúkrahúsvist. Annars standa flutningar fyrir dyrum hjá henni. Hún hafði sótt um að komast í minni íbúð eftir að Ásgrímur dó og getur nú fengið 2ja herbergja íbúð sem er hér á sömu hæð, svo það er nú hentugt. 

Anna systir kom tvisvar til Íslands með stuttu millibili. Fyrst til að heimsækja mömmu og svo til að halda uppá 35 ára stúdentsafmælið sitt ásamt öðrum skólafélögum úr MA. Þá kom hún að sjálsögðu norður og gisti hjá okkur, en þrátt fyrir mjög mikil samskipti okkar systra í tengslum við mömmu þá höfum við nánast ekkert hist á þessu ári. Ca. 15 mínútur þegar við Valur vorum á leið til Kaupmannahafnar að vera við útskrift Hrefnu í janúar, og svo tæpan sólarhring þegar Anna kom og leysti mig af eftir að mamma hafði verið útskrifuð af sjúkrahúsinu í lok mars. Þannig að það var kærkomið að ná smá systrasamveru :-) 

Svo kom Hrefna pínu óvænt í heimsókn. Hún hafði reyndar verið búin að nefna það fyrir löngu síðan en ekki getað ákveðið sig en dreif sig svo bara í síðustu viku. Hún kom norður aðfaranótt föstudags og alltaf er nú jafn gott að knúsa krakkana sína eftir aðskilnað, sama hvað þau verða gömul. Að vísu er aðeins erfiðara að komast nær henni núna enda lítill ömmustrákur á leiðinni, en hann á að koma í heiminn í byrjun ágúst. Það verður nú aldeilis gaman fyrir unga parið og alla sem að þeim standa.  

Ég hafði hugsað mér að byrja að vinna í haginn fyrir væntanlega flutninga, s.s. að fara með föt í Rauða krossinn, en hef svo bara verið með höfuðverk í allan dag og ekki nennt neinu gáfulegu. Skrapp samt aðeins á bókasafnið en komst að því að bókasafnskort frá Akureyri dugar ekki hér þrátt fyrir rafrænt kerfi (Gegni). Ekki að það breyti miklu þannig lagað. Gleymdi bara bókunum fyrir norðan sem ég ætlaði að taka með mér. Gleymdi líka prjónadótinu mínu ... Hef tölvuna og þarf auðvitað ekki meira. Áttaði mig reyndar á því að þar sem mamma hefur verið með ódýrustu nettenginguna þá höfum við gestir hennar þessa síðustu mánuði hleypt símreikningnum talsvert upp. Það borgar sig að vera með örlítið dýrari áskrift og fá 10x meira gagnamagn. Við þetta nútímafólk verðum náttúrulega að geta komist á netið ;-) 

Myndin hér að ofan sýnir mömmu borða fyrstu máltíðina eftir heimkomuna, steiktan kjúlla úr Nettó og pepsi með. Henni finnst þetta svo ljómandi góður matur :-)

Ertu svo bara að "chilla" núna?

- Öööö, það fer nú eftir því hvernig á það er litið. Ég er ekki í launaðri vinnu eins og er en hins vegar hef ég nú kannski ekki beint verið að chilla heldur. 

Og svo kemur sagan af því hvernig mamma brotnaði rétt eftir að Pottar og prik hættu starfsemi, og svo framvegis ...  

Það er sennilega ekkert skrítið þó fólk velti því fyrir sér hvað ég sé að fást við þessa dagana og mér finnst svo sem ekkert óþægilegt heldur að fá svona spurningar. En þá fer ég samt aðeins að velta því fyrir mér hvað framtíðin beri í skauti sér. Á sama tíma hef ég ákveðið að vera ekki í neinni atvinnuleit eins og er, þar sem markmiðið var jú að reyna að safna smá orku og komast til betri heilsu. Þannig að þetta er allt dálítið svona „haltu mér - slepptu mér“ dæmi. Ég fékk nú reyndar tilboð um smá atvinnu um daginn, eða verkefni öllu heldur. Það var á vegum Háskólans á Akureyri og hefði í sjálfu sér örugglega getað verið allt í lagi. Hins vegar dreymir okkur Val um að fara eitthvert til útlanda í haust og þá vorum við aðallega að hugsa um októbermánuð og það er einmitt sá mánuður sem aðalþunginn í verkefninu á að vera. Svo ég gaf það bara alveg frá mér.  

