6 ára blogg-afmæli um þessar mundir

Það er nú eiginlega bara nokkuð gott finnst mér. Þó vissulega hafi bloggfærslum farið fækkandi hin síðari ár. Ég kíkti aðeins á færslu frá því í ágúst 2004 og sá að þá hafði ég fengið nýja fartölvu til umráða. Hún dugði í rúm fimm ár - og dugar reyndar enn - en er orðin afar hægvirk. Ég fékk jú nýja tölvu í janúar á þessu ári, svo það er bara Ísak sem notar þá gömlu endrum og sinnum.

En já, það sem ég vildi sagt hafa, er að í þessari 6 ára gömlu bloggfærslu er ég að tala um að vonandi fari ég að skrifa meira með nýrri tölvu. Og þá meina ég svona skáldskap og þess háttar skrif. Ekki reyndist ég nú sannspá þar, því miður. Stundum finnst mér eins og ég eyði ótakmarkaðri orku og tíma í að forðast að skrifa. Held jafnvel að ég hafi farið í viðskiptafræðina m.a. til að "þurfa ekki" að láta á það reyna hvort ég gæti skrifað eitthvað af viti. En á sama tíma er eins og það að skrifa hafi verið í blóðinu á mér alveg frá því ég var krakki. Hvers vegna í ósköpunum lætur maður þá ekki bara á það reyna? Mér er eiginlega fyrirmunað að skilja það.

Gáseyri í haustlitum

Colour symphony by the sea, originally uploaded by Guðný Pálína.

Ég er í smá pirringskasti núna og kannski ekki gott að vera að blogga akkúrat þá. En svo ég fái nú bara útrás fyrir það sem er að gera mig brjálaða þá kemur runan hér:
- Aðal vandamálið er að ég er að drepast úr millirifjagigt, eða er með bólgnar vöðvafestur í hægri síðunni, og þessu fylgja alveg ótrúlega miklir verkir. Svona eins og tannpína eiginlega og gerir mér erfitt um vik að nota hægri hendina því þetta er eins og allt í kringum axlarliðinn með leiðni út í handlegginn.
- Kettirnir eru að gera mig brjálaða með sínum endalausa óþrifnaði. Húsamerkingar, ælur, hár út um allt og sú staðreynd að endalaust þarf að þrífa kattaklósettið. Ég hugsa að ég væri löngu búin að losa mig við þau ef Ísak væri ekki á heimilinu, hann verður voða sár við mömmu sína þegar ég tala illa um kettina.
- Annað rusl og óhreinindi í húsinu - sem fylgja því að hér býr fólk... Einhverra hluta er það orðið miklu meira atriði í mínum huga hin síðari ár að hafa tiltölulega hreint og helst sem minnst rusl í kringum mig. En mikið óskaplega sem það er erfitt að viðhalda því.
- Já og kemur á óvart! Ég er aftur dottin í síþreytuástand - eða að minnsta kosti mjög mikla þreytu. Var nokkuð góð fyrstu tvo dagana eftir að við komum frá Kanada en svo bara BÚMM kom fílinnn og trampaði mig niður og þar er ég bara. Hef samt reynt að berjast gegn þessu með því að fara í sund á morgnana og það virkar pínu pons, en ekki nógu mikið.
- Gigtin hefur líka verið að hrjá mig en það gæti verið vegna þess að ég er byrjuð í sjúkranuddi og konan var nú reyndar búin að vara mig við að þá færi allt af stað.
- Hm, held bara að listinn sé tæmdur í bili. Mikið var nú gott að ausa aðeins úr sér, held bara að mér sé strax farið að líða aðeins betur ;-)

Haust - eða næstum því ...

Já mér varð litið út um gluggann og þá fannst mér allt í einu orðið pínulítið haustlegt úti. Sem er afar undarlegt ef haft er í huga að grasið er ennþá grænt, laufið á trjám og runnum er ennþá grænt og enn má sjá einhverjar blómstrandi plöntur. En í augnablikinu er rigning og þungskýjað, skólarnir eru byrjaðir og líklega er haustið rétt handan við hornið.

Hm, annars veit ég eiginlega ekki alveg af hverju ég settist fyrir framan tölvuna og opnaði bloggið mitt. Hef ekkert sérstakt að segja í dag. Æ já nú man ég að ég þarf að kaupa kattamat. Hann er víst alveg búinn. Það er reyndar svo ágætt að það fæst matur í Jóni Spretti, en þar er opið langt fram á kvöld, svo maður þarf ekki að lenda í stresskasti þó gleymst hafi að kaupa mat á venjulegum opnunartíma hjá dýralæknunum. Það þýðir ekkert fyrir mig að ætla að kaupa handa þeim matinn sem fæst í kjörbúðunum, þau verða bara ekki södd af honum.

Við Valur erum í hálfgerðu átaki að reyna að vera duglegri að gera hluti umfram þessa venjulegu, vinna, borða og sofa. Það gengur nú bara nokkuð vel enn sem komið er. Við erum m.a. búin að kaupa kort á fjóra tónleika Sinfóníuhljómsveitar Norðurlands, og svo fórum við á tónleika á Græna hattinum á laugardagskvöldið. Þar spilaði Baraflokkurinn en sú hljómsveit var vinsæl þegar ég var svona ca. 15-20 ára. Flestir meðlimir hennar eru svona nokkurn veginn á aldur við mig og ég kannast við nokkra þeirra. Við höfðum bara voða gaman af því að fara og aldrei að vita nema við förum á enn fleiri tónleika í vetur. Það er alltaf gaman að hlusta á lifandi tónlist.

En já, ég er víst að fara í nudd á eftir og þarf að kaupa í matinn fyrst, svo það er best að hætta þessu rausi um ekki neitt.