Ertu svo bara að "chilla" núna?

- Öööö, það fer nú eftir því hvernig á það er litið. Ég er ekki í launaðri vinnu eins og er en hins vegar hef ég nú kannski ekki beint verið að chilla heldur. 

Og svo kemur sagan af því hvernig mamma brotnaði rétt eftir að Pottar og prik hættu starfsemi, og svo framvegis ...  

Það er sennilega ekkert skrítið þó fólk velti því fyrir sér hvað ég sé að fást við þessa dagana og mér finnst svo sem ekkert óþægilegt heldur að fá svona spurningar. En þá fer ég samt aðeins að velta því fyrir mér hvað framtíðin beri í skauti sér. Á sama tíma hef ég ákveðið að vera ekki í neinni atvinnuleit eins og er, þar sem markmiðið var jú að reyna að safna smá orku og komast til betri heilsu. Þannig að þetta er allt dálítið svona „haltu mér - slepptu mér“ dæmi. Ég fékk nú reyndar tilboð um smá atvinnu um daginn, eða verkefni öllu heldur. Það var á vegum Háskólans á Akureyri og hefði í sjálfu sér örugglega getað verið allt í lagi. Hins vegar dreymir okkur Val um að fara eitthvert til útlanda í haust og þá vorum við aðallega að hugsa um októbermánuð og það er einmitt sá mánuður sem aðalþunginn í verkefninu á að vera. Svo ég gaf það bara alveg frá mér.  

Annars eru það nú ekki atvinnumálin sem hvíla þyngst á mér þessa dagana, heldur þetta mál með mömmu allt saman. Ég er að reyna að dvelja í núinu og hafa ekki áhyggjur af öllu en það gengur frekar treglega. Nú er samt allt á uppleið hjá henni, ég komin norður í land í bili og Anna systir kemur jú á morgun og stoppar í Keflavík í 5 daga, svo ég ætti að geta slakað aðeins á. Það breytir því samt ekki að ég hef sofið mjög illa þessar tvær nætur síðan ég kom heim (skil það ekki!) og er eitthvað svo búin á því. Ég skil heldur ekki hvernig mér tókst að halda mér gangandi (eða svona næstum því) í þennan tíma sem ég var í burtu, til þess eins að hrynja svo þegar ég kem heim... Þetta er svona eins og börnin sem eru voða þæg á leikskólanum og taka svo út alla óþægðina heima hjá sér ;-) En já já ég veit jú að þetta líður hjá. Ætti að vera farin að þekkja ferlið. Þreytt, verð pirruð á því að vera þreytt, langar að gera svo margt en líkaminn vill ekki. Ég synti t.d. engar 20 ferðir í morgun, held þær hafi orðið 14. Samt alltaf gott að fara í sund og ég hreinlega elska að fara í sund þegar sólin skín og ég get farið í útiklefann.  

Hm jæja og mín komin með munnræpu ... það kom að því.  

Ljósmyndaklúbburinn minn verður með sýningu í Lystigarðinum þriðja sumarið í röð. Ég tók að vísu ekki þátt í fyrra en ákvað að vera með í ár til að detta nú ekki alveg út úr þessu. Þannig að í gærkvöldi fórum við og settum upp sýninguna. Valur og tveir aðrir eiginmenn/sambýlismenn hjálpuðu til. Erfiðasti hlutinn er yfirleitt að ákveða uppröðun myndanna og sýnist hverjum sitt, en allt hefst þetta þó að lokum. Þemað í ár er „Óður til fánans“ í tilefni af 70 ára lýðveldisafmæli Íslands. Þannig að myndirnar eru í fánalitunum. Ég valdi mynd sem er í rauðum litum (sjá hér að ofan) en flestar hinna voru með hvíta og bláa litinn sem aðalliti. Blár himinn eða sjór og hvít fjöll. Ég átti líka meira af þannig myndum og var meira að segja búin að taka mynd með bláum aðallit til að hafa á sýningunni, en ákvað svo að hafa rauðu myndina því það var eiginlega meiri skortur á rauðum lit. Rauða myndin er líka hlýrri og vekur kannski upp jákvæðari tengingar hjá þeim sem á horfa. Mér finnst þessi bláa samt svolítið skemmtileg líka ;)

Bloggáskorun?

Það eru endalausar áskoranir um allt mögulegt sem ganga á facebook þessa dagana. Það þýðir ekki að skora á mig með neitt svoleiðis - en ég er hins vegar að spá í að skora á sjálfa mig að blogga einu sinni á dag í 10 daga. Hvernig lýst fólki á það? Einhverra hluta vegna hef ég nánast dregið sjálfa mig inn í einhverja skel síðan mamma datt og brotnaði, veit ekki hvers vegna, og ein afleiðing þess er að ég er nánast hætt að blogga. Reyndar hef ég haldið áfram að taka mynd á dag og birta á blippinu/ljósmyndadagbókinni svo ég er ekki alveg dauð úr öllum æðum. En ljósmyndaklúbburinn minn er að fara að halda sýningu og ég er með mynd en hef ekki tekið neinn þátt í undirbúningnum ... og er með smá móral vegna þess. Ekki hef ég hitt konuklúbbinn minn heillengi og nánast engar vinkonur heldur. En jæja nóg um það. 

Hvað mömmu varðar þá voru erfiðleikar hennar því miður ekki á enda eftir aðgerðina sem gerð var á FSA. Við komum suður á mánudegi 12. maí og þar sem ég hafði fengið þá skyndihugdettu að heimsækja Hrefnu dóttur mína í Köben skrapp ég þangað og var frá 13. - 16. maí. Það var reyndar mjög gaman að kíkja aðeins á unga parið í nýju íbúðinni og sjá Hrefnu með kúlu (ég á von á ömmustrák í heiminn 6. ágúst ;-) Svo kom ég á sjúkrahúsið að heimsækja mömmu á laugardeginum og fékk þá að vita að röntgenmynd sýndi að ekki væri í lagi með neglingu nr. 2 og því væri ekki um annað að ræða en fara í þriðju aðgerðina og í þetta sinn að setja gervilið í mjöðmina. Úff! Ég hafði ætlað að stoppa yfir helgina og fara svo norður en þetta kollvarpaði þeim áformum. 

Mamma fór svo í aðgerð miðvikudaginn 21. maí og fyrstu dagarnir á eftir voru nokkuð erfiðir ýmissa hluta vegna. Valur kom reyndar suður á fimmtudeginum og ég var voða glöð að fá að hafa hann yfir helgina. Svo þegar hann var farinn þá reyndar vaknaði ég í morgun og var eiginlega ekki að nenna að vera lengur hér í Keflavík, enda búin að vera tvær vikur í burtu. Vildi samt ekki panta flug fyrr en ég sæi hvort mamma væri ekki örugglega á réttri leið, og það sá ég svo sannarlega þegar ég heimsótti hana í dag. Hún gekk eins og herforingi eftir ganginum, bein í baki og tók stór skref. Enda eins loksins orðin verkjalaus eftir allar þessar vikur með verki (frá 5. mars til ca. 23 maí). Hún var reyndar mun skárri af verkjunum eftir aðgerðina fyrir norðan, en ekki laus við þá. Þetta er þvílíkur munur fyrir hana. Nú þarf bara að þjálfa upp þrek og styrk að nýju, og vonandi nær hún að komast aftur heim í sína íbúð og lífið kemst í samt lag aftur. Allir þessir verkir og verkjalyf hafa hins vegar haft mikil áhrif á hana og ekki undarlegt að það taki smá tíma að jafna sig.   