Annars eru það nú ekki atvinnumálin sem hvíla þyngst á mér þessa dagana, heldur þetta mál með mömmu allt saman. Ég er að reyna að dvelja í núinu og hafa ekki áhyggjur af öllu en það gengur frekar treglega. Nú er samt allt á uppleið hjá henni, ég komin norður í land í bili og Anna systir kemur jú á morgun og stoppar í Keflavík í 5 daga, svo ég ætti að geta slakað aðeins á. Það breytir því samt ekki að ég hef sofið mjög illa þessar tvær nætur síðan ég kom heim (skil það ekki!) og er eitthvað svo búin á því. Ég skil heldur ekki hvernig mér tókst að halda mér gangandi (eða svona næstum því) í þennan tíma sem ég var í burtu, til þess eins að hrynja svo þegar ég kem heim... Þetta er svona eins og börnin sem eru voða þæg á leikskólanum og taka svo út alla óþægðina heima hjá sér ;-) En já já ég veit jú að þetta líður hjá. Ætti að vera farin að þekkja ferlið. Þreytt, verð pirruð á því að vera þreytt, langar að gera svo margt en líkaminn vill ekki. Ég synti t.d. engar 20 ferðir í morgun, held þær hafi orðið 14. Samt alltaf gott að fara í sund og ég hreinlega elska að fara í sund þegar sólin skín og ég get farið í útiklefann.  

Hm jæja og mín komin með munnræpu ... það kom að því.  

Ljósmyndaklúbburinn minn verður með sýningu í Lystigarðinum þriðja sumarið í röð. Ég tók að vísu ekki þátt í fyrra en ákvað að vera með í ár til að detta nú ekki alveg út úr þessu. Þannig að í gærkvöldi fórum við og settum upp sýninguna. Valur og tveir aðrir eiginmenn/sambýlismenn hjálpuðu til. Erfiðasti hlutinn er yfirleitt að ákveða uppröðun myndanna og sýnist hverjum sitt, en allt hefst þetta þó að lokum. Þemað í ár er „Óður til fánans“ í tilefni af 70 ára lýðveldisafmæli Íslands. Þannig að myndirnar eru í fánalitunum. Ég valdi mynd sem er í rauðum litum (sjá hér að ofan) en flestar hinna voru með hvíta og bláa litinn sem aðalliti. Blár himinn eða sjór og hvít fjöll. Ég átti líka meira af þannig myndum og var meira að segja búin að taka mynd með bláum aðallit til að hafa á sýningunni, en ákvað svo að hafa rauðu myndina því það var eiginlega meiri skortur á rauðum lit. Rauða myndin er líka hlýrri og vekur kannski upp jákvæðari tengingar hjá þeim sem á horfa. Mér finnst þessi bláa samt svolítið skemmtileg líka ;)

Bloggáskorun?

Það eru endalausar áskoranir um allt mögulegt sem ganga á facebook þessa dagana. Það þýðir ekki að skora á mig með neitt svoleiðis - en ég er hins vegar að spá í að skora á sjálfa mig að blogga einu sinni á dag í 10 daga. Hvernig lýst fólki á það? Einhverra hluta vegna hef ég nánast dregið sjálfa mig inn í einhverja skel síðan mamma datt og brotnaði, veit ekki hvers vegna, og ein afleiðing þess er að ég er nánast hætt að blogga. Reyndar hef ég haldið áfram að taka mynd á dag og birta á blippinu/ljósmyndadagbókinni svo ég er ekki alveg dauð úr öllum æðum. En ljósmyndaklúbburinn minn er að fara að halda sýningu og ég er með mynd en hef ekki tekið neinn þátt í undirbúningnum ... og er með smá móral vegna þess. Ekki hef ég hitt konuklúbbinn minn heillengi og nánast engar vinkonur heldur. En jæja nóg um það. 

