Það er alveg spurning að skrifa uppá dánarvottorð fyrir bloggið mitt ...

Þetta er einungis ellefta bloggfærslan á árinu og þar með augljóst að mér hefur mistekist hrapallega að blása lífi í bloggið með því að setja mér markmið um 100 bloggfærslur. 

 

Samt langar mig stundum að blogga og sest jafnvel við tölvuna og byrja að skrifa - en eitthvað heldur aftur af mér með að klára pistil og birta hann.  

 

Kosturinn við að skrifa um persónuleg málefni, er að það hjálpar mér að hugsa og setja hluti í samhengi í höfðinu á mér. En á sama tíma og mér finnst gaman að hafa lesendur (aðra en fjölskyldu og vini) þá er það líka erfitt því mér fer að finnast að ég eigi að skrifa eitthvað "gáfulegt" úr því ég er að því á annað borð.  

 

Og þar stendur hnífurinn í kúnni! Mér finnst ég ekki hafa neitt gáfulegt fram að færa. Mér hefur reyndar dottið í hug að endrum og sinnum gæti ég miðlað heilsutengdum fróðleiksmolum - en það er áhugamál hjá mér að hlusta á heilsutengda hlaðvarpsþætti - og ef ég myndi nú skrifa hjá mér þó ekki væri nema brotabrot af öllum þeim fróðleik sem ég innbyrði þá hefði ég nú aldeilis eitthvað til að blogga um. En þá yrði ég reyndar að fara að hlusta á þessa þætti að deginum til, ekki bara á kvöldin þegar ég ligg uppi í rúmi og er að fara að sofa ;-)  

 

Hvað sem því líður, þá mun ég sennilega ekki hafa brjóst í mér til að "drepa" bloggið mitt eftir öll þessi ár. 

En hei! Eftir langan ljósmyndadoða fékk ég aftur áhuga og löngun til að fara út með myndavélina, og er mjög þakklát fyrir það.  Við Valur fórum til dæmis í ljósmyndaferð Mývatnssveit um síðustu helgi og það var mjög gaman. Myndin sem fylgir er einmitt tekin þar. 

P.S. Þetta er bloggfærsla 11/100 í (misheppnaðri) bloggáskorun ársins 2021

Áhugamál - hæðir og lægðir

Ég hef verið afskaplega löt að taka myndir í ár og veit ekki alveg hver ástæðan er. Ætli það sé nokkuð flóknara en svo að áhugamál koma stundum í "bylgjum" og liggja svo í hálfgerðu dái á milli. En núna nýlega hef ég farið í tvígang út með myndavélina af því mig LANGAÐI til þess, svo ég er kannski á batavegi. 

Í dag fórum við Valur út á Svalbarðseyri og ég tók myndir þar, þó staðsetningin sem slík sjáist nú ekki á meðfylgjandi mynd. En hvönnin í haust/vetrarbúningi er alltaf vinsælt myndefni hjá mér og ekki skemmir fyrir þegar tjörnin fyrir aftan gefur svona fallega bláan bakgrunn.

Annað sem ég hef verið löt að gera, er að blogga. Það dugði ekki einu sinni að útbúa mína persónulegu bloggáskorun - 100 bloggfærslur á árinu. Ef ég á að ná því þá verða fleiri en ein færslur suma daga ;-)

P.S. Þetta er bloggfærsla 10/100 í bloggáskorun ársins 2021

Konan var komin með kofaveiki

Ef það er hægt að tala um kofaveiki (e. cabin fever) þegar maður er í raun ekki innilokaður. Og ég kemst í sund og út að ganga og í verslanir og ... En engu að síður er ég orðin þreytt á tilbreytingarleysinu sem fylgir þessu covid ástandi, það verður bara að segjast eins og er. Það er kannski hálf fyndið í ljósi þess að ég er alls ekki manneskjan sem er út um allt svona dags daglega. Við lifum frekar rólegu lífi. 

