Og hvað svo?

„Hvað ætlarðu svo að fara að gera?“

Eftir að fólk er búið að jafna sig á fyrsta sjokkinu yfir því að við Sunna skulum vera hættar með Potta og prik, kemur þessi spurning næst. Stundum fylgir svo önnur spurning strax í kjölfarið:

• Stofnið þið ekki bara nýja verslun inni í bæ? (Hm nei það stendur ekki til)

• Ætlarðu að fara að vinna aftur á sjúkrahúsinu? (Yeah right, það eru bara 25 ár síðan ég var að vinna þar síðast... )

• Ferðu ekki bara að taka myndir? (Jú einmitt það er svo mikil eftirspurn eftir ljósmyndum frá áhugaljósmyndurum... )

Annars ætti ég náttúrulega vera þakklát fyrir að fá hugmyndir - já já allar hugmyndir bara vel þegnar :-) En svona í alvöru talað þá veit ég ekki hvað ég á að taka mér fyrir hendur. Hins vegar þarf ég eiginlega að byrja á því að hvíla mig eftir síðustu vinnutarnir. Venjulega tekur það mig 6-8 mánuði að jafna mig eftir jólatörnina og nú bættist útsölutörnin við. 14 daga stanslaus vinna og þar að auki brjálað að gera. Ekki akkúrat „my cup of tea“. Enda er það svo að ég get varla sótt um venjulega launavinnu einhvers staðar, það væri þá að hámarki 50% vinna, í starfsumhverfi sem ég gæti ráðið við með góðu móti. 

Það er eiginlega fyrst núna að ég er að átta mig á því að ég er án atvinnu. Það hefur verið nóg að gera hjá okkur Sunnu að hnýta ýmsa lausa enda, og þar fyrir utan hef ég verið að vinna í bókhaldinu. Þeirri vinnu er raunar ekki alveg lokið enn. Stefni samt að því að klára þetta núna í vikunni - já þú meinar það er fimmtudagur í dag - hm ein ekki að fylgjast með dögunum. 

Það sem mér finnst skemmtilegt að gera ...... er að skrifa og taka myndir. Spurning hvort mér tekst að búa til einhvers konar starf úr því? Sennilega hámark bjartsýninnar. 

Ég hef reyndar næg verkefni hér heima við. Hef látið svo margt sitja á hakanum undanfarin ár þegar þreytan hefur verið allsráðandi. Spurning að gera lista bara ... 

Þarf að minnsta kosti að passa mig á því að detta ekki í þunglyndi yfir þessu öllu. Viðurkenni að það eru ýmsar tilfinningar að hrærast í mér þessa dagana og auðvitað er ótrúlega fúlt að hafa þurft að enda söguna um Potta og prik á þennan hátt. Mér fannst t.d. mjög erfitt að fara í búðina í allra síðasta sinn í gær, en þá sóttum við ljósmyndina mína sem var á veggnum í búðinni, og skiluðum lyklunum til húsvarðanna. Æjá, ég fór kannski ekki að vatna músum en varð hálf „sentimental“ eitthvað (svo ég sletti nú aðeins ensku).

Og nú læt ég þetta gott heita í bili - á ábyggilega eftir að þurfa útrás oft og mikið hér á blogginu í nánustu framtíð ;-)

Heimsókn í kirkjugarðinn

Ég kom við í kirkjugarðinum í dag og heimsótti leiðið hans Ásgríms. Mér fannst svo leiðinlegt að geta ekki verið við jarðarförina hans en ekki gat ég verið á tveimur stöðum á sama tíma. Útförin var frá Fíladelfíukirkjunni í Reykjavík á föstudegi en hann var jarðaður á mánudegi hér í Akureyrarkirkjugarði. Þar hvílir hann við hlið fyrri konu sinnar, Sigurlaugar Kristinsdóttur, en þau höfðu verið gift í nærri 50 ár þegar hún lést úr krabbameini í janúar 1996. Mér fannst leiðið hans Ásgríms svo fallegt þarna í dag og stóðst ekki mátið að taka mynd af því.

Örlítil ferðasaga

Við flugum suður á miðvikudagseftirmiðdegi og gistum eina nótt í Keflavík hjá Andra og Freyju. Flugið okkar var ekki fyrr en um hálf fjögur, og við náðum því að hitta Önnu systur og Kjell-Einar í ca. 15 mínútur, en þau voru að koma til landsins til að vera viðstödd jarðarför Ásgríms. Palli bróðir og Sanne konan hans voru áður komin.