Annars ætlaði ég að vera svo dugleg að gera allt mögulegt þennan tíma sem ég væri ein hér í Keflavík en hef ekki gert neitt af því. Var búin að skrá mig á námskeið á netinu (tja tvö námskeið meira að segja) og hélt ég hefði nægan tíma til að sinna þeim, sem ég hef jú, en það dugar ekki til. Að vísu var ég nokkuð dugleg að fara út að ganga og eins að fara í sund í síðustu viku. Já og það er kannski stærsta afrekið hingað til, ég er loks búin að ná upp aðeins betra sundþreki og er farin að synda 20 ferðir, eða 500 metra. Hef ekki synt þetta langt í einhver ár. Þetta hafa verið frá 6 upp í 16 ferðir fram að þessu, svo ég er bara nokkuð ánægð með mig :)

Er ekki kominn tími til að tengja?

Eða með öðrum orðum, er ekki kominn tími á bloggfærslu? Ég held ég hafi sett persónulegt met með því að blogga aðeins einu sinni í síðasta mánuði.  

Síðasta hálfa árið hefur reynt býsna mikið á mig. Ég man ekki hvort það var í október eða nóvember sem við Sunna ákváðum að loka Pottum og prikum á nýju ári. Í hönd fór síðan jólavertíðin með öllu sínu annríki og andlega séð fannst mér það mjög erfitt að halda haus, panta vörur og afgreiða viðskiptavini, vitandi það að búðin væri að hætta. Á sama tíma var Ásgrímur maðurinn hennar mömmu orðinn mjög veikur af magakrabbameini, og ljóst að það myndi bara enda á einn veg.  

Í byrjun janúar var dreginn úr mér endajaxl og ég var ansi lengi að jafna mig eftir það. Á sama tíma var vörutalning í búðinni en eftir hana fór ég suður að heimsækja mömmu og Ásgrím, og var mjög fegin því en tæpri viku síðar var hann látinn. Seinni partinn í janúar auglýstum við svo að Pottar og prik væru að loka, og við tóku við hálf brjálaðar tvær vikur, þar sem við náðum að selja nánast allt úr búðinni. Það voru langir og mjög erilsamir dagar fyrst eftir að auglýsingin birtist, og ég var því orðin mjög þreytt þegar við Valur fórum til Danmerkur í lok mánaðarins til þess að vera við útskrift Hrefnu úr læknadeildinni.  

Febrúarmánuður fór í að hnýta alls kyns lausa enda í tengslum við lokin á rekstrinum + bókhaldsvinnu hjá mér. Ég reyndi líka að hugsa aðeins um sjálfa mig, lesa bækur og taka myndir, því þreytan ætlaði mig lifandi að drepa eins og svo oft áður ... Í lok febrúar fórum við Valur suður í smá frí. Gistum í orlofsíbúð, hittum ættingjana og fórum með Andra og Freyju út að borða í tilefni þess að Andri var að klára atvinnuflugmanninn. Við komum heim á þriðjudegi og á miðvikudegi hringdi Dísa tengdadóttir Ásgríms með þær fréttir að mamma hefði dottið og mjaðmarbrotnað. Þetta var 5 mars.  

Síðustu átta vikurnar hafa verið mjög erfiðar. Fyrst var ég hjá mömmu í tæpa viku eftir aðgerðina, kom heim og var í massívu gigtarkasti í hálfan mánuð, fór svo aftur suður þegar mamma útskrifaðist af sjúkrahúsinu og var hjá henni í viku. Sú vika var ansi strembin því mömmu leið alls ekki vel. Svaf illa á nóttunni og fékk slæm verkjaköst í tvígang. En svo kom Anna systir og tók við keflinu í eina viku, sem reyndar endaði á því að mamma var lögð inn vegna verkja og átti að verkjastilla hana.  

Þegar hér var komið sögu hafði Anna reyndar látið vita að henni litist ekkert á að mamma gæti séð um sig sjálf þegar hún (Anna) færi aftur til Noregs. Við Valur ákváðum þá að bjóða mömmu að koma norður til okkar, amk yfir páskana og eitthvað lengur. Daginn áður en hún átti að útskrifast var síðan tekin röntgenmynd af mjöðminni, sem sýndi hreyfingu á naglanum sem festur hafði verið í mjaðmakúluna. Hér var komin skýring á þessum verkjaköstum sem mamma hafði verið að fá. Hins vegar var á þessum tímapunkti ákveðið að sjá til hvort þetta myndi lagast af sjálfu sér (beinið að gróa og naglinn festast).  

Mamma kom því norður á skírdag og má það heita hálfgert kraftaverk. Dísa sótti hana á sjúkrahúsið í Keflavík, ók henni til Reykjavíkur og kom henni í flug. Ég var rosalega fegin því þá slapp ég við að fara enn eina ferðina suður. Hins vegar kom fljótt í ljós að ekki var nú gott ástandið á konunni. Fyrst héldum við að hún væri kannski svona eftir sig eftir ferðalagið en að liðnum tveimur sólarhringum sáum við að það var meira en svo. Það kom reyndar einn þokkalegur dagur þar sem hún var skárri af verkjunum en síðan byrjaði ballið aftur og fimmti og sjötti sólarhringurinn voru skelfilegir. Hún náði aldrei verkjalausri hvíld í meira en 15 mín. og svaf mjög illa sökum þess. Valur hafði verið búinn að ráðfæra sig við bæklunarlækni og á sjötta degi ákvað Valur að ekki væri hægt að una við þetta lengur og í kjölfarið var mamma lögð inn á Bæklunardeildina hér á Akureyri.  

Bæklunarlæknarnir vildu samt enn bíða og sjá hvort ástandið myndi lagast og það þurfti sífellt að gefa mömmu meiri verkjalyf því henni bara versnaði. Sem leiddi til þess að fimm dögum síðar var hún orðin afskaplega þrekuð, bæði andlega og líkamlega, og okkur var alveg hætt að lítast á blikuna. En þá var líka ákveðið að hún færi í aðra aðgerð þar sem „gamli“ naglinn væri fjarlægður og nýr settur í staðinn. Okkur létti mikið við þetta og 30. apríl fór mamma loks í aðra aðgerð. Nú miðar henni aftur í rétta átt og er mun skárri af verkjunum, sem betur fer. Við höldum bara áfram að vona allt hið besta.  

