Gleðilegt sumar :-)

Já þrátt fyrir að vera snjóamynd, þá er eiginlega sumarlegra um að litast á þessari ljósmynd, heldur en fyrir utan gluggann hjá mér í augnablikinu. Það bara kyngir niður snjó, enn og aftur.

Andri kom heim í gær og stoppar einhverja daga. Það kom nú reyndar ekki til af góðu, því hann er að fara jarðarför, en samt notalegt að sjá aðeins framan í hann. Það er alltaf vellíðunartilfinning sem fylgir því að hitta börnin sín. Svo styttist í próf hjá honum, fyrst skólapróf og svo flugmálastjórnarpróf. Sem sagt nóg að gera hjá honum á næstunni.

Ég setti persónulegt met í vikunni. Fór og hitti vinkonur mínar á kaffihúsi í fyrradag (við hittumst síðast í lok nóvember svo það var nú kominn tími til) og í gærdag hittist svo kvennaklúbburinn minn á Icelandair hotel. Það var reyndar of mikið af því góða fyrir mig að standa í svona „útstáelsi“ tvo daga í röð. Ég var eiginlega búin með orkukvótann minn eftir klukkutíma í bæði skiptin en hélt út í tvo tíma, af því ég er svo leið á því að rjúka alltaf í burtu eftir ca. 1,5 tíma eins og t.d. á fundum í ljósmyndaklúbbnum. En það sem ég græddi á því í gær var bara að verða yfir mig þreytt, enda var mikið skvaldur og hávaði seinni klukkutímann á hótelinu.

En já það er samt gaman að „þykjast“ stundum vera frísk og sitja eins og venjuleg manneskja innan um annað fólk.

Afleiðingin var hins vegar sú að ég gat ekki sofnað í gærkvöldi af því mér leið bara of illa. Verkjaði í allan skrokkinn, og heilinn á mér var í yfirvinnu eftir allt áreitið, þannig að ég náði engan veginn að slaka á. Ég hef sennilega ekki verið sofnuð fyrr en um tvöleytið en vaknaði svo klukkan fjögur og vakti í nærri klukkutíma. Meira ruglið á frúnni!

Í gærmorgun gerðust hins vegar þau undur og stórmerki að ég fór í sund!! Var farin að sakna þess all verulega að hitta ekki fólkið sem maður hittir alla jafna í morgunsundinu. Ein eldri kona hrópaði næstum upp yfir sig þegar hún sá mig, var svo hissa á því hvað var langt síðan ég kom síðast. Hélt að ég hefði kannski fengið aftur brjósklos, en sem betur fer var það nú ekki raunin.

Í sundinu hitti ég líka konu sem var með mér á rithöfunda námskeiðinu og hópurinn er búinn að ákveða að halda áfram að hittast og reyna hvert og eitt að skrifa í 15 mínútur á dag. Það er ágætlega raunhæft markmið finnst mér, að minnsta kosti svona til að byrja með. Það er bara þetta með að standa við það ...

Snjór, snjór, snjór ...

Já það er ekkert lát á vetrinum hér norðan heiða og gott ef þessi langi vetur er ekki að verða helsta umræðuefni fólks, bæði í raunheimum og netheimum. Náttúran lætur samt glepjast af tímatalinu að einhverju leyti. Farfuglar tínast óðum til landsins þó fæða sé af skornum skammti, t.d. fyrir gæsirnar. Sumar trjátegundir eru búnar að mynda brum, eins og þessi litli víðir sem sjá má á myndinni. Þrestirnir syngja sinn fagra söng þrátt fyrir kulda og vosbúð.

En já ferðin austur gekk eiginlega vonum framar. Það reyndar byrjaði ekki vel því mamma Vals fékk fyrir hjartað á föstudagskvöldinu og við biðum því átekta og fórum ekki austur fyrr en daginn eftir. Bæði hálf illa sofin þá, enda stressuð yfir þessum fréttum af Gunnu. Þegar við komum austur fór Valur strax á fullt í ákveðið prógramm sem var í gangi. Ég ætlaði að leggja mig en náði ekki að sofna. Svo var kennsla í endurlífgun og ég ákvað að taka þátt í því, enda ein 30 ár síðan ég fór á námskeið í skyndihjálp. Það var gott að rifja upp hjartahnoð (hnoða 30 sinnum - blása tvisvar) og svo var líka kennsla í því hvað á að gera ef aðskotahlutur er í hálsi barna og fullorðinna. Fyrir utan þetta með að banka í bakið og beita Heimlich taki, þá var ég frekar græn í því. Ef t.d. það dugar ekki að banka 5 sinnum í bakið á ungabarni þá á að byrja blástur og hjartahnoð. Það vissi ég ekki.

Eftir síðbúinn hádegismat var áframhaldandi prógramm fyrir starfsfólkið en ég fór inná herbergi og lagði mig. Tókst meira að segja að sofna aðeins fyrir rest og var voða fegin því. Svo var útivera og sumir fóru á gönguskíði en ég rölti bara í rólegheitum um næsta nágrenni með myndavélina. Við skelltum okkur svo í smástund í heitan pott, áður en hafist var handa við eldamennsku. Ég var nú reyndar stikkfrí (eða þóttist vera það) hvað eldamennskuna snertir. Maturinn var hinn ljúffengasti og síðan tóku við skemmtiatriði, söngur og gítarundirspil frameftir nóttu. Við gamla settið vöktum meira að segja til klukkan tvö og það þótti mér nú bara nokkuð gott ;-)

Á sunnudeginum vorum við Valur tilbúin til brottfarar um hádegisbilið en þar sem veðrið var alveg einstaklega fallegt ákváðum við að keyra lengri leiðina heim, eða með viðkomu í Mývatnssveit. Þar voru fáir á ferli en þó mátti sjá einstaka ferðafólk. Við keyptum okkur kjötsúpu í Gamla bænum og satt best að segja mæli ég nú ekkert sérstaklega með þeirri kjötsúpu. Gengum svo niður að vatninu sem var alveg spegilslétt og fallega blátt á litinn enda var heiður himinn og blái liturinn endurkastaðist í vatninu. Eins og sjá má t.d. á þessari mynd hér.