Ég fann það samt um daginn þegar ég fór suður að heimsækja fólkið mitt (mömmu og Andra og fjölskyldu), hvað það léttist á mér brúnin þegar ég var lögð af stað keyrandi suður yfir heiðar. 

Eiginlega finnst mér það hálfgert vanþakklæti að vera svona leið á þessu - það hefur enginn mér nákominn veikst og við Íslendingar höfum haft það ótrúlega gott miðað við margar aðrar þjóðir. En það breytir því samt ekki hvernig mér líður. 

Ég var eitthvað að ræða þetta við Val í kvöldmatnum fyrr í vikunni og þá stakk hann uppá því að við færum út á Svalbarðseyri eftir matinn og tækjum myndir í myrkrinu. Það fannst mér hin ágætasta uppástunga og við drifum okkur af stað. Og viti menn - pirringur og leiði breyttist fljótt í núvitund og slökun. Það var frost úti og blankalogn, sjórinn gutlaði upp við fjörusteinana og vitinn lýsti taktfast upp umhverfið. Dásamlegt alveg hreint! 

P.S. Þetta er bloggfærsla 7/100 í bloggáskorun ársins 2021

Að eltast við birtuna í skammdeginu

er nokkuð sem ég hef lagt mikið uppúr síðan ég áttaði mig á mikilvægi þess fyrir mína andlegu líðan. Og þar sem ég hef stjórnað tíma mínum sjálf í bráðum sjö ár núna, þá vel ég að fara út að ganga á þeim tíma dagsins sem birtan er sem mest. Í morgun var ég samt í bráðri þörf fyrir súrefni og við Valur drifum okkur út á Gáseyri áður en birti. Það leið hins vegar ekki á löngu þar til bleikur himinn í norðri benti til þess að nú væri sólin farin að mjaka sér ofar á himninum í suðri. 

Þar sem ég hef ekki stundað vetraríþróttir í mörg ár og myrkrið gerði mig þunga og þreytta, leiddist mér veturinn. En eftir að ljósmyndun varð hluti af lífi mínu þá fór ég að sjá og átta mig betur á þessum dásamlegu bleiku og bláu litatónum sem fylgja sólarupprás og sólsetri - og nú hef ég allt annað viðhorf til vetrarins. Er það ekki magnað hvernig við getum haft ólíkt viðhorf til sama hlutarins, allt eftir því hvernig við veljum að horfa á hann?

P.S. Bloggfærsla 3/100 á árinu 

Fókus

Ég skrapp í Lystigarðinn í gærmorgun og tók nokkrar myndir. Var sérlega ánægð með þessa. 

Sýnishorn frá ljósmyndasýningu

Ljósmyndaklúbburinn minn er ótrúlega duglegur að halda sýningar. Ég hefði líklega aldrei orðið meðlimur í þessum klúbbi, hefði ég frá upphafi vitað hvað yrðu margar sýningar ;-) en mér finnst þetta sýningarstúss alltaf jafn erfitt. Erfitt að velja myndir og enn erfiðara að stilla þeim upp til sýnis fyrir sýningargesti. Sem er reyndar mjög fyndið þegar ég hugsa um það, því mér finnst ekkert erfitt að setja myndirnar mínar á netið þar sem enn fleiri geta séð þær. 

En mér finnst ég einhvern veginn verða svo berskjölduð - þó þetta séu bara ljósmyndir! 

Hingað til hefur venjan verið sú að klúbburinn ákveður sameiginlegt þema og þá er bara að laga sig að því þema sem verður fyrir valinu hverju sinni. Í þetta sinn var um 5 ára afmælissýningu að ræða og nú fékk hver og ein kona að hafa frjálsar hendur varðandi val á myndefni og framsetningu. Einhver hefði nú kannski haldið að þá einfaldaðist málið, en sú var ekki raunin í mínu tilfelli. 