Í dag 7. maí var svo tekin röntgenmynd sem sýnir að allt lítur vel út (amk enn sem komið er) með þessa nýju neglingu. Í framhaldinu var ákveðið að mamma hefði ekkert lengur að gera á Bæklunardeildinni, og þar sem ekki er laust pláss fyrir hana í endurhæfingu á Kristnesi, mun hún verða send aftur til Keflavíkur. Þá vitum við það ... Það var talað um að hún yrði útskrifuð héðan í kringum næstu helgi en þótti líklegra að það yrði á mánudaginn. Byrjar þá ballið aftur ... Nei ég segi svona. Það sem ég á við er að enn eitt óvissutímabilið byrjar, þ.e.a.s. ekki vitað fyrirfram hversu lengi mamma mun vera á sjúkrahúsinu, hvernig ástandið á henni verður þegar hún mun útskrifast o.s.frv. Ég er bara dauðfegin að vera ekki í vinnu, segi ekki meir... 

Jæja þetta var nú aldeilis langloka. Spurning hvort ég dett aftur í blogg-gírinn við þetta ;-)

Go with the flow

Lífið tekur stundum óvæntum breytingum, hvort sem við viljum það eða ekki. Ef satt skal segja þá kann ég yfir höfuð ekkert sérlega vel við óvæntar breytingar. Ég er hálfgerður öryggis-fíkill, vil bara hafa hlutina óbreytta og lifa lífinu inni í minni þægilegu öruggu kúlu. 

Á sama tíma veit ég að það er mun meira þroskandi að fara stundum út fyrir rammann og takast á við nýja hluti, en hin síðari ár er ég að verða algjör hræðslupúki hvað það varðar. Hvað um það, síðasta hálfa árið eða svo þá hefur lífið varpað mér inn í ýmsar nýjar aðstæður, sem mér gengur misvel að vinna úr. 

Núna síðast eru það veikindi mömmu. Alveg frá því hún datt og brotnaði hef ég fundið fyrir því hversu mikið mig langar að hafa stjórn á atburðarásinni. 

• Ég vildi vita fyrirfram hversu lengi hún þyrfti að liggja á sjúkrahúsinu. 
• Ég vildi að hún fyndi ekki fyrir miklum verkjum eftir aðgerðina. 
• Ég vildi að hún sjálf væri bjartsýn á góðan bata. 
• Ég vildi að hún myndi styrkjast jafnt og þétt.
• Ég vildi að hún gæti séð um sig sjálf þegar Anna fer til Noregs á mánudaginn. 
• Ég óskaði þess að henni litist vel á dagvistunina sem henni stendur til boða.

Það er skemmst frá að segja að ég hafði ekki stjórn á neinum af þessum atriðum. Auðvitað var engin leið að segja fyrir um það hve lengi mamma þurfti að vera á sjúkrahúsinu. Hún hefur verið afskaplega slæm af verkjum þessar vikur sem liðnar eru frá aðgerð. Hana skortir meiri bjartsýni á bata. Vissulega hefur hún styrkst en þetta eru svona “tvö skref áfram og eitt afturábak“. Hvorki Anna né Dísa treysta henni til að sjá um sig sjálf þegar Anna fer. Þær fóru allar að skoða dagvistun í gær en mömmu leist ekkert á sig þar. 

Þannig að eins og staðan er í dag, lítur allt úr fyrir að mamma komi norður og verði hér í 2-3 vikur, á meðan hún styrkist meira. Gamla herbergið hans Ísaks er laust, þarf bara að þrífa það og henda alls konar dóti þaðan út. Svo verður bara að koma í ljós hvernig framhaldið verður.

Ég held ég sé búin að læra mína lexíu varðandi það, að maður getur ekki stjórnað hlutum, nema þá að vissu marki. Þannig að ég verð bara að slaka á og „go with the flow“. Treysta því að allt sé eins og það á að vera og hætta öllum þessum endalausu fyrirfram áhyggjum.  

Í Keflavík

Það er eiginlega frekar fyndið að ég hafði aldrei komið til Keflavíkur áður en mamma giftist Ásgrími og flutti hingað. Núna er ég farin að rata þokkalega um bæinn (OK kannski ekki sérlega flókið) og finnst þetta bara ágætis staður. Hér hefur greinilega átt sér stað heilmikil uppbygging síðustu árin /áratuginn en því miður á ennþá eftir að peppa gamla miðbæinn meira upp. Þar eru mörg húsanna orðin ansi ósjáleg og í sárri þörf fyrir endurbætur. Hins vegar er heldur betur búið að skvera þennan gamla vatnstank upp, eins og sjá má. Ég fann hann í gær þegar mig vantaði myndefni fyrir ljósmynd dagsins.

En já sem sagt... Við Valur ókum hingað suður eftir vinnu hjá honum á föstudaginn. Kíktum til mömmu um kvöldið þegar við komum, en á laugardeginum fórum við smá rúnt inn til Reykjavíkur með Andra og Freyju. Það er meiningin að kaupa úr handa Andra í útskriftargjöf og það tekur smá tíma að finna „það eina rétta“. Við stoppuðum ekki lengi í höfuðborginni því Andri átti að mæta í flug um kaffileytið. Eftir kaffi fórum við Valur svo aftur í heimsókn til mömmu en um kvöldið fórum við út að borða í Duus húsi. Í gærmorgun brunaði Valur svo aftur af stað norður, svo ekki var þetta langt stopp hjá honum en gaman samt fyrir mömmu að ná að hitta hann aðeins.  

Í dag var svo komið að útskrift hjá mömmu. Ég reyndi að sjæna íbúðina aðeins til í morgun, moppaði gólfin og þreif klósettið svo þetta yrði nú allt eins fínt og á yrði kosið þegar mamma kæmi heim. Um hálf tólf fór ég og sótti Andra sem kom með mér að sækja hana á sjúkrahúsið. Við biðum í smá stund eftir að hitta hjúkrunarfræðing en síðan fengum við hjólastól til að keyra mömmu út í bílinn. Heima á Nesvöllum beið svo Dísa og hafði fengið lánaðan hjólastól í dagvistuninni til að aka mömmu frá bílnum og upp í íbúðina. Það var ágætt að vera ekki að reyna alltof mikið á sig svona fyrsta daginn heima. Andri hjálpaði mér svo að hækka rúmið hennar mömmu upp, með því að setja dýnuna hans Ásgríms ofan á dýnuna hennar, og þá er mamma orðin eins og prinsessan á bauninni, því efst er svo eggjabakkadýna. En hún var náttúrulega búin að venjast rúminu á sjúkrahúsinu og þarf að venjast sínu rúmi uppá nýtt. Ég hringdi svo í Securitas og pantaði öryggishnapp og á von á því að maður frá þeim komi á morgun. Heimahjúkrun mun svo líka hafa samband fljótlega.  

Annars hefur þetta verið tíðindalítill dagur. Mamma náði að sofna aðeins og ég var að prjóna á meðan. Svo hringdi Anna systir á Skype og núna er ég að elda matinn. Ég reyndar klikkaði aðeins á því að mamma á ekki sama úrval af kryddum eins og við heima, svo þetta verður aðeins bragðdaufara og „öðruvísi“ spaghetti bolognese en venjulega. Já svo er ekkert spaghetti heldur ...  

