Hrefna segir að ég eigi að blogga um kettina

Líklega finnst henni efnisval móðurinnar þegar kemur að bloggfærslum fremur einhæft. Og hvað get ég þá sagt um kettina? Jú, þau lifa bara kóngalífi hér í Stekkjargerði 7. Fengu meira að segja túnfisk að borða í gær, þar sem maturinn þeirra var búinn og húsfrúin nennti ekki strax af stað að kaupa mat. Það fundust þeim nú ekki slæm skipti, að fá girnilegan túnfisk í olíu í staðinn fyrir þurran pakkamat. Enda sleiktu þau vel og lengi útum. Þau voru örugglega í hálftíma á eftir að sleika sig og snurfusa með þessu fína túnfiskbragði á tungunni.

Annars eru þau voða kát þessa dagana þar sem snjórinn er loks farinn og þau komast óhindrað út að velta sér upp úr jörðinni. Máni hafði nú aldeilis himininn höndum tekið um daginn, en þá gat hann vel sér upp úr miklum rykbing hér úti á stétt. Reyndar breytti hann um lit í kjölfarið og varð drullugrár á litinn frá toppi til táar en honum stóð nokk á sama um það. Mér stóð hins vegar ekki á sama, enda ekki skemmtilegt að fá öll þessi óhreinindi inn í húsið. Hann var í kjölfarið lokaður inni í þvottahúsi á meðan hann þvoði af sér mestu drulluna.

Það er reyndar allt í drullu enn á neðri hæðinni. Svo ótrúlega mikið ryk sem kemur af svona framkvæmdum. Og ég ákvað einhvern tímann í ferlinu að ég ætlaði ekkert að þrífa fyrr en öll óhreinindavinna væri búin. Þannig að það eru ennþá svoleiðs þykk lög af múrryki yfir öllu á ganginum. En nú er þetta allt að klárast svo ég mun ábyggilega fara í að þrífa almennilega í dag eða í síðasta lagi um helgina.

Nú þarf ég að fara að koma mér í sturtu, fá mér morgunmat og græja mig fyrir vinnuna.
Já, og bara svona í óspurðum fréttum, þá er ég búin að klára að prjóna peysuna á Ísak. Á bara eftir að ganga frá endum, lykkja saman undir höndunum og þvo hana. Ætli ég leiti ekki á náðir Hrefnu eldri með að setja rennilásinn í, eins og venjulega.

Nýtt svefnmet

Já þau falla enn og aftur metin hjá mér í löngum svefni. Ég fór í háttinn um tíuleytið í gær og hef líklega verið sofnuð um hálf ellefu. Var reyndar endalaust að vakna í nótt, einhverra hluta vegna. Vaknaði á bakinu og snéri mér á hægri hliðina. Vaknaði aftur liggjandi á bakinu og snéri mér aftur á hliðina - og svona gekk þetta. En sem sagt, ég fór á fætur klukkan hálf átta til að vekja Ísak í skólann og græja nestið fyrir hann (já ég veit, voða góð mamma að sjá um nestið fyrir 15 ára gamlan fullfrískan strák - ég þekki samt eina sem dekrar mun meira en það við dætur sínar). Svo fékk ég mér te og ristað brauð og las bæði blöðin - en skreið svo aftur upp í rúm. Byrjaði á að lesa aðeins en steinsofnaði svo um níuleytið. Og fór ekki á fætur fyrr en að verða eitt. Svaf reyndar frekar köflótt en var samt steinsofandi megnið af tímanum. Ég ætlaði nú að fara að skamma sjálfa mig alveg ægilega fyrir þessa leti en ákvað að sleppa því. Held að það hljóti bara að vera gott fyrir líkamann að fá góðan svefn þegar maður er hálf lasinn. Hins vegar þýðir þessi gríðarlega afslöppun það, að húsið er ennþá allt á tjá og tundri. Það er að segja, ekki er búið að taka úr uppþvottavélinni og ganga frá í eldhúsinu, og ýmis önnur tiltekt sem ég hafði ætlað mér að gera varð ekki að veruleika. Nú er klukkan að verða tvö og ég er búin að mæla mér mót við tvær vinkonur mínar á kaffihúsi klukkan hálf fimm. Þannig að í teoríunni hef ég tvo og hálfan tíma til að fara eins og Ajax stormsveipur um húsið. En einhver lítil rödd segir mér að það sé ekki að fara að gerast. Ég er greinilega drulluslöpp ennþá eftir þessa pesti, þó vissulega sé alveg draumur í dós að vera laus við eyrnaverkinn og augnverkinn sem hrjáði mig í gær. Inni í stofu bíður líka lopapeysan hans Ísaks, ásamt nokkrum blöðum og bókum sem ég tók á bókasafninu í gær, þannig að mér sýnist allt stefna í áframhaldandi rólegheit af minni hálfu.

Líður skár af kvefinu

Sem betur fer. En af því vælubíllinn var að keyra hér framhjá (djók) þá ætla ég samt að væla aðeins. Er nefnilega að drepast úr bólgu í tannholdi og alveg brjáluðum eyrnaverk. Það er nú svo skrítið að parkódín dugar ekki á eyrnaverkinn og þrátt fyrir að hafa verið bryðjandi verkjatöflur í allan dag þá er ég enn með þennan svaka verk í eyranu. Kannski tengist hann tannholdsbólgunni - nú eða þá kvefinu. Skiptir ekki öllu máli, hann er jafn óþolandi fyrir því.

Annars fór ég í vinnu í dag og það gekk bara ágætlega. Var svo "heppin" að það var lítið að gera þannig að ég tók því bara mjög rólega. Kippti með mér lopapeysunni hans Ísaks, sem nú fer alveg að verða búin, og prjónaði nokkrar umferðir. Ætlaði svo að prjóna á fullu þegar ég kæmi heim úr vinnunni en hef ekki snert á þessu ennþá. Hálf undirlögð eitthvað öll af þessu kvefi. Hm, það er nú frekar undarlegt að tala um kvef þegar enginn er hóstinn. En hvað um það. Nú þarf að ákveða hvað á að vera í kvöldmatinn og ég get ekki beint sagt að hugmyndirnar streymi fram. Ef ég hefði verið kokkurinn þá hefði örugglega ekki verið neinn matur í kvöld. En Valur vill yfirleitt alltaf elda mat og finnst "snarl" ekki vera matur. Það krefst þess þá líka að okkur detti eitthvað í hug til að elda. Og helst eitthvað fljótlegt því hann er á fullu niðri að hjálpa smiðnum við að leggja parkettið (held ég). Að minnsta kosti er hann á fullu að gera eitthvað, því ekki slappar hann af frekar en fyrri daginn. Afslöppun finnst ekki í hans orðaforða. Svo má alltaf deila um það hve hollt það er að halda stöðugt áfram og keyra sig alltaf á 100% afköstum - en það er nú önnur saga.