Fyrst ætlaði ég bara að hafa eina stóra mynd en tókst bara alls ekki að velja eina mynd sem mig langaði að vera með á sýningunni. Úr varð að ég bjó til þrjár mynda-samsetningar sem ég síðan lét prenta fyrir mig í stærðinni 45x30. Það hafði verið talað um að hver okkar hefði til umráða ca. 1 metra á breidd, eða 80 cm. ef maður gerir ráð fyrir bili á milli okkar. Miðað við það þá hefði ég nú átt að láta prenta stærri myndir, og enn frekar þegar kom svo á daginn að hver og ein fékk töluvert meira en metra fyrir sig. Plássið mitt var amk 1,5-2 metra breitt, þannig að þó ég raðaði myndunum þremur lárétt hlið við hlið, þá bara voru þær svo litlar eitthvað í rýminu. Mest langaði mig til þess að fara heim og sækja stóra strigamynd sem ég á og hengja hana upp í staðinn. En hugsaði sem svo að þar sem ég hefði nú haft mikið fyrir því að finna þessar myndir, raða þeim saman, láta prenta þær og setja á fóm, þá skyldu þær bara fá að hanga þarna. Og hana nú! 

Svo fór ég í frí til Spánar og sá ekki sýninguna í heild sinni fyrr en í dag. Þá þyrmdi yfir mig hvað myndirnar voru eitthvað hæverskar þarna á veggnum ... en ætli megi ekki bara segja að þetta hafi verið ágætis æfing í að sleppa aðeins tökunum og láta fullkomnunaráráttuna ekki ná stjórn á mér. 

En já hér að ofan má sjá umræddar myndir (sem njóta sín mun betur á tölvuskjá en stórum vegg) og hér að neðan er texti sem ég sauð saman og lét fylgja þeim á sýningunni.

Með myndavél í hönd
gleymi ég umheiminum um stund.
Hugurinn tæmist,
öll vandamál hverfa á braut. 

Í gegnum linsuna
upplifi ég umhverfið á annan hátt.
Sé það sem áður var hulið,
fegurðina í hinu smáa,
galdrana í geislum sólarinnar. 

Stundum vel ég myndefnið,
en oftast er það myndefnið sem velur mig.
Himinn og haf,
mosavaxin marmarasúla,
ryðgaður olíutankur í síðdegissól. 

Þetta áhugamál hefur gefið mér
nýja sýn á náttúruna
og þá töfra sem tilveran býr yfir. 

Fyrir það er ég óendanlega þakklát.

Gott að vera úti í náttúrunni

Undanfarið hef ég verið alveg uppgefin á sjálfri mér og mínu ástandi. Það er veruleg áskorun að fara í gegnum lífið með sjúkdóm (strangt til tekið má ekki kalla vefjagigt sjúkdóm, þetta er heilkenni) sem vofir endalaust yfir manni og hefur áhrif á allt sem maður gerir. Mér gengur misvel að halda haus og stundum er ég bara ekki að nenna þessu lengur. 

En þrátt fyrir frekar mikið þunglyndi síðustu vikur þá dröslast ég nú alltaf á lappir á morgnana og held mínu striki. Reyni að láta á engu bera í samskiptum mínum við annað fólk, þó auðvitað gangi það misvel. Annars er ég ekkert feimin við að viðurkenna hvernig mér líður. Mér finnst mun auðveldara að vera hreinskilin heldur en að reyna að „halda andlitinu“ fyrir alla muni. 

Vonandi eru nú samt örlítið bjartari tímar framundan. Ég er skárri af verkjunum sem voru alveg að gera út af við mig á tímabili, og eins er ég mun betri í bakinu (fékk heiftarlega í bakið um daginn). Hef líka tekið aðeins til í mataræðinu aftur og er ekki frá því að það muni töluvert um það. 

Í gær kom allt í einu yfir mig mikil löngun til að komast út í náttúruna. Mér fannst bara að ég yrði að drífa mig út. Og þar sem ég er að reyna að vera duglegri að hlusta á það þegar ég fæ svona „skilaboð“ þá dreif ég mig að sjálfsögðu út.