Hér koma svo nokkrar svipmyndir frá laugardeginum, og ein sem Dísa tók af mér og mömmu fyrr í dag. Ég tók reyndar líka mynd af mömmu og Dísu, en brást eitthvað bogalistin í ljósmynduninni og myndin varð eiginlega ekki nógu góð til að birta hana. 

Hvað keyptirðu fyrir peningana

sem frúin í Hamborg gaf þér í gær? 

Þessi orðaleikur var mjög vinsæll þegar ég var lítil. Sá sem spyr reynir að leiða þann sem svarar í ógöngur, þ.e.a.s fá hann til að segja bannorðin "svart, hvítt, já, nei". Ég var oft býsna ánægð með mig að hafa náð að svara nokkrum spurningum án þess að falla í gildruna, þegar sigurvissan varð til þess að í næstu andrá notaði ég óvart eitthvað af bannorðunum í svari mínu, og var þar með dottin úr leik.

Þetta var skemmtilegur leikur og hann rifjaðist upp fyrir mér núna áðan þegar ég velti eftirfarandi spurningu fyrir mér:  

Hvað gæti ég gert ef ég væri frísk og full af orku? 

Ég gæti:

• Gert áætlanir um framtíðina

• Verið í vinnu og einnig átt mér líf utan vinnu

• Verið í góðu líkamlegu formi

• Synt lengri vegalengdir og notað froskalappirnar

• Hjálpað meira til á heimilinu

• Farið í langar gönguferðir 

• Unnið í garðinum á sumrin

• Boðið heim,  t.d. vinkonum mínum og kvennaklúbbnum mínum / ljósmyndaklúbbnum

• Haldið frænkuboð (hef aldrei gert það en held það gæti verið gaman)

• Þrifið húsið án þess að hafa áhyggjur af afleiðingunum

Við Valur gætum:

• Farið í fleiri ferðalög, innanlands sem utan

• Boðið fólki heim án þess að hafa áhyggjur af því hvort ég verði „uppistandandi“ þegar að heimboðinu kemur

• Farið oftar í leikhús, bíó, á tónleika

• Tekið húsið í gegn (mála o.s.frv.)

• Farið í fleiri ljósmyndaferðir

• Farið á skíði saman

OK þetta er bara smá sýnishorn, hlutir sem komu upp í hugann svona einn-tveir-og-þrír. En já það sakar ekki að láta sig dreyma :) 

Annars má kannski færa rök fyrir því að sumt af þessu gæti ég gert, þrátt fyrir að vera ekki eins frísk og full af orku eins og mig dreymir um að vera. Svo sem að bjóða fólki heim. Það er að minnsta kosti auðveldara í dag (þegar ég er ekki í vinnu) því þá get ég hvílt mig fyrir og eftir heimboðið. 

Stóra vandamálið er samt að sökum þess hve síðustu 5 ár hafa verið erfið hjá mér, þá er komin svo mikil þreyta í okkur bæði tvö, að erfitt er að hafa sig af stað og framkvæma hluti sem eru framkvæmanlegir þrátt fyrir ástandið á frúnni. 

Kannski er þetta bara spurning um að byrja smátt, setja sér t.d. markmið um eitt heimboð á ca. 8 vikna fresti. Svona til að komast upp úr startholunum ...  

P.S. Þetta var bloggfærsla nr. 1600 - sko mig :) 

Aldrei fór ég suður ...

söng Bubbi hér um árið. Heiti þessa lags kom upp í huga mér þegar ég settist niður til að blogga, enda var Öxnadalsheiðin ófær frá miðvikudagskvöldi fram á seinni part laugardags og þar af leiðandi komumst við Valur ekki suður um helgina að heimsækja mömmu. Þetta voru okkur mikil vonbrigði og erfitt eiginlega, því það er ótrúlega taugatrekkjandi að bíða í óvissu varðandi það hvort maður kemst á áfangastað eða ekki.

Sunnudagur 23. mars

Núverandi gigtarkast hjá mér hefur staðið í tvær vikur og þrátt fyrir að hafa vaknað örlítið hressari í morgun, þá var það bara í smá tíma og ég er aftur orðin eins og drusla. Það flækir málið töluvert að vera svona slöpp, en mér finnst endilega að ég verði að heimsækja mömmu eitthvað meira áður en hún kemur heim af sjúkrahúsinu. Bara verst að enginn veit hvenær það verður. Sjúkraþjálfarinn hennar talaði um hugsanlega í kringum næstu helgi, ef allt gengi vel. Ef það væri raunin þá gæti ég kannski bara farið suður á ca. miðvikudag og verið áfram, en ef ekki ... og hún á að vera lengur á sjúkrahúsinu þá gæti ég farið heim aftur í einhverja stund þar til hún útskrifast. Málið er bara að mér sýnist þetta ganga frekar hægt og hef það á tilfinningunni að þetta sé dæmigert „eitt skref áfram og tvö afturábak“ ferli. En já það þýðir víst ekkert að spekúlera í þessu, hlutirnir verða bara að hafa sinn gang. Það er bara þetta að mér finnst svo erfitt að vera þetta langt í burtu frá henni, og þó ég (og við systur báðar) hringi í hana á hverjum degi þá upplifi ég það samt eins og maður sé einhvern veginn ekki að gera nóg.

Á sama tíma er ég algjörlega að missa þolinmæðina gagnvart ástandinu á sjálfri mér og er orðin alveg hreint skelfilega þreytt á þessu. Arg! Alls konar einkenni (fyrir utan verki og yfirgengilega þreytu) stinga upp kollinum og pirra mig, s.s. bólgnir eitlar, þrútnar æðar á gagnaugum, flökurleiki og viðkvæmni, bara svona til að nefna eitthvað ...

Mánudagur 24. mars 

Þessi bloggfærsla ætlar að vera lengi í fæðingu ... Byrjaði upphaflega að skrifa á föstudaginn en eyddi því út. Byrjaði uppá nýtt á laugardag og hélt áfram í gær en kláraði ekki heldur þá. Og það er náttúrulega ekki hægt að enda bloggfærslur bara „í lausu lofti“ þó það væri kannski í takt við upplifun mína þessa dagana, því mér finnst ég svo mikið í lausu lofti einhvern veginn.

En já á laugardag gekk ég smá hring í hverfinu, í gær var það bara sófinn, og Valur lýsti því yfir að hann væri eiginlega bara feginn að hafa ekki farið að drusla mér milli landshluta, því ég kæmist nú varla milli herbergja. Hm, jæja þetta var kannski ekki orðrétt svona, en nálægt því. Í ofanálag var andlega hliðin eiginlega alveg á leiðinni út í sjó, svo ekki var ástandið gáfulegt. Seint í gærkvöldi fór mér nú samt að líða aðeins betur og þegar ég vaknaði í morgun ákvað ég að nú skyldi ég taka við stjórnartaumunum og hætta að leyfa þessari vefjagigt að stjórna. Svo ég hringdi í vinkonu mína, skrapp í morgunkaffi til hennar og við fórum meira að segja út að ganga saman. Sem var bara akkúrat það sem ég þurfti.