Hvað mömmu varðar þá voru erfiðleikar hennar því miður ekki á enda eftir aðgerðina sem gerð var á FSA. Við komum suður á mánudegi 12. maí og þar sem ég hafði fengið þá skyndihugdettu að heimsækja Hrefnu dóttur mína í Köben skrapp ég þangað og var frá 13. - 16. maí. Það var reyndar mjög gaman að kíkja aðeins á unga parið í nýju íbúðinni og sjá Hrefnu með kúlu (ég á von á ömmustrák í heiminn 6. ágúst ;-) Svo kom ég á sjúkrahúsið að heimsækja mömmu á laugardeginum og fékk þá að vita að röntgenmynd sýndi að ekki væri í lagi með neglingu nr. 2 og því væri ekki um annað að ræða en fara í þriðju aðgerðina og í þetta sinn að setja gervilið í mjöðmina. Úff! Ég hafði ætlað að stoppa yfir helgina og fara svo norður en þetta kollvarpaði þeim áformum. 

Mamma fór svo í aðgerð miðvikudaginn 21. maí og fyrstu dagarnir á eftir voru nokkuð erfiðir ýmissa hluta vegna. Valur kom reyndar suður á fimmtudeginum og ég var voða glöð að fá að hafa hann yfir helgina. Svo þegar hann var farinn þá reyndar vaknaði ég í morgun og var eiginlega ekki að nenna að vera lengur hér í Keflavík, enda búin að vera tvær vikur í burtu. Vildi samt ekki panta flug fyrr en ég sæi hvort mamma væri ekki örugglega á réttri leið, og það sá ég svo sannarlega þegar ég heimsótti hana í dag. Hún gekk eins og herforingi eftir ganginum, bein í baki og tók stór skref. Enda eins loksins orðin verkjalaus eftir allar þessar vikur með verki (frá 5. mars til ca. 23 maí). Hún var reyndar mun skárri af verkjunum eftir aðgerðina fyrir norðan, en ekki laus við þá. Þetta er þvílíkur munur fyrir hana. Nú þarf bara að þjálfa upp þrek og styrk að nýju, og vonandi nær hún að komast aftur heim í sína íbúð og lífið kemst í samt lag aftur. Allir þessir verkir og verkjalyf hafa hins vegar haft mikil áhrif á hana og ekki undarlegt að það taki smá tíma að jafna sig.   

Annars ætlaði ég að vera svo dugleg að gera allt mögulegt þennan tíma sem ég væri ein hér í Keflavík en hef ekki gert neitt af því. Var búin að skrá mig á námskeið á netinu (tja tvö námskeið meira að segja) og hélt ég hefði nægan tíma til að sinna þeim, sem ég hef jú, en það dugar ekki til. Að vísu var ég nokkuð dugleg að fara út að ganga og eins að fara í sund í síðustu viku. Já og það er kannski stærsta afrekið hingað til, ég er loks búin að ná upp aðeins betra sundþreki og er farin að synda 20 ferðir, eða 500 metra. Hef ekki synt þetta langt í einhver ár. Þetta hafa verið frá 6 upp í 16 ferðir fram að þessu, svo ég er bara nokkuð ánægð með mig :)

Er ekki kominn tími til að tengja?

Eða með öðrum orðum, er ekki kominn tími á bloggfærslu? Ég held ég hafi sett persónulegt met með því að blogga aðeins einu sinni í síðasta mánuði.  