Upprunalega var ætlunin að ganga upp í Fálkafell (skátakofi hér fyrir ofan bæinn) en ég fann fljótt að skrokkurinn á mér var nú ekki að samþykkja alveg svo mikið útstálesi. Þannig að ég rölti bara áleiðis uppeftir og stoppaði oft og mörgum sinnum til að taka myndir af blómum og gróðri sem ég sá. Ég var með svokallaða makró linsu á myndavélinni, en hún stækkar upp myndefnið. Mér finnst mjög gaman að nota þannig linsu. Og til gamans þá koma hér nokkrar myndir sem ég tók í gær.

Ferðasaga - Höfn í Hornafirði

Það var ekki fyrr en um miðjan júlí að við Valur komumst loks í fyrstu hjólhýsaferð sumarsins. Það var farið að taka á taugarnar að horfa á hjólhýsið úti á götu vikum saman án þess að geta notað það. En sem sagt, mánudagsmorguninn 14. júlí lögðum við í hann. Reyndar tók smá stund að græja allt sem taka þurfti með, en við vorum komin af stað um hádegisbilið minnir mig. Tókum stefnuna austur á bóginn, enda veðurspáin best þeim megin á landinu. Við stoppuðum á Egilsstöðum og fengum okkur kaffi en ókum síðan yfir Öxi til þess að spara okkur smá tíma, en komumst reyndar að því að það er ekkert sérlega sniðugt að aka með hjólhýsi yfir grófa fjallvegi;).  Enda þurfti að herða lausar skrúfur innan dyra og þvo að hjólhýsið að utanverðu eftir það ævintýri. Og á meðan Valur þvoði þá tók ég nokkrar myndir.

Við ætluðum að gista á Djúpavogi (þar sem myndirnar hér að ofan eru teknar) en þar var þoka og súld, sem var í sjálfu sér í góðu lagi, en tjaldstæðið var svo blautt eftir miklar rigningar að ekki var hægt að fara með hjólhýsið inná það. Þannig að við fengum okkur fisk og franskar í staðarsjoppunni og ókum svo áfram til Hafnar í Hornafirði. Það var svo flott veður á leiðinni, hæfilega þykk þoka og blankalogn, og okkur dauðlangaði að taka myndir en það var ekki hægt að stoppa á þröngum veginum með hjólhýsið í eftirdragi. 

Við gistum 4 nætur á tjaldstæðinu á Höfn. Fyrsta daginn vöknuðum við í þokkalegu veðri og sólin skein meira að segja til að byrja með. Eftir morgunmat drifum við okkur í smá útsýnis-rúnt um bæinn, sem er afskaplega snyrtilegur og umhverfið allt hið fallegasta.

Fljótlega fór samt að rigna og eftir það notuðum við tímann mestmegnis í afslöppun og notalegheit. Við fengum okkur að borða á veitingastað í hádeginu, fórum á listasafn og bókasafnið. Um kvöldið eldaði Valur mat í hjólhýsinu og síðan fórum við í langan göngutúr í rigningunni. Það stytti reyndar upp þegar nær dró miðnætti og þá mátti sjá þessa fallegu fjallasýn frá tjaldstæðinu.

Á miðvikudeginum var mun betra veður og við ókum aftur til baka, á þær slóðir sem okkur hafði fundist svo fallegt á, þegar við vorum á leiðinni milli Djúpavogs og Hafnar. Myndavélarnar voru með í för og við stoppuðum lengi á nokkrum stöðum, nutum útiverunnar og tókum fullt af myndum. Við erum búin að venja okkur á að taka alltaf með nóg af nesti í svona dagsferðir og það er alltaf jafn gott að taka sér nestispásur :-) Eins og ég sagði hér að ofan þá tók ég fullt af myndum og hér kemur smá sýnishorn:

Það blés nú býsna hraustlega á köflum og gott að það varð ekki ennþá hvassara. Einhver lét þó hvorki íslenskan sumar„hita“ né rok hafa áhrif á sig og dreif sig í sjóbað. Ég stóðst ekki mátið að taka mynd af manninum úr fjarska. 