Núna áðan hringdi ég svo í mömmu og hún var þá bara býsna hress. Sagði að læknirinn hefði nefnt að nú færu þau bráðum að stefna að útskrift. Engin dagsetning var þó nefnd, þannig að ég hringdi í hjúkrunarfræðinginn á vakt og spurði nánar út í þetta. Hún sagði að mamma væri að hressast svo mikið núna. Kæmist sjálf á klósettið í göngugrindinni og væri öll að koma til. Varðandi útskriftina þá gat hún ekki sagt mér neitt nákvæmt, en nefndi hugsanlega 5-7 daga ef allt gengi vel. Ég bað um að mér yrði leyft að fylgjast með og sagði þeim að ég hyggðist koma og vera hjá mömmu fyrst eftir að hún útskrifaðist. Vonandi verður það nú samt ekki til þess að þau senda hana fyrr heim ...

En já já þetta kemur bara allt í ljós!

Fröken flækjufótur

Ég á það til að flækja ótrúlegustu hluti fyrir mér. Taka eitthvað sem er tiltölulega einfalt og búa til þvílíkan risaflóka í kollinum á mér að hann yfirskyggir allt annað. 

Akkúrat núna er það væntaleg ferð suður sem er að flækjast svona fyrir mér. Við Valur höfðum hugsað okkur að keyra suður eftir vinnu hjá honum í dag. Sem er í sjálfu sér gott og blessað. Nema hvað Öxnadalsheiðin er ófær í augnablikinu (sem þarf ekki að þýða að hún verði ófær síðar í dag), og það er grámi, hríðarmugga og skafrenningur úti (ekkert sérlega spennandi ferðaveður). 

Þar fyrir utan er ég haldin þvílíku verkstoli að það er ekki séns að ég geti farið að pakka ofan í tösku. Sem er „vandamál“ nr. 2. Ég veit ekki hvað ég á að taka með mér af dóti. Því ef mamma ætti kannski bráðum að fara heim af sjúkrahúsinu, segjum t.d. á fimmtudegi (sem ég veit ekkert um), þá tekur það því ekki fyrir mig að fara norður á sunnudegi, eða hvað? Og það segir sig eiginlega sjálft að ég þarf að pakka aðeins öðruvísi fyrir (hugsanlega) 2ja vikna fjarveru í stað 3ja daga ferðalags. 

Líklega hjálpar ekki að hafa verið eins og drusla undanfarið. Því þrátt fyrir fögur fyrirheit um að reyna að láta þetta ekki hafa áhrif á andlegu hliðina hjá mér, þá gerist það óhjákvæmilega. Sjálfs-efasemdir laumast inn í kollinn á mér. Mér fer að finnast ég svo mikill lúser eitthvað, að geta ekki haft stjórn á þessu ástandi. En aftur á móti, ef fólk almennt gæti nú haft stjórn á veikindum sínum þá væru víst fáir veikir, eða hvað? Kvíði lætur líka á sér kræla. Ég óttast að geta ekki staðið undir því sem ég þarf að gera s.s. í þetta skiptið að fara suður. Áður fyrr tengdist kvíðinn vinnunni, mér fannst svo erfitt að hugsa til þess að mæta í vinnuna þegar ég stóð varla undir sjálfri mér. 

En í raun held ég að það séu ekki einstök verkefni sem slík sem eru kvíðavaldandi, heldur meira að þegar ég er í þessu ástandi þá líður mér eins og ég sé almennt ekki að höndla þau verkefni sem lífið býður mér uppá. Þetta gildir sérstaklega á tímabilum eins og núna, þegar líkaminn er svona á sínu eigin róli - sem samræmist ekki þeim hugmyndum sem ég geri mér um það hvernig minn líkami ÆTTI að hegða sér. 

Samt veit ég að hann er að gera sitt besta og ég ætti að vera þakklát fyrir að hafa þó þá heilsu sem ég hef. Plús (og þetta er mikilvægt en gleymist stundum í hita leiksins) þetta er tímabundið ástand! Klassískt „eftir-jólatörnina í vinnunni-ástand“. Þegar við bættist svo andlát Ásgríms, útsölutörn og endalok Potta og prika, þá er alls ekkert skrýtið við það að ég skuli vera þreytt. Ég mun hressast aftur, má ekki gleyma því!!!

Eitthvað svo tóm í augnablikinu

Veit ekki hvað það á að þýða. Ég sem er meira að segja búin að hitta fólk í dag „og alles“. Reyndar áttaði ég mig á því í gær að ég væri búin að yfirbóka daginn í dag, svona miðað við hvað ég hef verið slöpp undanfarið, svo ég afpantaði tannlæknatíma sem ég átti að mæta í kl. 10 í morgun. Hins vegar var bráðnauðsynlegt að fara í klippingu og litun til hennar Ernu. Það er alltaf jafn notalegt að koma á  stofuna til hennar og Soffíu, afslappað andrúmsloft og mikið spjallað. Svo var líka afskaplega mikilvægt að hitta vinkonur mínar, þær Unni og Heiðu, enda þurfti ég að aflýsa kaffihúsahittingi með þeim í síðustu viku. Ég var frekar framlág en náði svona nokkurn veginn að halda haus (held ég ;). 

Svo svindlaði ég big time í kvöldmatnum. Valur er á Sauðárkróki og ég var of þreytt og óupplögð til að láta mér detta eitthvað í hug til að elda. Þannig að ég leyfði Ísaki að koma með uppástungur að kvöldmatnum. Hann langaði í kjúklingabita og franskar, og ég ákvað að láta það eftir honum (og mér). Ég hef ekki smakkað djúpsteikta kjúklingabita í laaaaangan tíma og veit að það er m.a. hveiti í þeim og kannski eitthvað fleira óhollt fyrir mig. En ég stóðst ekki mátið og borðaði tvo bita. Til að kóróna óhollustuna fékk ég mér svo lakkrís á eftir ... (það er líka hveiti = glútein í lakkrís). Mér til mikillar undrunar varð mér ekki illt í maganum á eftir, kannski af því ég ákvað að úr því ég væri að svindla þá ætlaði ég bara að gera það með „góðri samvisku“ og ekki skammast út í sjálfa mig á eftir. En svo á eftir að sjá hvernig ég verð á morgun. Stundum vakna ég með poka undir augunum ef ég hef verið að borða glútein. 

Í kvöld hringdi ég svo í mömmu. Ég reyndar hringdi líka í sjúkraþjálfarann hennar fyrr í dag og hún sagði að það væri merkjanleg framför hjá mömmu þó hún gæti ekki bjargað sér sjálf ennþá. Hún er farin að ganga oftar og lengra fram á ganginn. Eins er hún farin að vera aðeins frammi á gangi / í setustofu, svo það er nú aldeilis flott. Mamma var samt pínu lúin eftir daginn þegar ég heyrði í henni og sagðist hafa verið með smá hita. Það er vonandi bara eitthvað tilfallandi. 