Við stoppuðum ekkert óskaplega lengi í Mývatnssveit en það var samt gaman að hafa komið þangað. Svo ókum við beinustu leið heim og vorum komin heim um þrjúleytið. Það var fínt því þá gat frú gamla þreytta farið beint í sófann (eftir kaffið) og steinsofið þar í eina tvo tíma að minnsta kosti ;-)

Allt og ekkert

Stundum langar mig að setjast niður og blogga en hef ekkert sérstakt að segja. Það er bara þessi þörf sem ég hef fyrir að skrifa. Eins og það byggist upp einhver þörf sem ég verð að fá útrás fyrir.

Þá væri náttúrulega upplagt að skrifa eins og eina senu eða einn kafla í „sögunni minni“ (þessari sem ég byrjaði að skrifa á námskeiðinu) en mér ætlar að ganga illa að halda áfram að skrifa hana. Það kallast víst framhaldskvíði skilst mér. Eina ráðið við honum er að setjast niður fyrir framan tölvuna og láta vaða - en ég hef ekki enn látið verða af því. Er samt að melta sögupersónurnar með mér, finnst einhvern veginn að ég þurfi að átta mig aðeins betur á þeim áður en lengra er haldið. En ég held að ég verði að lofa sjálfri mér því að gera eitthvað með þetta efni, helst fyrr en síðar.

Annars er fyrirhuguð helgarferð í Þingeyjarsýslu ofarlega í huga mér. Það byggist upp eitthvað stress tengt ferðinni, sem ég þarf að vinda ofan af. Ég er orðin svo óvön því að gera eitthvað með öðrum en Val, og þegar við erum tvö ein á ferð þá er jú hægt að haga hlutunum eftir sínu höfði en það er erfiðara í stórum hópi. Kosturinn er samt sá að ég get þá alltaf dregið mig í hlé inná herbergi ef ég er alveg að gefa upp öndina ;-) Nú svo má alltaf vona að ég verði bara þokkalega hress og kát :-)

Ég hef verið með svona „veikinda-tilfinningu“ alveg síðan um páska en misslæm eftir dögum. Það er klassískt vefjagigtareinkenni, þessi dagamunur. Í gær var ég t.d. ekki með þessa „mér líður eins og ég sé með hita“ tilfinningu, en hún er komin aftur í dag. Einhvern tímann var ég að tala um það við eina vinkonu mína að þetta væri svo skrítin líðan, að upplifa sig eins og með hita, en vera samt hitalaus. Þá sagðist hún alltaf sjá það á augunum í mér því þau verða „glær“ svona eins og hjá fólki með hita. Og það er alveg rétt hjá henni.

Kosturinn við að eiga betri dag í gær, var sá að ég drattaðist loks á fund í ljósmyndaklúbbnum mínum. Hef sleppt a.m.k. síðustu tveimur fundum. Við vorum að spjalla um fyrirhugaða sýningu í menningarhúsinu Bergi á Dalvík. Þar ætlum við að sýna sömu myndir og við vorum með í safnaðarheimili Akureyrarkirkju, þannig að það er nú ágætt. Líklega mun sýningin opna í kringum mánaðamótin apríl-maí. Svo horfðum við á þátt í seríunni um Ljósmyndakeppni Íslands en í þetta sinn var þemað auglýsingar. Okkur sýndist sitt hvað, bæði um myndir keppendanna og eins umsagnir dómaranna. Mín skoðun er sú að líklega hafa keppendur ekki lesið nógu vel leiðbeiningarnar sem þeir fengu, og eins þá hafa þeir ekki áttað sig nóg vel á því að þegar um auglýsingu er að ræða, þá er það varan sjálf sem er aðalatriðið og mikilvægt að sýna hana í réttum kringumstæðum.

Jamm og jæja, ætli sé ekki best að koma sér út úr húsi og labba einn lítinn hring. Svo er það hádegismatur, sturta og vinna. Í kvöld þarf ég að gera við eina peysu, baka brauð og græja morgunmat til að taka með mér í ferðina.

Til að lífga aðeins uppá allt þetta skrifaða orð þá koma hér nokkrar myndir úr ljósmynda-göngunni okkar Vals frá því um daginn. Það var dálítið áberandi þarna á Eyrinni að bílar/bílhræ og hjólhýsi voru víða sýnileg - og myndirnar þannig lagað séð kannski ekki þær „fallegustu“ en það er líka gaman að sýna hlutina eins og þeir eru. Valur er reyndar miklu betri en ég í þessari tegund ljósmyndunar. Hann hefur alveg sérstakt auga og er næmur á allt þetta venjulega og hversdagslega sem fólk tekur oft ekki eftir, eða tekur a.m.k. sjaldan myndir af.