Góður dagur endaði aldeilis vel því um kvöldið eldaði Valur aftur mat, í þetta sinn fjallableikju með glænýjum hornfirskum kartöflum, sem bragðaðist dásamlega. 

Á fimmtudeginum var yndislegt veður, sól og blíða. Við fórum nokkuð snemma af stað og vorum á flakki lungann úr deginum. Mamma er fædd og uppalin að Rauðabergi á Mýrum og við byrjuðum á því að skoða heimaslóðir hennar. Mamma fæddist í torfkofa en einhverjum árum síðar byggði fjölskyldan steinhús, þetta sem sést hér á myndinni. Það er löngu farið í eyði en nýrri bær er rétt við hliðina á því. Þar býr enginn eins og er.

Þarna til hægri má sjá upp að Haukafelli en þar er nú skógrækt mikil og útivistarsvæði. Við fórum ekki þangað, en þegar mamma var ung þá fóru þau á engjar á þetta svæði (ef ég man rétt). Þar til vinstri handar er svo Fláajökull, en hann hefur hopað töluvert frá því sem var þegar mamma var ung. 

Eftir að hafa skoðað Rauðaberg fórum við næst að Jökulsárlóni. Við stoppuðum reyndar á leiðinni á stað sem ég man ekki hvað heitir, en þar var svo fallega grá-blá-lituð jökulá og fallegt umhverfi.

Við Jökulsárlón var margt um manninn eins og við mátti búast. Ég hef ekki komið þangað síðan ég var um tvítugt og mig minnti einhvern veginn að lónið eða umhverfið hefði litið allt öðru vísi út. Skrítið hvernig minnið getur svikið mann. En þarna er mikil ferðamanna-útgerð og nóg að gera við að fara með ferðafólk í siglingar um lónið.

Þetta litla hús til vinstri er eina þjónustuhúsið á svæðinu. Þar er kaffihús og salerni og heil tvö klósett fyrir konur, enda var löng biðröð eftir að komast á klósettið. 

Eftir að hafa skoðað okkur um við Jökulsárlón ókum við aftur í áttina til Hafnar. Fyrst stoppuðum við að Hala í Suðursveit, þar sem nýlega er búið að reisa safn til heiðurs Þórbergi Þórðarsyni. Við vorum svo ókúltiveruð að við slepptum því að skoða safnið, en létum okkur nægja að kaupa okkur kaffi og köku og setjast niður á kaffihúsinu. Safnið er skemmtilega hannað, að minnsta kosti séð utan frá.

Næsta stopp var svo uppi við Fláajökul. Við sáum afleggjara frá aðalveginum og fylgdum honum, nánast alveg upp að jökulbrúninni. Þar er greinilega búið að vinna mikið í að gera svæðið aðgengilegt og skemmtilegt fyrir ferðafólk, og meðal annars merktar gönguleiðir með fræðsluskiltum. Fyrst var þarna ungt par í viðbót við okkur en svo fóru þau og við vorum alein á svæðinu. Það er algjör lúxus í nútíma ferðamennsku að geta verið aleinn einhvers staðar, bara í náttúrunni og heyra ekkert nema hljóðin í vindinum eða einstaka fugli.

Við vorum töluverða stund þarna við jökulinn og borðuðum meðal annars nestið okkar sitjandi í skottinu á jeppanum, því þrátt fyrir sól á köflum þá blés svo hraustlega að það var gott að leggja bílnum upp í vindinn til að hafa skjól meðan við borðuðum.  

Síðasta stopp þennan dag var í Eskey, en það varð mjög stutt þar sem ég var orðin skelfilega þreytt eftir daginn. Meðfylgjandi mynd er tekin þar úti en horft er upp í átt að Mýrunum.

