Varúð - vælublogg!

Já ég ætlaði sem sagt að setjast fyrir framan tölvuna og fá smá útrás fyrir leiða og pirring á tvennu sem er að gera mig brjálaða þessa dagana. Annars vegar er það vefjagigtin og hins vegar eru það afleiðingar brjósklossins frá því í fyrra. En svo er ég bara eitthvað svo tóm og veit ekki hvernig ég á að orða hlutina.

Aðalvandamálið er eiginlega að mér tekst ekki að halda haus þegar ég er að drepast úr verkjum í skrokknum og þreytan er að yfirbuga mig. Það er að segja, ég verð hálf þunglynd af þessu öllu saman og tekst ekki að hrista það af mér. Og það dugar ekki til að hugsa sem svo að ég hafi það nú ekki svo slæmt, það sé fullt af fólki sem hefur það miklu verra, mér finnst ástandið á mér alveg jafn ömurlegt fyrir því.

Ég hitti konu um daginn sem hefur það svipað að sumu leyti, þ.e. hún fékk líka brjósklos og fór í aðgerð og er búin að vera með ómögulegan fót síðan. Hún hefur það reyndar verra en ég, getur hreyft sig ennþá minna. Ég get þó synt og gengið svolítið. En hún getur ekki einu sinni synt. Báðar eigum við erfitt með brekkur. Og báðar eigum við erfitt með að sætta okkur við ástandið. Hún skammast sín líka fyrir að vera að vorkenna sjálfri sér þegar svo margir aðrir sem hefðu það verra.

En það sem er erfitt í þessu öllu saman held ég, er að horfast í augu við að maður er ekki sama persóna eins og maður vill vera. Maður hefur í höfðinu ákveðna mynd af sjálfum sér og sú ímynd stemmir ekki við manneskjuna sem maður er í raun. Þó að ég væri t.d. ekki nein brjáluð íþróttamannseskja sem ung þá hafði ég samt þá ímynd af sjálfri mér að ég gæti gert flest. Í vinnunni í Garðræktinni hafði ég gaman af því að sýna að ég gæti lyft 50 kg. áburðarpokum og borið þunga steina og grasþökurúllur, svo dæmi sé tekið. Sem krakki hafði ég afskaplega gaman af því að hlaupa og hljóp stundum í búðina t.d. í stað þess að ganga, bara af því það var svo skemmtilegt. Að vísu var ég hrakfallabálkur og var sífellt að togna á fæti og svoleiðis, svo að þegar nálgaðist fullorðinsár var ég kannski ekki mikið að hlaupa eða ganga á fjöll, en ég gat þó tekið til hendinni án þess að vera örmagna af þreytu eða fá verki í allan skrokkinn á eftir. Núna get ég ekki gert neitt framyfir það hefðbundna án þess að þurfa að borga fyrir það sama dag eða daginn eftir.

"Saved by the bell" - ekki man ég hvaðan þessi texti er kominn, en sem sagt, ég get víst ekki vælt meira í bili því Valur kallar og segir að ef ég vilji fá salat með matnum þá þurfi ég að búa það til núna. Þannig að ég er farin að gera salat og hætt að væla!

Búin að kaupa sumarblómin

en á reyndar eftir að gróðursetja þau. Hin einmuna veðurblíða heldur áfram og með henni kemur löngunin til að gera sumarlegt í kringum sig. Valur er búinn að vera í garðinum í allan morgun og er núna að slá grasið. Ekki veitir af, það er bara allt í einu orðið grænt og hávaxið. Ég fór sem sagt í Blómaval og keypti blóm en svona eftir á að hyggja hefði ég frekar átt að kaupa þau í Kjarna eða á Grísará. Það veitir ekki af að styrkja fyrirtæki í heimabyggð á þessum síðustu og verstu tímum. En ég var eiginlega að fara í Húsasmiðjuna til að fá málningarprufu og endaði einhvern veginn í Blómavali í leiðinni því það er jú í sama húsi.

Kettirnir bókstaflega elska veðrið úti og Birta liggur/situm langtímum saman í sólinni. Máni er meira á flakki um nágrennið og sér samviskusamlega um að merkja landareignina svo það fari nú ekkert á milli mála hver á heima hér. Hann er reyndar líka byrjaður að merkja húseignina að innan, húsmóðurinni til mikillar gleði og ánægju (eða þannig!).

Í gærkvöldi var haldinn síðasti kvennaklúbbur vetrarins og bauð ein í súpu, brauð og salat heim til sín. Það endaði með því að við sátum og spjölluðum langt fram á kvöld og þetta var virkilega notaleg samvera. Síðan hjólaði ég heim á nýja hjólinu - en hjólaformið er eins og áður hefur komið fram alveg hræðilegt - og fékk ég þvílíka verki í hnén. Ég hjólaði reyndar líka í klúbbinn, eins og ljóst má vera, en sé að ég þarf víst að fara mér aðeins rólegar í hjólreiðunum ef ég ætla ekki alveg að fara með minn gigtveika skrokk.

Vá þvílík blíða

Úti er sól, sunnangola og hvorki meira né minna en 20 stiga hiti. Ég fór á smá bæjarrölt áðan og fannst ég bara nokkuð léttklædd, í svörtum buxum og langerma bol, en mér hefði svo sannarlega verið óhætt að vera sumarlegri til fara. Það er allt að verða grænt niðri í bæ og þar í kring en vantar ennþá eitthvað uppá að lóðin okkar verði alveg græn. Við erum reyndar ekki byrjuð á neinum vorverkum í garðinum ennþá, aðallega vegna þess að Valur var veikur og garðurinn hefur víst verið nánast alfarið á hans könnu undanfarin 10 ár eða svo.

Í bænum kíkti ég í nokkrar fatabúðir með lélegum árangri. Mig langar í einhverja nýja sumarlega flík sem ég get notað í vinnunni en það eina sem ég fann var svartur bolur (sem sagt ekki sérlega sumarlegur!). En ég ákvað að gera mér dagamun þar sem ég var nú einu sinni komin út úr húsi og fór á grænmetisstaðinn og fékk mér að borða. Þar er hægt að kaupa hálfan rétt dagsins, sem hentar mér mjög vel þar sem ég er yfirleitt fremur matgrönn. Og - rúsinan í pysluendanum - hægt að setjast út í bakgarð og sitja í sólinni að borða. Ég ætlaði varla að tíma að standa upp aftur þegar ég var búin að borða, það var svo notalegt að sitja þarna. Tja, ef frá eru dregnir garðstólarnir sem setið er í, þeir voru ekki sérlega þægilegir.

Síðan fór ég á bókasafnið og tók hin ýmsu tímarit að láni. Þar sagði Hólmfríður að þetta væri bara eins og í útlöndum, það þyrfti að hafa kveikt á viftu í hitanum. Og ég samsinnti henni og sagðist óska þess að við mættum fá marga svona daga í sumar :-)