Hvað er helst í fréttum?

Hrefna kom og fór... Hún stoppaði reyndar í heilar tvær vikur og það var voða notalegt að hafa hana heima. Við enduðum á því að fara öll fjölskyldan saman í keilu síðasta kvöldið hennar heima og það var virkilega gaman. Ég hefði sjálfsagt fengið skammarverðlaun, hefðu þau verið í boði, þvílík var frammistaðan... en mér tókst ekki að einbeita mér nógu vel nema rétt um miðbik leiksins.

Mamma og Ásgrímur komu líka í heimsókn. Erindi þeirra norður í land var að fara í jarðarför og þau ákváðu að bæta smá "sumarfríi" inn í ferðina, úr því þau voru farin af stað á annað borð. Við náðum því að borða öll saman einu sinni, þ.e.a.s. við þessi venjulegu hér heima (ég, Valur, Andri og Ísak) og Hrefna, mamma og Ásgrímur, svo það var nú aldeilis ágætt. Það er gaman að hafa líf og fjör í húsinu og notalegt að hafa fólkið sitt í kringum sig.

Við Valur fórum í dagsferð austur á Melrakkasléttu. Þetta varð reyndar langur dagur og við ókum um 500 kílómetra, en við höfum alltaf gaman af að koma þarna. Það var töluverður vindur þegar við lögðum af stað en við ákváðum að láta það ekki á okkur fá. Við stoppuðum á Húsavík og fengum okkur kaffi í nýju kaffihúsi, sem ég man ekki hvað heitir. Þar fengum við þær stærstu tertusneiðar sem við höfum fengið, og sögðust konurnar vera að reyna að finna út hvaða stærð á sneiðum væri heppilegust þannig að fólk fengi mátulega mikið.

Áfram keyrðum við austur og stoppuðum ótal sinnum á leiðinni til að taka myndir.  Enn bætti í vindinn og þegar við komum á sléttuna þá lagði ég ekki í að ganga út að Rauðanúp/Núpskötlu í þessu svakalega roki. Okkur gekk líka hálf illa að finna stað til að borða nestið okkar, en við enduðum á að keyra að eyðibýlinu Skinnalóni og sitja inn á milli gamalla tófta þar sem við fundum smá skjól. En við vorum vel klædd (ég var í hnausþykkri flíspeysu, hlífðarbuxum og utanyfirjakka, með vettlinga, húfu og bæði hettuna af flíspeysunni og jakkahettuna á höfðinu (hm, kannski frekar ruglingslega orðað hjá mér) og vorum þónokkra stund þarna og tókum myndir. Þarna eru tvö hús og gamlar tóftir, og hægt að ganga niður að sjónum þar sem mikill rekaviður liggur í fjörunni. Við höfum gjarnan tekið myndir af báðum húsunum, en nú brá svo við að byrjað er að lagfæra annað þeirra. Búið að glerja og loka því, þannig að Valur vildi ekki taka myndir af því húsi, en einbeitti sér að hinu. Það hús finnst mér samt ekki jafn ljósmyndavænt en það er mitt vandamál. Valur tekur flottar myndir af því þó mér takist það ekki.

Eftir Skinnalón ókum við til Raufarhafnar. Mér fannst það pláss alveg hræðilega síðast þegar ég kom þangað en fékk ekki alveg sömu tilfinningu núna, þó þetta sé svo sannarlega lítið og eyðilegt. Eiginlega dáist ég að fólkinu sem hefur þrautsegju til að búa á svona stöðum. Frá Raufarhöfn ókum við nýja veginn í áttina að Kópaskeri (man ekki hvað leiðin heitir en þessi vegur styttir leiðina all verulega) og síðan fórum við í Ásbyrgi. Þar ókum við eins langt inn og hægt er og borðuðum nestið okkar í skógarrjóðri. Nú brá svo við að þar var blankalogn (enda kannski ekki skrítið þegar landfræði staðarins er höfð í huga) og sólin kom fram úr skýjunum einmitt meðan við vorum að borða. Á eftir gengum við svo inn að Botnstjörn, svona úr því við vorum komin þetta langt. Það er gaman að koma þangað og við vorum eina fólkið þarna ótrúlegt en satt.

Svo héldum við heim á leið, með endalausum stoppum því ég var alltaf að sjá eitthvað myndefni og biðja Val að stoppa og bakka. Heim vorum við komin milli tíu og hálf ellefu um kvöldið eftir langt en gott ferðalag.

Síðasti dagurinn fyrir vestan

var laugardagur - og ég man hreinlega ekki hvað við gerðum þá... Eða jú, nú man ég það. Eftir morgunmat ókum við til Bolungarvíkur og byrjuðum á að fara þar í sund. Það var sólarlaust þegar við fórum ofan í laugina en við vorum svo stálheppin að meðan við sátum úti í heitum potti (laugin sjálf er samt innilaug) þá braust sólin milli skýjanna og það var alveg dásamlegt að sitja þarna í smá afslöppun og sólbaði. Eftir sundið tókum við smá rúnt um þorpið og kíktum meðal annars inn í verslun Bjarna Einarssonar, sem hefur verið starfandi síðan árið 1927. Hún lætur ekki mikið yfir sér utan frá séð, en inni fæst allt milli himins og jarðar. Þar sá ég m.a. bókina Húsið eftir bloggvinkonu mína Hörpu Jónsdóttur, og Valur keypti bókina og gaf mér.