Um kvöldið byrjaði svo að rigna aftur og þar sem það var bara rigning í kortunum þá ákváðum við að fara aftur heim til Akureyrar í stað þess að halda áfram suður á bóginn. Enda kannski eins gott því bensínið var alveg búið á tankinum hjá mér og eftir 5 daga ferðalag þurfti ég 5 daga hvíld og gott betur. 

Jæja þetta varð sannkölluð maraþon-bloggfærsla og kannski ekki skrítið að ég hafi þurft langan tíma í þetta verkefni. Hugsanlega hefði verið gáfulegra að skipta þessu niður í styttri búta, en ég held ég nenni ekki að hugsa um það núna ... ;-)

Ertu svo bara að "chilla" núna?

- Öööö, það fer nú eftir því hvernig á það er litið. Ég er ekki í launaðri vinnu eins og er en hins vegar hef ég nú kannski ekki beint verið að chilla heldur. 

Og svo kemur sagan af því hvernig mamma brotnaði rétt eftir að Pottar og prik hættu starfsemi, og svo framvegis ...  

Það er sennilega ekkert skrítið þó fólk velti því fyrir sér hvað ég sé að fást við þessa dagana og mér finnst svo sem ekkert óþægilegt heldur að fá svona spurningar. En þá fer ég samt aðeins að velta því fyrir mér hvað framtíðin beri í skauti sér. Á sama tíma hef ég ákveðið að vera ekki í neinni atvinnuleit eins og er, þar sem markmiðið var jú að reyna að safna smá orku og komast til betri heilsu. Þannig að þetta er allt dálítið svona „haltu mér - slepptu mér“ dæmi. Ég fékk nú reyndar tilboð um smá atvinnu um daginn, eða verkefni öllu heldur. Það var á vegum Háskólans á Akureyri og hefði í sjálfu sér örugglega getað verið allt í lagi. Hins vegar dreymir okkur Val um að fara eitthvert til útlanda í haust og þá vorum við aðallega að hugsa um októbermánuð og það er einmitt sá mánuður sem aðalþunginn í verkefninu á að vera. Svo ég gaf það bara alveg frá mér.  

Annars eru það nú ekki atvinnumálin sem hvíla þyngst á mér þessa dagana, heldur þetta mál með mömmu allt saman. Ég er að reyna að dvelja í núinu og hafa ekki áhyggjur af öllu en það gengur frekar treglega. Nú er samt allt á uppleið hjá henni, ég komin norður í land í bili og Anna systir kemur jú á morgun og stoppar í Keflavík í 5 daga, svo ég ætti að geta slakað aðeins á. Það breytir því samt ekki að ég hef sofið mjög illa þessar tvær nætur síðan ég kom heim (skil það ekki!) og er eitthvað svo búin á því. Ég skil heldur ekki hvernig mér tókst að halda mér gangandi (eða svona næstum því) í þennan tíma sem ég var í burtu, til þess eins að hrynja svo þegar ég kem heim... Þetta er svona eins og börnin sem eru voða þæg á leikskólanum og taka svo út alla óþægðina heima hjá sér ;-) En já já ég veit jú að þetta líður hjá. Ætti að vera farin að þekkja ferlið. Þreytt, verð pirruð á því að vera þreytt, langar að gera svo margt en líkaminn vill ekki. Ég synti t.d. engar 20 ferðir í morgun, held þær hafi orðið 14. Samt alltaf gott að fara í sund og ég hreinlega elska að fara í sund þegar sólin skín og ég get farið í útiklefann.  

Hm jæja og mín komin með munnræpu ... það kom að því.  