Síðasta hálfa árið hefur reynt býsna mikið á mig. Ég man ekki hvort það var í október eða nóvember sem við Sunna ákváðum að loka Pottum og prikum á nýju ári. Í hönd fór síðan jólavertíðin með öllu sínu annríki og andlega séð fannst mér það mjög erfitt að halda haus, panta vörur og afgreiða viðskiptavini, vitandi það að búðin væri að hætta. Á sama tíma var Ásgrímur maðurinn hennar mömmu orðinn mjög veikur af magakrabbameini, og ljóst að það myndi bara enda á einn veg.  

Í byrjun janúar var dreginn úr mér endajaxl og ég var ansi lengi að jafna mig eftir það. Á sama tíma var vörutalning í búðinni en eftir hana fór ég suður að heimsækja mömmu og Ásgrím, og var mjög fegin því en tæpri viku síðar var hann látinn. Seinni partinn í janúar auglýstum við svo að Pottar og prik væru að loka, og við tóku við hálf brjálaðar tvær vikur, þar sem við náðum að selja nánast allt úr búðinni. Það voru langir og mjög erilsamir dagar fyrst eftir að auglýsingin birtist, og ég var því orðin mjög þreytt þegar við Valur fórum til Danmerkur í lok mánaðarins til þess að vera við útskrift Hrefnu úr læknadeildinni.  

Febrúarmánuður fór í að hnýta alls kyns lausa enda í tengslum við lokin á rekstrinum + bókhaldsvinnu hjá mér. Ég reyndi líka að hugsa aðeins um sjálfa mig, lesa bækur og taka myndir, því þreytan ætlaði mig lifandi að drepa eins og svo oft áður ... Í lok febrúar fórum við Valur suður í smá frí. Gistum í orlofsíbúð, hittum ættingjana og fórum með Andra og Freyju út að borða í tilefni þess að Andri var að klára atvinnuflugmanninn. Við komum heim á þriðjudegi og á miðvikudegi hringdi Dísa tengdadóttir Ásgríms með þær fréttir að mamma hefði dottið og mjaðmarbrotnað. Þetta var 5 mars.  

Síðustu átta vikurnar hafa verið mjög erfiðar. Fyrst var ég hjá mömmu í tæpa viku eftir aðgerðina, kom heim og var í massívu gigtarkasti í hálfan mánuð, fór svo aftur suður þegar mamma útskrifaðist af sjúkrahúsinu og var hjá henni í viku. Sú vika var ansi strembin því mömmu leið alls ekki vel. Svaf illa á nóttunni og fékk slæm verkjaköst í tvígang. En svo kom Anna systir og tók við keflinu í eina viku, sem reyndar endaði á því að mamma var lögð inn vegna verkja og átti að verkjastilla hana.  

Þegar hér var komið sögu hafði Anna reyndar látið vita að henni litist ekkert á að mamma gæti séð um sig sjálf þegar hún (Anna) færi aftur til Noregs. Við Valur ákváðum þá að bjóða mömmu að koma norður til okkar, amk yfir páskana og eitthvað lengur. Daginn áður en hún átti að útskrifast var síðan tekin röntgenmynd af mjöðminni, sem sýndi hreyfingu á naglanum sem festur hafði verið í mjaðmakúluna. Hér var komin skýring á þessum verkjaköstum sem mamma hafði verið að fá. Hins vegar var á þessum tímapunkti ákveðið að sjá til hvort þetta myndi lagast af sjálfu sér (beinið að gróa og naglinn festast).  

Mamma kom því norður á skírdag og má það heita hálfgert kraftaverk. Dísa sótti hana á sjúkrahúsið í Keflavík, ók henni til Reykjavíkur og kom henni í flug. Ég var rosalega fegin því þá slapp ég við að fara enn eina ferðina suður. Hins vegar kom fljótt í ljós að ekki var nú gott ástandið á konunni. Fyrst héldum við að hún væri kannski svona eftir sig eftir ferðalagið en að liðnum tveimur sólarhringum sáum við að það var meira en svo. Það kom reyndar einn þokkalegur dagur þar sem hún var skárri af verkjunum en síðan byrjaði ballið aftur og fimmti og sjötti sólarhringurinn voru skelfilegir. Hún náði aldrei verkjalausri hvíld í meira en 15 mín. og svaf mjög illa sökum þess. Valur hafði verið búinn að ráðfæra sig við bæklunarlækni og á sjötta degi ákvað Valur að ekki væri hægt að una við þetta lengur og í kjölfarið var mamma lögð inn á Bæklunardeildina hér á Akureyri.  