Þegar hér var komið sögu ætluðum við að fá okkur að borða og sáum þetta fína veitingahús blasa við. Þar var hópur af fólki fyrir utan og húsið greinilega lokað. Við stoppuðum bílinn og Valur spurði karlmann sem þarna var hvernig staðan væri. Einn úr hópnum var þá einmitt að hringja í kokkinn og í ljós kom að hann (eða hún) hafði farið heim í hádeginu, lagt sig eftir matinn og sofið helst til lengi. Ekkert stress í Bolungarvík, það er nokkuð ljóst. Okkur fannst þetta nú bara frekar sjarmerandi, tókum annan rúnt um plássið og fórum svo á veitingastaðinn þegar kokkurinn var kominn á sinn stað. Fengum þessa ágætu fiskisúpu og vorum ánægð með hana. Það er alltaf svo mikill munur að geta fengið eitthvað annað en hamborgara.

Næst á dagskrá var ferð í Skálavík. Við ætluðum reyndar líka helst að aka uppá Bolafjall, en það var þoka eða mjög lágskýjað, og það féll um sjálft sig. Leiðin til Skálavíkur var fremur seinfarin, aðallega vegna þess að við vorum alltaf að mæta bílum en vegurinn er bara einbreiður, og Valur var svo duglegur að stoppa og hleypa hinum framhjá. Það var eitthvað ættarmót í gangi á þessum slóðum, annars get ég ekki ímyndað mér að það sé svona mikil traffík þarna dags daglega. Það var nú ansi napurt þarna úti við sjóinn, en við vorum með nóg af utanyfirfatnaði með okkur og varð ekki kalt. Svo sátum við bara góða stund í fjörunni og horfðum og hlustuðum á úthafsölduna skella á fjörunni. Það er þetta með mig og sjóinn... Eitthvað tókum við af myndum líka, en mínar voru allar eitthvað hálf misheppnaðar, eins og stundum gerist.

Næst fórum við til Ísafjarðar. Mér datt í hug að gaman gæti verið að finna Húsið sem Harpa skrifar um í bókinni sinni, og við fundum það mjög fljótlega. Svo lögðum við bílnum og gengum aðeins um miðbæinn. Þar hittum við hjón sem einu sinni bjuggu hér á Akureyri, en þau höfðu leigt íbúð sem Læknafélagið á. Við settumst líka inná kaffihús/bakarí og fengum okkur kaffi og muffins. Þegar hér var komið sögu var komið hið ágætasta veður, sólin skein og það var mikið fjör á torginu þar sem einhverjar hljómsveitir voru að spila. Við létum þó gott heita og lögðum af stað aftur til Þingeyrar, með viðkomu í Bónus, þar sem við keyptum inn nesti fyrir heimferðina.

Um kvöldið  eldaði Guðbjörg mjög bragðgóðan kjúklingarétt og við sátum lengi og spjölluðum saman eftir matinn.

Á sunnudagsmorgni fóru svo flestir til síns heima á ný. Hjörtur ók tengdó á flugvöllinn á Ísafirði og hélt svo áfram Djúpið og til Reykjavíkur. Við Valur keyrðum til Akureyrar en Guðbjörg varð ein eftir í Vertshúsi. Þar ætlaði hún að vera ca. viku í viðbót og vinna. Það eru mörg handtökin sem hafa verið unnin í húsinu, og mörg eru enn eftir en fyrir utanaðkomandi þá virðist þetta hafa gengið alveg hreint ótrúlega vel hjá þeim. Og þvílíkur munur á húsinu frá því fyrir fimm árum síðan. Það er búið að vera mjög gaman að koma og sjá þær breytingar sem orðið hafa í hvert sinn, en þetta var jú þriðja ferðin okkar vestur á þessum fimm árum.

Læt ég nú þessari ferðasögu lokið en bæti hugsanlega inn myndum við tækifæri...

Framhald ferðasögu

Old times, a photo by Guðný Pálína on Flickr.

Ég er bara óendanlega löt þessa dagana og nenni ekki einu sinni að blogga.

En á fimmtudeginum fórum við sem sagt í túristaferð út í eyna Vigur. Hér er mynd þaðan, ein af örfáum sem heppnuðust. Mér fannst mjög gaman að koma þangað, enda kann ég alltaf vel við mig nálægt sjónum og hvar er maður nær sjónum heldur en á eyju? En að minnsta kosti þá var þetta fín ferð og þegar við komum aftur í land þvoði Valur bílinn af því næst fórum við á flugvöllinn og sóttum foreldra hans sem komu frá Reykjavík. Þau höfðu ekki komið til Ísafjarðar í 40 ár og aldrei til Þingeyrar að líta húsið þeirra Guðbjargar og Hjartar augum. Það var mjög notalegt að vera þarna öll saman. Þetta get ég náttúrulega sagt af því ég var gestur og þurfti ekki að hafa áhyggjur af matartilbúningi eða öðru...

Á föstudeginum fórum við Valur í sund og borðuðum svo í hádeginu í Simbahöllinni. Ég mæli endilega með því að fólk á ferð á þessu landssvæði komi við í Simbahöllinni. Þar er bæði hægt að fá dásamlegar belgískar vöfflur (sem við klikkuðum einhverra hluta vegna á núna), súpu í hádeginu og heitan rétt á kvöldin. Hahaha, já nú man ég það. Nánast öll matartekja þennan daginn fór fram á kaffi- og veitingahúsum, bara fyndið ;) En já svo buðu Gunna og Matti okkur í kaffi á Hótel Sandafelli og um kvöldið borðuðum við öll í Simbahöllinni. Þá opnaði Guðbjörg myndlistarsýningu þar (mjög flottar myndir sem hún málaði og tengjast húsinu sem þau eru að gera upp þarna á Þingeyri) og við kíktum á sýninguna og borðuðum afrískan pottrétt sem var afskaplega bragðgóður.

Framhald síðar... Nú er ég að fara að horfa á vídeó með Val.