Akkúrat núna sit ég við tölvuna og blogga - í stað þess að fara snemma í háttinn eins og ég ætlaði að gera. Ég á líka eftir að taka mynd dagsins fyrir blippið mitt, og er algjörlega hugmyndasnauð í augnablikinu. Hm þarna fékk ég reyndar hugmynd... sem tók smá stund að framkvæma. Og til gamans þá læt ég hér fylgja bæði myndina og textann með blippi dagsins. Textinn er á ensku af því blipp samfélagið er enskumælandi.

One of my goals is to meditate more often, as I find it quite rewarding (those few times I actually do it). I like to use guided meditation, and during one of those (as I was reflecting on my current unemployment situation) those words came to me: "Everything is possible". 

In Icelandic, those words are: "Allt er mögulegt". I wrote them down on this piece of paper now tonight, and placed it in front of my computer.

Let's say I truly believed that everyting is possible, what then would I do with my life? That's the big question ;-)

P.S. Sjáið nú bara hvað það að blogga og blippa getur haft góð áhrif á eina konu. Þessi bloggfærsla endar á mun jákvæðari nótum en hún byrjaði ;)

Næturbrölt og ljósmyndarölt

Ég fékk fregnir af því í morgun að mamma hefði dottið út úr rúminu sínu í nótt, á þá hliðina sem brotin er. Það var búið að taka röntgenmyndir af henni en ekki komin niðurstaða úr þeim þegar Dísa tengdadóttir Ásgríms hringdi í mig. Því það var hún sem hringdi, ekki sjúkrahúsið. Þá hafði enginn aðstandandi verið skráður hjá mömmu, þrátt fyrir að ég hafi nefnt það við a.m.k. þrjá hjúkrunarfræðinga, og síðast daginn sem ég fór norður, hvort það væri ekki alveg öruggt að nafnið mitt og símanúmer væri skráð hjá þeim. Jú jú, alltaf tóku þær niður nafnið og lofuðu að athuga hvort það væri ekki örugglega komið inn í tölvukerfið, en það hafði aldrei verið gert.  

Ég er afskaplega þakklát fyrir það að Dísa og Kristinn eru í Keflavík og ég veit að Dísa hefur litið daglega til mömmu, en það breytir því ekki að ég er nánasti ættingi hér á landi, og mér finnst það hálfgert skeytingarleysi í mömmu garð að geta ekki komið þessum upplýsingum inn í tölvukerfið. Þannig að tilfinningarnar hlupu aðeins með mig í gönur í morgun. Áhyggjur af mömmu og hvort hún þyrfti ef til vill að fara í aðra aðgerð? Hvort ég ætti að drífa mig suður í hvelli? Og svo framvegis ... 

Eftir að hafa talað við Dísu og síðan við hjúkrunarfræðing á legu-deildinni og fengið nánari upplýsingar, þá fann ég hvernig streitan ætlaði alveg að éta mig, enda þoli ég afskaplega lítið áreiti þegar ég er í gigtarkasti. Í kjölfarið ákvað ég að koma mér út í sólskinið. Ég tók myndavélina með mér og vonaði að útiveran myndi ná að róa mig aðeins niður. Sem varð raunin. Að minnsta kosti svona rétt á meðan ég var úti. Ég var bara samt svo lúin, að ég treysti mér ekki til að ganga nema rétt uppá túnið sem er milli Hamragerðis og Dalsbrautar. Hins vegar er myndefni yfirleitt að finna hvar sem er, bara ef maður hefur augun opin.

Það var gott að fara út, en þrátt fyrir það náði ég ekki að slakað almennilega á fyrr en ég fékk loks fréttir af því (um tvöleytið) að það væri í lagi með mömmu. Röntgenmyndirnar sýndu ekkert óeðlilegt sem betur fer. Úff, mikið sem mér var létt. En ég var samt svo þreytt eftir allar þessar tilfinningar og streitu, að það er fyrst núna (klukkan rúmlega hálf fimm) sem ég er að ná mér. 

 

Eins og sést kannski óbeint á þessum myndum, þá skein sólin hér í dag. Hún hefur verið sjaldséður gestur í vetur og fólk almennt orðið afskaplega þreytt á þessari endalausu snjókomu sem verið hefur. Vonandi fer nú bráðum að vora meira í lofti.

Örlitlar breytingar á blogginu

Ég hef verið í gigtarkasti undanfarið og þá gerist ýmislegt. Tja, eða akkúrat öfugt, það gerist auðvitað fátt, sökum þess hve geta mín til flestra hluta verður takmörkuð. Ég reyni að vera þolinmóð (gengur ekki vel), reyni að hvíla mig í stað þess að tjúnna mig upp með sykri og kaffi, reyni að falla ekki í sjálfsvorkunnarpyttinn ...

Eins og ég hef sagt áður þá er gigtarkast ekki ósvipað flensu, nema ég er laus við horið og hálsbólguna. Sem er gott! En það segir sig þá kannski sjálft að sund, útivera og samvera við fólk er ekki ofarlega á framkvæmdalistanum þegar þannig er ástatt fyrir manni.

Mér fer óhjákvæmilega að leiðast og þá verður bloggið fyrir barðinu á mér. Ég reyni að vísu að sleppa því að blogga meðan ástandið er sem verst, en þá fer ég að hamast í útlitinu á bloggsíðunni í staðinn. Í þetta skiptið gerði ég reyndar engar stórkostlegar breytingar. Eftir að skoða nokkrar bloggsíður sem aðhyllist einfaldleika (James Clear, Leo Babuta)  þá ákvað ég að draga úr áreiti á síðunni minni. Sleppa tenglum á aðrar vefsíður og hafa bara eina bloggfærslu sýnilega hverju sinni. Þeir sem hafa áhuga geta alltaf skoðað eldri færslur, sem eru aðgengilegar hér til hægri, eða kíkt á "You might also like" dálkinn fyrir neðan hverja færslu. Og nei, mér hefur ekki tekist að fá þann texta til að birtast á íslensku ...

Ég hef verið að velta því fyrir mér undanfarið hvernig ég gæti hugsanlega unnið við að skrifa - og allar hugmyndir eru vel þegnar ;) Mér datt reyndar í hug að kannski væri ekki vitlaust að byrja á því að þýða erlenda bók s.s. þessa hér: Chronic Resilience (10 sanity-saving strategies for woman coping with the stress of illness) eftir Danea Horn. Ég pantaði þessa bók fyrir nokkru síðan og finnst hún algjör snilld. En já þar sem ég hef einungis þýtt eina bók áður þá veit ég ekki alveg hvernig ég ætti að bera mig að varðandi það að fá þýðingarréttinn og útgefanda hér á landi. Geri mér nú samt alveg grein fyrir því að það er ekki óleysanlegt verkefni að finna út úr því ;) 

Fyrir utan alls kyns vangaveltur þá er næst á dagskrá að fara suður þegar mamma á að útskrifast af sjúkrahúsinu. Batinn kemur að vísu fremur hægt hjá henni enn sem komið er, en vonandi fer þetta allt að koma. Við Valur höfðum hugsað okkur að keyra suður á fimmtudag/föstudag en það er a) spurning hvernig heilsufarið verður á mér og b) spurning hve langt á leið mamma verður komin í bataferlinu þá. Við sjáum til þegar nær dregur. Ég ætla að hringja í sjúkraþjálfarann hennar á morgun og heyra betur hjá henni hvernig staðan er.

