Frestunarárátta

er óþolandi ljóður á fólki - mér sjálfri meðtalinni.

Í vinnunni í morgun var ég að hringja í fólk og reka á eftir að það léti okkur hafa ákveðnar upplýsingar sem það hafði verið búið að lofa fyrir mörgum mánuðum síðan. Ég er búin að hringja í suma 5-6 sinnum en það virðist ekki duga til. Alltaf lofar viðkomandi samt öllu fögru en svo gerist ekki neitt, mér til mikillar skapraunar. Þessi upplýsingaöflun er hluti af stærra verkefni sem við tókum að okkur og viljum fara að ljúka.

En þegar ég kom heim úr vinnunni tók ekki skárra við. Markmið mitt var að byrja að undirbúa mig fyrir kennsluna sem nálgast nú óðfluga (í stað þess að vera á síðasta snúningi með þetta) en þá finn ég mér ótal önnur verkefni sem mér finnst að ég þurfi "nauðsynlega" að gera áður. Taka til í eldhúsinu, fara með flöskur í endurvinnsluna (góð hugmynd en ég hélt aftur af mér), keyra Andra og félaga upp í fjall (átti ekki margra kosta völ), fara með skó til skósmiðs, já og svo þyrfti ég að fara í gegnum dagblaðaúrklippur sem ég hef safnað (flokka þær og nota sumt við kennsluna). En hvað gerir mín, jú hún sest auðvitað fyrir framan tölvuna og bloggar, enda bráðnauðsynlegt. Allir hljóta nú að skilja það!

Ég lendi iðulega í þessari frestunaráráttu með stærri verkefni, s.s. að lesa undir próf. Einu sinni fór ég t.d. að sauma nýjar eldhúsgardínur þegar ég átti að vera að reikna fyrir stærðfræðipróf. Kosturinn við þetta (það eru kostir við allt, maður á alltaf að horfa á björtu hliðarnar :-) er sá að ég framkvæmi þá alls skyns hluti sem ég hefði annars ekki gert - en gallinn er sá að ég lendi í ónauðsynlegri tímaþröng. Þá segir maður bara eins og allir aðrir "Ég vinn best undir hæfilegri pressu"!

Loks

varð mínum heittelskaða að ósk sinni - einhver honum nákominn (annar en ég) byrjaði að blogga, eða halda úti skrafsíðu eins og viðkomandi kallar það. Sá er um ræðir er frændi Vals (ég þyrfti nú eiginlega að skoða skyldleikann í Íslendingabók) og mætti jafnvel halda að andinn hafi komið yfir hann eftir að hafa lesið bloggið hans Vals. Þar hafa þeir frændur kveðist á og bætir Reynir um betur á sinni skrafsíðu. Þar bókstaflega vella vísurnar fram. Ég vænti mikils af áframhaldandi rafrænum samskiptum þeirra frændanna í framtíðinni!

Var að koma

úr frábærlega hressandi göngutúr með vinkonu minni. Veðrið sýndi sitt fegursta andlit, snjóhvít fönn yfir öllu, rétt um frostmark og svo stillt að ekki blakti hár á höfði. Við gengum út úr umferðarniðnum, út að golfvelli og upp að golfskála. Þar var reyndar hálf brjálaður hundur á harðahlaupum fram og tilbaka en engan sáum við eigandann. Hvar svo sem hann var hafði hann a.m.k. haft rænu á því að klæða hundinn í endurskinsvesti þannig að ekki var hætta á að voffi yrði keyrður í klessu. Hins vegar óttuðumst við eitt andartak um að vera sjálfar keyrðar í klessu á bakaleiðinni þegar þrír snjósleðar komu á hvínandi siglingu og var einn þeirra ljóslaus. Ég reyndi að sveifla endurskinsmerkinu í gríð og erg (þetta er sveitavegur, engin lýsing) og viti menn, þeir brunuðu framhjá okkur án þess að að slys hlytist af.

Á heimleiðinni fór ég í Hrísalund og keypti fisk í matinn. Tók húfuna af mér fyrir utan og mætti í búðina með hárið svo rafmagnað að það klesstist allt upp að höfðinu á mér - hefði betur haft húfuna á mér áfram!

Rétt í þessu datt dóttir mín inn úr dyrunum að sækja launaseðilinn sinn sem á einhvern undarlegan hátt ratar alltaf inn um lúguna hjá okkur, líklega vegna þess að hún hefur ekki ennþá haft fyrir því að skipta um lögheimili. Ég notaði tækifærið og reyndi að koma stóra speglinum hennar með henni út aftur en hún harðneitaði, þrátt fyrir að ég benti henni á að spegillinn myndi smellpassa fyrir ofan annan sófann hjá þeim... En í sárabætur þá tók hún við bókinni (Roadtrip Nation) sem ég bauðst til að lána henni - enda er hún í sömu krísu og mútta gamla, veit ekkert hvað hún vill verða þegar hún verður stór.