Back to reality

Já þá eru frímínúturnar á enda og búið að hringja inn í næsta tíma.....

Fólk var nú almennt frekar framlágt í vinnunni í morgun og ég greinilega ekki ein um að eiga erfitt með að halda aftur af geispunum. Hitti Hafdísi í hádeginu og við fínpússuðum kennsluáætlunina í markaðsfræðinni. Það verða mikil viðbrigði að fara að kenna, sérstaklega af því undirbúningur, yfirferð verkefna og prófa fer fram utan venjulegs vinnutíma hjá mér, þ.e.a.s. á kvöldin og um helgar. Svo er fjarkennsla 6 laugardaga og auk þess koma fjarnemar hingað norður eina helgi í febrúar. Þannig að mér kemur ekki til með að leiðast næstu 4-5 mánuðina.

Við Valur fengum sendingu frá Amazon í dag. Hann fékk tvo geisladiska og ég fékk bókina "Roadtrip Nation - a guide to discovering your path in life" eftir Mike Marriner og Nathan Gebhard. Höfundarnir áttu í erfiðleikum með að ákveða hvað þeir ætluðu að verða þegar þeir "yrðu stórir" og fengu þá hugmynd að ferðast um Bandaríkin og taka viðtöl við fólk sem var framgangsríkt í sínum störfum. Heyra hvaða leið þetta fólk hafði farið til að komast þangað sem það er í dag. Alls töluðu þeir við 140 menn og konur víðsvegar um landið og tóku samtölin upp á vídeó. Það gat tekið allt að tvö ár að fá viðtalstíma hjá sumum en þeir gáfust ekki upp, hringdu og sendu tölvupóst þar til heppnin varð með þeim. Frábærast við þessa bók er að sjá hvað fólk fer ólíkar leiðir á framabrautinni og það er langt frá því að allir séu staðráðnir frá upphafi við hvað þeir ætli að vinna. Margir vita ekki hvað vekur áhuga þeirra og prófa margt áður en þeir detta niður á eitthvað. Það er þessi hluti sem mér finnst svo frábær - því mér reynist svo erfitt að finna mína leið, minn rétta bás í lífinu (þ.e. atvinnulífinu)!

Það eru kostir og gallar við allt

Kosturinn við þann tíma þegar Andri átti ekki í samskiptum við aðra stráka nema gegnum tölvuna var sá að við foreldrarnir vissum alltaf hvar hann var. Ekkert kvöld- og næturgölt sem hélt vöku fyrir okkur. Gallinn var auðvitað sá að við höfðum áhyggjur af félagslegum þroska hans. Nú er hann hættur að vera svona mikið í tölvunni, sem er kostur, en er kominn í nýjan vinahóp með strákum sem eru flestir einu ári eldri en hann og við þekkjum ekki neitt. Gallinn er sá að hann er (annað slagið) farinn að fara út á kvöldin.

Ég veit ekki hvort það er ellimerki - en við Valur eigum afskaplega erfitt með að halda okkur vakandi eftir klukkan ellefu á kvöldin og verðum því að treysta á frásögn sonarins varðandi það hvenær hann kom heim. Eitthvað nefndi ég þetta vandamál við eina vinkonu mína og hún, eins og endranær, hafði lausn á reiðum höndum. Bara segja honum að vekja okkur þegar hann komi heim! Þetta ráð hafði vinkona hennar notað með góðum árangri - hins vegar fannst henni frekar fyndið að þegar dóttirin kom um miðjar nætur og bauð góða nótt þá gerði hún það alltaf á innsoginu....

2005

Mér finnst alltaf svo skrýtið fyrstu daga nýs árs að skrifa nýja ártalið - svo það er eins gott að byrja bara strax að æfa sig.

Áttum virkilega notalegt gamlárskvöld í gær. Grillaðar nautasteikur bóndans brögðuðust afbragðsvel og eftir matinn sátum við fjölskyldan og spiluðum Gettu betur. Fórum síðan með eftirréttinn yfir til vinahjóna okkar hér í götunni, þeirra Sunnu og Kidda og hjá þeim var drukkið kaffi, horft á skaupið og skotið upp flugeldum. Ljúft!

Brjálaða veðrið sem búið var að spá kom ekki fyrr um miðja nótt og þá vorum við (gömlu hjónin) komin upp í rúm.

Lítur út fyrir letidag í dag, við erum nú samt búin að fara út í stuttan göngutúr þannig að við getum slappað af með góðri samvisku. Ég var líka svo dugleg í gær...