Þar sem við systkinin og mamma erum nánast aldrei samankomin, var tækifærið gripið og tekin mynd af okkur. Þessi er reyndar bara úr símanum mínum og gæðin ekkert sérstök eins og sjá má.

Sjálf útskriftin hennar Hrefnu var svo á föstudagsmorgni 31. jan. Hér bíðum við eftir því að hátíðarsalurinn opni, en salurinn sjálfur er frekar lítill og einungis þrír aðstandendur gátu fylgt hverjum útskriftarnemanda. Í okkar tilviki varð það úr að við sem höfðum komið frá Íslandi (ég, Valur og Einar pabbi Hrefnu) fengum að fara á útskriftina, en Egil kærastinn hennar sat eftir heima. Hann hafði reyndar farið með henni á hátíðarkvöldverð kvöldið áður, svo það var smá sárabót.

Það var mjög gaman að vera við sjálfa athöfnina. Fyrst talaði deildarforseti Læknadeildar og svo var boðið uppá veitingar. Síðar um daginn voru Hrefna og Borgný vinkona hennar með sameiginlega veislu. Hér má sjá Nönnu systur Egils, May mömmu hans, Hrefnu og mig.

Daginn eftir var ég orðin veik, þannig að ég var nú aldeilis fegin að hafa náð útskriftinni. Þann dag lá ég í rúminu heima á hóteli alveg fram undir kvöldmat. Við höfðum ætlað að fara út að borða á fínan veitingastað með Hrefnu, Egil, Einari pabba Hrefnu og mömmu og systur Egils, en þau áfrom urðu að engu. Í staðinn eldaði Hrefna dýrindis súpu heima og við fórum þangað í mat.

Á sunnudeginum var ég sem betur fer aðeins hressari og við notuðum þann dag í að skoða Luisiana safnið í Humlebæk. Já eða hluta úr safninu ... þetta er svo stórt safn og ég ennþá frekar slöpp, svo við skoðuðum bara lítinn part af því sem í boði var. Safnið stendur við ströndina og þetta var útsýnið þaðan. Það var ansi kalt eins og sjá má.

Um kvöldið fórum við svo á ítalskan veitingastað sem er staðsettur ca. miðja vegu milli hótelsins sem við gistum á og heimilis Hrefnu. Það var mjög fínt.

Á mánudeginum fórum við í smá búðarráp en versluðum nánast ekki neitt. Ég keypti mér eina peysu og Valur keypti nokkrar hljómplötur. Um kvöldið eldaði svo Hrefna og Egill og mamma Egils kom líka í mat. Þarna má sjá Egil standa álútan yfir eldamennskunni (í neðsta uppljómaða glugganum). Þau búa enn á stúdentagarði en stefna að því að kaupa sér íbúð í sumar.

Á þriðjudagsmorgni var svo komið að brottför.  Tíminn líður alltaf svo hratt þegar verið er að heimsækja ættingja sem búa erlendis, mér finnst ég vera nýkomin þegar kominn er tími til að fara aftur.

Heimferðin gekk vel, fyrir utan það að ég fékk svona svakalega verki í hljóðhimnurnar þegar vélin fór að lækka flugið. Hef aldrei lent í þessu áður og líklega hefur þetta bara verið af því ég var veik. En vá hvað það var vont. Andri tók óvænt á móti okkur á Keflavíkurflugvelli, sem var ágætt því hann plataði Freyju kærustuna sína til að skutla okkur inn til Reykjavíkur og þá sluppum við við að bíða eftir flugrútunni.

Við náðum því að heimsækja foreldra Vals í góða stund áður en flogið var norður. Það var mjög ánægjulegt. Það er erfitt að vera alltaf svona langt í burtu frá foreldrunum sem farin eru að reskjast, og geta ekki hjálpað til með praktíska hluti, né kíkt inn í kaffi og smá spjall.

Ferðin norður gekk vel og Ísak sótti okkur á flugvöllinn. Ég get ekki lýst því hvað það var gott að leggjast í sitt eigið rúm um kvöldið, því rúmið á Hótel Österport var held ég það versta sem við höfum gist í ... En slíkir hlutir gleymst fljótt :-)

P.S. Valur tók langflestar myndirnar, bara svo það sé nú á hreinu ;-)