Bæklunarlæknarnir vildu samt enn bíða og sjá hvort ástandið myndi lagast og það þurfti sífellt að gefa mömmu meiri verkjalyf því henni bara versnaði. Sem leiddi til þess að fimm dögum síðar var hún orðin afskaplega þrekuð, bæði andlega og líkamlega, og okkur var alveg hætt að lítast á blikuna. En þá var líka ákveðið að hún færi í aðra aðgerð þar sem „gamli“ naglinn væri fjarlægður og nýr settur í staðinn. Okkur létti mikið við þetta og 30. apríl fór mamma loks í aðra aðgerð. Nú miðar henni aftur í rétta átt og er mun skárri af verkjunum, sem betur fer. Við höldum bara áfram að vona allt hið besta.  

Í dag 7. maí var svo tekin röntgenmynd sem sýnir að allt lítur vel út (amk enn sem komið er) með þessa nýju neglingu. Í framhaldinu var ákveðið að mamma hefði ekkert lengur að gera á Bæklunardeildinni, og þar sem ekki er laust pláss fyrir hana í endurhæfingu á Kristnesi, mun hún verða send aftur til Keflavíkur. Þá vitum við það ... Það var talað um að hún yrði útskrifuð héðan í kringum næstu helgi en þótti líklegra að það yrði á mánudaginn. Byrjar þá ballið aftur ... Nei ég segi svona. Það sem ég á við er að enn eitt óvissutímabilið byrjar, þ.e.a.s. ekki vitað fyrirfram hversu lengi mamma mun vera á sjúkrahúsinu, hvernig ástandið á henni verður þegar hún mun útskrifast o.s.frv. Ég er bara dauðfegin að vera ekki í vinnu, segi ekki meir... 

Jæja þetta var nú aldeilis langloka. Spurning hvort ég dett aftur í blogg-gírinn við þetta ;-)

Go with the flow

Lífið tekur stundum óvæntum breytingum, hvort sem við viljum það eða ekki. Ef satt skal segja þá kann ég yfir höfuð ekkert sérlega vel við óvæntar breytingar. Ég er hálfgerður öryggis-fíkill, vil bara hafa hlutina óbreytta og lifa lífinu inni í minni þægilegu öruggu kúlu. 

Á sama tíma veit ég að það er mun meira þroskandi að fara stundum út fyrir rammann og takast á við nýja hluti, en hin síðari ár er ég að verða algjör hræðslupúki hvað það varðar. Hvað um það, síðasta hálfa árið eða svo þá hefur lífið varpað mér inn í ýmsar nýjar aðstæður, sem mér gengur misvel að vinna úr. 

Núna síðast eru það veikindi mömmu. Alveg frá því hún datt og brotnaði hef ég fundið fyrir því hversu mikið mig langar að hafa stjórn á atburðarásinni. 

• Ég vildi vita fyrirfram hversu lengi hún þyrfti að liggja á sjúkrahúsinu. 
• Ég vildi að hún fyndi ekki fyrir miklum verkjum eftir aðgerðina. 
• Ég vildi að hún sjálf væri bjartsýn á góðan bata. 
• Ég vildi að hún myndi styrkjast jafnt og þétt.
• Ég vildi að hún gæti séð um sig sjálf þegar Anna fer til Noregs á mánudaginn. 
• Ég óskaði þess að henni litist vel á dagvistunina sem henni stendur til boða.