P.S.  Þetta er líklega fremur ruglingslegt hjá mér varðandi mömmu. Ég hef ekki hugmynd um það hvenær hún á að útskrifast, en óháð því þá erum við að spá í suðurferð til að heilsa uppá hana.  

Sama landið?

Það er stundum ótrúlega fyndið hversu miklu munar á veðrinu milli landshluta hér á Íslandi. Snjóamyndirnar hér á eftir eru teknar á Akureyri ca. kl. 9 að morgni þann 27. febrúar síðastliðinn. Neðsta myndin er hins vegar tekin í Borgarnesi ca. kl. 18 að kvöldi sama dags. Þar var ekki snjóörðu að sjá.

Skrifað á flugstöðinni í Reykjavík í gær

Hér er heitt! Þessi orð féllu þegar ég kom inn í gufubaðið í sundlauginni í Keflavík í morgun. Fyrir voru tveir eldri karlmenn og annar þeirra mælti þessi snilldarorð. Málið var bara að það var alls ekkert heitt í gufunni og ég stóðst ekki mátið að segja honum það. Svo þegar ég sá hvað hann varð vonsvikinn með þessi viðbrögð mín þá fékk ég dúndrandi samviskubit. En já það er misjafn smekkur manna og ef maður er á annað borð að fara í gufu þá vil ég helst hafa hana dálítið vel heita. Sama með heita potta, ég vel yfirleitt alltaf að fara í heitasta heita pottinn ef hann er að finna.

Annars hefur þetta verið rólegheitadagur. Eftir sundið fór ég heim í hús og borðaði morgunmat en síðan fór ég til mömmu. Þá var hún nýkomin úr baði og var mjög eftir sig. Þannig að það er töluverður dagamunur á henni, eins og kannski við er að búast. Svo eftir hádegismatinn kom sjúkraþjálfarinn og lét hana ganga og það gekk nú bara nokkuð vel. Hún er með háa göngugrind og getur látið efri hluta líkamans hvíla ofan á örmunum á göngugrindinni. Þetta voru nú svo sem ekki mörg skref sem hún tók, að rúmendanum og til baka, en hún var að minnsta kosti ekki slæm af verkjum á meðan svo það var nú gott.

Ég stoppaði hjá henni til að verða hálf tvö en fór þá aftur heim í hús til að fá mér að borða og pakka niður í tösku.  Ætlaði að taka rútuna til Reykjavíkur kl. 14:45. Þá fékk ég skilaboð frá flugfélaginu sem hljóðuðu á þá leið að sökum samverkandi þátta væri búið að fella flugið mitt kl. 17:30 niður og ég var beðin um að bóka aftur. Fyrst varð ég nú frekar fúl því ég óttaðist að þá kæmist ég kannski ekki norður í dag, en ástandið var ekki verra en svo að ég gat fengið flug klukkutíma seinna.

Ég notaði þennan aukatíma sem ég fékk í að setja rúmfötin hennar í þvottavél og rykmoppa gólfin aftur og snurfusa eldhúsið, en í gær skúraði ég gólfin og þreif klósettið. Það ætti því allt að vera hreint og fínt þegar mamma kemur heim af sjúkrahúsinu. Já svo hringdi Anna systir líka. Hún er í Þrándheimi á ráðstefnu og var í smá pásu.  Henni finnst erfitt að vera svona langt í burtu þegar ástandið er svona með mömmu, og ég skil hana vel, en svona er þetta þegar fólk er búsett hvert í sínu landinu. Anna sagðist hafa séð í fréttum að danskar ferðaskrifstofur væru byrjaðar að flytja ferðafólk heim frá Sjarm-El-Sheikh í Egyptalandi, sökum aukinnar ókyrrðar í landinu, en í örstuttum samskiptum sem ég átti við Hrefnu fyrr um daginn minntist hún ekki á neitt slíkt. Já Hrefna og Egil eru sem sagt stödd í fríi í Egyptalandi og ættu í raun að vera fram á næsta sunnudag

Andri og Freyja komu svo og keyrðu mig inn á Reykjavíkurflugvöll, þar sem ég sit núna og blogga. Það verður gott að komast aðeins heim. Ég svaf bara tvær nætur heima eftir síðustu Reykjavíkurferð okkar Vals og þar til ég fór suður af því mamma brotnaði. Valur segir að Birta (kisa) sé búin að vera í hálfgerðu þunglyndiskasti síðustu daga. Hún lítur náttúrulega á mig sem "mömmu" sína og saknar þess ábyggilega að geta ekki kúrt með mér í sófanum. Hehe mig grunar nú sterklega að ég eigi eftir að leggjast í sófann á morgun, svona miðað við hvað ég er þreytt og lúin í skrokknum núna ;-) Svo er bara að vona að mamma hressist fljótt og fái að vera á sjúkrahúsinu þar til hún er orðin nokkuð fær um að bjarga sér sjálf.

P.S. Myndin sem fylgir tengist efni bloggfærslunnar alls ekki neitt - en ég tók hana um daginn þegar við Valur vorum í Reykjavík. Hafði hugsað hana sem mynd dagsins á blippinu en notaði mynd af Val, Andra og Freyju í staðinn.

Að komast á klósettið og í ísskápinn

 er skilyrðið fyrir því að vera útskrifaður af sjúkrahúsi eftir mjaðmarbrot og neglingu. Þá vitum við það... Mamma hefur verið með frekar mikla verki um helgina þrátt fyrir verkjalyfjagjöf. Hún er nú heldur ekki sú duglegasta að láta í sér heyra ef henni líður illa. Í dag var svo ákveðið að auka við hana verkjalyfin því það að líða sæmilega er forsenda þess að sjúkraþjálfunin gangi eins vel og hægt er.

Annars fór ég extra snemma á sjúkrahúsið í morgun til að reyna að hitta á lækni og fá einhverjar upplýsingar um það hvernig framhaldið yrði. Staðan er þannig að um leið og sjúkraþjálfari metur hana færa um að fara heim, þá fer hún heim. Það er erfitt að segja hvenær það verður, en mér var sagt að í Reykjavík er fólk sem farið hefur í svipaða aðgerð sent heim eftir ca. 5-6 daga. Þá sagði ég að hún yrði nú að geta komist á klósettið - og var tjáð að klósettið og ísskápurinn væri það sem fólk þyrfti að geta komist í - og þegar það væri fært um það, væri það útskrifað. Þá hélt ég nú kannski að fólk fengi sjúkraþjálfun heima, en nei það er engin frekari sjúkraþjálfun. Athafnir daglegs lífs eiga að sjá fólki fyrir þeirri þjálfun sem það þarf. Ég vona samt að hún fái að vera þarna a.m.k. fram yfir næstu helgi. Ætla að reyna að ná sambandi við sjúkraþjálfarann fljótlega og heyra hvað hún/hann segir.