Ljósmyndaklúbburinn minn verður með sýningu í Lystigarðinum þriðja sumarið í röð. Ég tók að vísu ekki þátt í fyrra en ákvað að vera með í ár til að detta nú ekki alveg út úr þessu. Þannig að í gærkvöldi fórum við og settum upp sýninguna. Valur og tveir aðrir eiginmenn/sambýlismenn hjálpuðu til. Erfiðasti hlutinn er yfirleitt að ákveða uppröðun myndanna og sýnist hverjum sitt, en allt hefst þetta þó að lokum. Þemað í ár er „Óður til fánans“ í tilefni af 70 ára lýðveldisafmæli Íslands. Þannig að myndirnar eru í fánalitunum. Ég valdi mynd sem er í rauðum litum (sjá hér að ofan) en flestar hinna voru með hvíta og bláa litinn sem aðalliti. Blár himinn eða sjór og hvít fjöll. Ég átti líka meira af þannig myndum og var meira að segja búin að taka mynd með bláum aðallit til að hafa á sýningunni, en ákvað svo að hafa rauðu myndina því það var eiginlega meiri skortur á rauðum lit. Rauða myndin er líka hlýrri og vekur kannski upp jákvæðari tengingar hjá þeim sem á horfa. Mér finnst þessi bláa samt svolítið skemmtileg líka ;)

Næturbrölt og ljósmyndarölt

Ég fékk fregnir af því í morgun að mamma hefði dottið út úr rúminu sínu í nótt, á þá hliðina sem brotin er. Það var búið að taka röntgenmyndir af henni en ekki komin niðurstaða úr þeim þegar Dísa tengdadóttir Ásgríms hringdi í mig. Því það var hún sem hringdi, ekki sjúkrahúsið. Þá hafði enginn aðstandandi verið skráður hjá mömmu, þrátt fyrir að ég hafi nefnt það við a.m.k. þrjá hjúkrunarfræðinga, og síðast daginn sem ég fór norður, hvort það væri ekki alveg öruggt að nafnið mitt og símanúmer væri skráð hjá þeim. Jú jú, alltaf tóku þær niður nafnið og lofuðu að athuga hvort það væri ekki örugglega komið inn í tölvukerfið, en það hafði aldrei verið gert.  

Ég er afskaplega þakklát fyrir það að Dísa og Kristinn eru í Keflavík og ég veit að Dísa hefur litið daglega til mömmu, en það breytir því ekki að ég er nánasti ættingi hér á landi, og mér finnst það hálfgert skeytingarleysi í mömmu garð að geta ekki komið þessum upplýsingum inn í tölvukerfið. Þannig að tilfinningarnar hlupu aðeins með mig í gönur í morgun. Áhyggjur af mömmu og hvort hún þyrfti ef til vill að fara í aðra aðgerð? Hvort ég ætti að drífa mig suður í hvelli? Og svo framvegis ... 

Eftir að hafa talað við Dísu og síðan við hjúkrunarfræðing á legu-deildinni og fengið nánari upplýsingar, þá fann ég hvernig streitan ætlaði alveg að éta mig, enda þoli ég afskaplega lítið áreiti þegar ég er í gigtarkasti. Í kjölfarið ákvað ég að koma mér út í sólskinið. Ég tók myndavélina með mér og vonaði að útiveran myndi ná að róa mig aðeins niður. Sem varð raunin. Að minnsta kosti svona rétt á meðan ég var úti. Ég var bara samt svo lúin, að ég treysti mér ekki til að ganga nema rétt uppá túnið sem er milli Hamragerðis og Dalsbrautar. Hins vegar er myndefni yfirleitt að finna hvar sem er, bara ef maður hefur augun opin.

Það var gott að fara út, en þrátt fyrir það náði ég ekki að slakað almennilega á fyrr en ég fékk loks fréttir af því (um tvöleytið) að það væri í lagi með mömmu. Röntgenmyndirnar sýndu ekkert óeðlilegt sem betur fer. Úff, mikið sem mér var létt. En ég var samt svo þreytt eftir allar þessar tilfinningar og streitu, að það er fyrst núna (klukkan rúmlega hálf fimm) sem ég er að ná mér. 

 

Eins og sést kannski óbeint á þessum myndum, þá skein sólin hér í dag. Hún hefur verið sjaldséður gestur í vetur og fólk almennt orðið afskaplega þreytt á þessari endalausu snjókomu sem verið hefur. Vonandi fer nú bráðum að vora meira í lofti.