Það er skemmst frá að segja að ég hafði ekki stjórn á neinum af þessum atriðum. Auðvitað var engin leið að segja fyrir um það hve lengi mamma þurfti að vera á sjúkrahúsinu. Hún hefur verið afskaplega slæm af verkjum þessar vikur sem liðnar eru frá aðgerð. Hana skortir meiri bjartsýni á bata. Vissulega hefur hún styrkst en þetta eru svona “tvö skref áfram og eitt afturábak“. Hvorki Anna né Dísa treysta henni til að sjá um sig sjálf þegar Anna fer. Þær fóru allar að skoða dagvistun í gær en mömmu leist ekkert á sig þar. 

Þannig að eins og staðan er í dag, lítur allt úr fyrir að mamma komi norður og verði hér í 2-3 vikur, á meðan hún styrkist meira. Gamla herbergið hans Ísaks er laust, þarf bara að þrífa það og henda alls konar dóti þaðan út. Svo verður bara að koma í ljós hvernig framhaldið verður.

Ég held ég sé búin að læra mína lexíu varðandi það, að maður getur ekki stjórnað hlutum, nema þá að vissu marki. Þannig að ég verð bara að slaka á og „go with the flow“. Treysta því að allt sé eins og það á að vera og hætta öllum þessum endalausu fyrirfram áhyggjum.  

Í Keflavík

Það er eiginlega frekar fyndið að ég hafði aldrei komið til Keflavíkur áður en mamma giftist Ásgrími og flutti hingað. Núna er ég farin að rata þokkalega um bæinn (OK kannski ekki sérlega flókið) og finnst þetta bara ágætis staður. Hér hefur greinilega átt sér stað heilmikil uppbygging síðustu árin /áratuginn en því miður á ennþá eftir að peppa gamla miðbæinn meira upp. Þar eru mörg húsanna orðin ansi ósjáleg og í sárri þörf fyrir endurbætur. Hins vegar er heldur betur búið að skvera þennan gamla vatnstank upp, eins og sjá má. Ég fann hann í gær þegar mig vantaði myndefni fyrir ljósmynd dagsins.

En já sem sagt... Við Valur ókum hingað suður eftir vinnu hjá honum á föstudaginn. Kíktum til mömmu um kvöldið þegar við komum, en á laugardeginum fórum við smá rúnt inn til Reykjavíkur með Andra og Freyju. Það er meiningin að kaupa úr handa Andra í útskriftargjöf og það tekur smá tíma að finna „það eina rétta“. Við stoppuðum ekki lengi í höfuðborginni því Andri átti að mæta í flug um kaffileytið. Eftir kaffi fórum við Valur svo aftur í heimsókn til mömmu en um kvöldið fórum við út að borða í Duus húsi. Í gærmorgun brunaði Valur svo aftur af stað norður, svo ekki var þetta langt stopp hjá honum en gaman samt fyrir mömmu að ná að hitta hann aðeins.  

Í dag var svo komið að útskrift hjá mömmu. Ég reyndi að sjæna íbúðina aðeins til í morgun, moppaði gólfin og þreif klósettið svo þetta yrði nú allt eins fínt og á yrði kosið þegar mamma kæmi heim. Um hálf tólf fór ég og sótti Andra sem kom með mér að sækja hana á sjúkrahúsið. Við biðum í smá stund eftir að hitta hjúkrunarfræðing en síðan fengum við hjólastól til að keyra mömmu út í bílinn. Heima á Nesvöllum beið svo Dísa og hafði fengið lánaðan hjólastól í dagvistuninni til að aka mömmu frá bílnum og upp í íbúðina. Það var ágætt að vera ekki að reyna alltof mikið á sig svona fyrsta daginn heima. Andri hjálpaði mér svo að hækka rúmið hennar mömmu upp, með því að setja dýnuna hans Ásgríms ofan á dýnuna hennar, og þá er mamma orðin eins og prinsessan á bauninni, því efst er svo eggjabakkadýna. En hún var náttúrulega búin að venjast rúminu á sjúkrahúsinu og þarf að venjast sínu rúmi uppá nýtt. Ég hringdi svo í Securitas og pantaði öryggishnapp og á von á því að maður frá þeim komi á morgun. Heimahjúkrun mun svo líka hafa samband fljótlega.  