Hvað sjálfa mig varðar þá ætla ég að skreppa heim og heilsa uppá eiginmann, son og kött. Ég er búin að bóka flug norður á morgun, en fer þá bara aftur suður þegar mamma á að fara heim af sjúkrahúsinu. Svo verðum við bara að spila þetta eftir því hvernig ástandið á henni verður. Anna systir gæti jafnvel líka komið og verið eitthvað hjá mömmu ef þarf, en vonandi mun bara ganga vel hjá henni að ná sæmilegri hreyfifærni á ný.

P.S. Maður rekst á ýmsa gamalkunnuga hluti hér í íbúðinni hennar mömmu og eitt af því er þessi púði sem sjá má hér að ofan. Mér finnst endilega að ég hafi saumað þennan púða þegar ég var krakki/unglingur en kannski ekki klárað og mamma tekið við. Hins vegar treysti ég minninu á mér ekki meira en svo, að það getur vel verið að Anna systir hafi saumað púðann ... hehe ;-) Anna, hvað heldur þú? (Mamma staðfesti að ég hefði saumað þennan ...) 

P.P.S. Að vissu leyti er gott að vera hætt að vinna núna þegar svona aðstæður koma upp. "Heildarpakkinn" verður ekki alveg jafn stressandi.

Á faraldsfæti

Já það er engin lognmolla hjá mér og mínum þessa dagana. Um síðustu helgi fórum við Valur til Reykjavíkur og gistum í orlofsíbúð frá fimmtudegi til þriðjudags. Við vorum ekki með neina fyrirfram áætlun, fyrir utan að fara út að borða á föstudagskvöldinu með Andra og Freyju, til að halda uppá að Andri var að klára verklega atvinnuflugmannsprófið og er þar með orðinn löggiltur atvinnuflugmaður. Flott hjá honum! Við fórum á veitingastaðinn Kopar við höfnina og fengum mjög góðan mat, sem var hluti af "Food and fun" matarhátíðinni. Þetta voru allt frekar óvenjulegir réttir en samt góðir. Á laugardeginum fórum við svo í flug með atvinnuflugmanninum ;-) Hér má sjá nokkrar (margar) svipmyndir úr fluginu, svona til gamans. 

Eins og sjá má er þetta ekki stór flugvél. Hann var að læra á tveggja hreyfla vél líka, en það er mun dýrara að leigja hana, svo við létum þessa litlu duga :)

Þessi vél frá Icelandair var að lenda þegar við vorum að fara í loftið.

Feðgarnir í framsætinu.

Keflavík séð úr lofti.

Og Reykjavík séð úr lofti.

Gaman að horfa á landið úr lofti.

Almannagjá (og hluti af flugvélarvængnum, það er svo erfitt að ná myndum úr aftursætinu án þess að annað hvort komi speglun úr glugganum eða vængurinn komi með á myndina).

Auglýsing fyrir flugskólann Keili (hehe eða þannig).

Laugarvatn.

Man ekki hvað þetta heitir ... ;)

Landið var allavega á litinn eins og sjá má. Sums staðar var snjór og annars staðar alveg autt.

Þingvallavatn.

Akranes í fjarska og Akrafjallið uppi til hægri.

Horft í átt til Reykjavíkur (á leið inn til Keflavíkur aftur).

Dúnmjúk lending hjá flugmanninum flotta.

Og smá rúntur á flugbrautinni.

Vélin komin inn í skýli. Valur að tala við Hjört bróður sinn.

Og flugmaðurinn að skrifa skýrslu um flugið.

Við heimsóttum svo mömmu eftir flugið og fengum hjá henni te og brauð. Ég færði henni líka peysu sem hún skellti sér í og leist vel á.

Daginn eftir var svo enn meira fjölskylduþema. Við byrjuðum reyndar á því að fara í sund (ég) og ræktina (Valur) en svo kíktum við í kaffi til Gunnu og Matta tengdaforeldra minna. Um miðjan daginn var svo smá ættarmót hjá ættinni hennar Gunnu, sem haldið var í Sjóminjasafninu. Ég þekkti nú afskaplega fáa þar fyrir utan nánustu ættingja en það var gaman samt.

Eftir ættarmótið fórum við svo og kíktum til Hjartar bróður Vals og Guðbjargar konunnar hans. Hún hafði nýlega átt afmæli og allir synir þeirra þrír ásamt kærustum voru staddir í afmæliskaffi hjá þeim. Þannig að við náðum að hitta alla á einu bretti, svo það var nú aldeilis fínt.

Á mánudeginum var ég hálf lasin framan af degi. Valur fór til augnlæknis en svo kom Andri og við skruppum með honum í bæinn að skoða útskriftargjöf. Ekkert var samt keypt að sinni. Svo fór hann aftur til Keflavíkur en við Valur fórum í bollukaffi til Guðjóns bróður hans og Eddu mágkonu. Við stoppuðum reyndar svo lengi að við vorum boðin í mat líka ;-)

Daginn eftir ókum við aftur norður. Ferðin gekk vel en ég var lúin enda hálf lasin ennþá, svo miðvikudagurinn fór allur í hvíld hjá mér. Um kvöldið fékk ég svo óvænt símtal frá Keflavík. Það var Dísa tengdatóttir Ásgríms sem tilkynnti að mamma hefði dottið í Nettó og mjaðmarbrotnað. Þetta voru ekki góðar fréttir. Ég pantaði mér flug suður daginn eftir og kom til Reykjavíkur um kl. 18 á fimmtudaginn. Dísa sótti mig og við fórum á Borgarspítalann þar sem mamma hafði verið í aðgerð fyrr um daginn. Hún kom ekki af vöknun fyrr en um áttaleytið en leið þá þokkalega enda búið að gefa henni mikið af verkjalyfjum. Um nóttina gisti ég í íbúðinni hennar mömmu. Hér má sjá útsýnið úr gestaherberginu þegar ég vaknaði í gærmorgun.

Í gær fór ég svo "fýluferð" inn til Reykjavíkur því það hafði verið ákveðið að senda mömmu með sjúkrabíl á sjúkrahúsið hér í Keflavík, en þrátt fyrir að hafa gefið þeim á deildinni upp símann hjá mér þá klikkaði hjá þeim að láta mig vita. Ég kíkti reyndar aðeins á sófa úr því ég var komin inneftir, en ók svo til baka og heimsótti mömmu á sjúkrahúsið. Í gærkvöldi fór ég síðan aftur til Reykjavíkur að hitta vinkonur mínar þær Sólrúnu og Hjördísi. Það var mjög gaman.

Í dag er ég búin að tala við Önnu systur, fara í sund, reyna að heimsækja mömmu (hún svaf svo fast að ég vildi ekki vekja hana), tala við Val á Skype og hanga í tölvunni ... Nú ætla ég að fara aftur til mömmu.