Annars hefur þetta verið tíðindalítill dagur. Mamma náði að sofna aðeins og ég var að prjóna á meðan. Svo hringdi Anna systir á Skype og núna er ég að elda matinn. Ég reyndar klikkaði aðeins á því að mamma á ekki sama úrval af kryddum eins og við heima, svo þetta verður aðeins bragðdaufara og „öðruvísi“ spaghetti bolognese en venjulega. Já svo er ekkert spaghetti heldur ...  

Hér koma svo nokkrar svipmyndir frá laugardeginum, og ein sem Dísa tók af mér og mömmu fyrr í dag. Ég tók reyndar líka mynd af mömmu og Dísu, en brást eitthvað bogalistin í ljósmynduninni og myndin varð eiginlega ekki nógu góð til að birta hana. 

Hvað keyptirðu fyrir peningana

sem frúin í Hamborg gaf þér í gær? 

Þessi orðaleikur var mjög vinsæll þegar ég var lítil. Sá sem spyr reynir að leiða þann sem svarar í ógöngur, þ.e.a.s fá hann til að segja bannorðin "svart, hvítt, já, nei". Ég var oft býsna ánægð með mig að hafa náð að svara nokkrum spurningum án þess að falla í gildruna, þegar sigurvissan varð til þess að í næstu andrá notaði ég óvart eitthvað af bannorðunum í svari mínu, og var þar með dottin úr leik.

Þetta var skemmtilegur leikur og hann rifjaðist upp fyrir mér núna áðan þegar ég velti eftirfarandi spurningu fyrir mér:  

Hvað gæti ég gert ef ég væri frísk og full af orku? 

Ég gæti:

• Gert áætlanir um framtíðina

• Verið í vinnu og einnig átt mér líf utan vinnu

• Verið í góðu líkamlegu formi

• Synt lengri vegalengdir og notað froskalappirnar

• Hjálpað meira til á heimilinu

• Farið í langar gönguferðir 

• Unnið í garðinum á sumrin

• Boðið heim,  t.d. vinkonum mínum og kvennaklúbbnum mínum / ljósmyndaklúbbnum

• Haldið frænkuboð (hef aldrei gert það en held það gæti verið gaman)

• Þrifið húsið án þess að hafa áhyggjur af afleiðingunum

Við Valur gætum:

• Farið í fleiri ferðalög, innanlands sem utan

• Boðið fólki heim án þess að hafa áhyggjur af því hvort ég verði „uppistandandi“ þegar að heimboðinu kemur

• Farið oftar í leikhús, bíó, á tónleika

• Tekið húsið í gegn (mála o.s.frv.)

• Farið í fleiri ljósmyndaferðir

• Farið á skíði saman

OK þetta er bara smá sýnishorn, hlutir sem komu upp í hugann svona einn-tveir-og-þrír. En já það sakar ekki að láta sig dreyma :) 

Annars má kannski færa rök fyrir því að sumt af þessu gæti ég gert, þrátt fyrir að vera ekki eins frísk og full af orku eins og mig dreymir um að vera. Svo sem að bjóða fólki heim. Það er að minnsta kosti auðveldara í dag (þegar ég er ekki í vinnu) því þá get ég hvílt mig fyrir og eftir heimboðið. 

Stóra vandamálið er samt að sökum þess hve síðustu 5 ár hafa verið erfið hjá mér, þá er komin svo mikil þreyta í okkur bæði tvö, að erfitt er að hafa sig af stað og framkvæma hluti sem eru framkvæmanlegir þrátt fyrir ástandið á frúnni. 

Kannski er þetta bara spurning um að byrja smátt, setja sér t.d. markmið um eitt heimboð á ca. 8 vikna fresti. Svona til að komast upp úr startholunum ...  

P.S. Þetta var bloggfærsla nr. 1600 - sko mig :)