Á í erfiðri baráttu við sjálfa mig

þessa dagana. Ástæðan er sú að strákur sem var hættur að koma og leika við yngri son minn hefur aftur stungið upp kollinum. Ég hef svo blendnar tilfinningar til þessa stráks, partur af mér vorkennir honum en á hinn bóginn þá fer hann alveg hræðilega í taugarnar á mér.

Þessi strákur flutti hingað í bæinn í fyrra ásamt pabba sínum. Mamman er ekki inni í myndinni og hefur strákurinn ekki hafa neitt samband við hana. Pabbinn vinnur ekki úti en sonurinn segir að hann vinni heima á tölvuna. Vandinn er sá að það virðist bara alls ekki vera hugsað nógu vel um strákinn. Hann er að vísu yfirleitt í hreinum fötum en virðist ótrúlega afskiptur að öðru leyti. Í fyrra fékk hann einu sinni að gista hjá okkur, hringdi heim og fékk leyfi. Pabbinn talaði ekkert við mig og kom ekki einu sinni með tannbursta handa stráknum. Þetta var á föstudagskvöldi og stráksi hafði verið hér frá hádegi. Nóttin leið og næsti dagur og aldrei hringdi pabbinn, né kom, til að grennslast fyrir um soninn. Ég sendi hann heim um kvöldmatarleytið á laugardeginum en þá hafði hann verið hér í einn og hálfan sólarhring.

Hann kom hingað á hverjum degi í langan tíma, yfirleitt strax eftir skóla, þó ég brýndi fyrir honum að hann ætti fyrst að fara heim og borða. Og við þurftum nánast að reka hann heim með valdi á kvöldin. Hann sagðist ekki þurfa að koma heim fyrr en kl. átta því þá væri kvöldmatur hjá þeim. Oft þegar við ætluðum að senda hann heim þá fór hann bara út, beið þangað til við vorum búin að borða og hringdi þá bjöllunni aftur. Um vorið fór bekkurinn saman ásamt foreldrum út í Kjarnaskóg að grilla. Hringt var í alla foreldra til að tilkynna ferðina. Þegar hringt var í pabba stráksins sagðist hann ekki reikna með að nenna að mæta! Enda kom hvorugur þeirra.

Þó pabbanum virðist þykja mjög vænt um strákinn (kyssir hann bless þegar hann er að skutla honum eitthvert, leiðir hann úti á götu o.s.frv.) þá er ýmsu í uppeldinu mjög ábótavant. Strákurinn fær að horfa á sjónvarpsþætti eins og CSI og annað efni sem bannað er börnum. Kannski ekki skrýtið að hann hefur orðaforða sem hæfir mun eldri strákum. Svo er hann ótrúlega frekur og telur sjálfsagt að vera hér lon og don + fá hádegismat og kaffi - en þakkar aldrei fyrir sig.

Mitt vandamál er sem sagt það að syni mínum finnst þessi strákur skemmtilegur og vill gjarnan leika við hann en ég vil helst ekki að þeir séu of mikið saman. Og eins og áður sagði þá fer hann bara svo í taugarnar á mér. Veit að ég er hræðilega vond því hann hefur það greinilega hálf skítt heima hjá sér en ég ræð bara ekki við þessar tilfinningar mínar. Algjörlega lost í þessu máli!

120

ára hefði amma Pálína orðið í dag, væri hún enn á lífi. En, eins og áður hefur komið fram í þessum pistlum mínum, þá náði hún þeim áfanga að verða 100 ára en dó skömmu síðar. Amma átti framan af ævi heima á Rauðabergi í A-Skaftafellssýslu og þar fæddist mamma líka, árið 1926, í torfbæ. Fyrir nokkrum árum fórum við Valur og strákarnir í orlofsíbúð í Hornafirði og þá komu mamma og Ásgrímur maðurinn hennar líka þangað. Það var virkilega gaman að fara með henni um þessar fornu slóðir og líta augum "tætturnar" eins og hún kallaði það sem eftir var af torfbænum, hruninn grjótgarð sem afi Páll hafði hlaðið og tæran lækinn þar sem mamma veiddi silungana (greip þá með berum höndum þegar þeir syntu framhjá).

Það er ótrúlega erfitt fyrir nútímafólk eins og okkur að gera sér grein fyrir því hversu hörð lífsbaráttan hefur verið hér áður fyrr. Eldri bróðir mömmu, Sigurbergur, fór ungur að heiman til að vinna fyrir peningum til að senda heim. Sá yngri, Daníel, varð eftir heima, tók 18 ára gamall við rekstri búsins og vann myrkranna á milli við að koma öllu í nútímalegra horf, m.a. lét hann byggja þar steinhús ofl. Mamma var yngst, það var langt á milli bæja og hún átti í raun enga leikfélaga nema dýrin. Skólaganga var af skornum skammti, og þegar mamma lærði til ljósmóður seinna meir tók námið ekki nema tæpt ár að ég held. Já, í dag eru breyttir tímar, það sem þótti lúxus hér áður fyrr þykir sjálfsagt í dag - og ótal margt sem ekki fyrirfannst hér áður fyrr gætum við ekki án verið í dag. Sjónvarp, rafmagn, þvottavélar, tölvur, bílar, ferðalög til útlanda, tískufatnaður, .... listinn er óendanlegur. Sumt gott - annað slæmt. Kannski væri ekki svo vitlaust að staldra við annað slagið, setja hlutina í samhengi og þakka fyrir hvað við höfum það gott ;-)

Læt þessum hugleiðingum hér með lokið enda farin fram úr sjálfri mér í tilvistarlegum vangaveltum (sem ekki verða skráðar hér).

Ákvað að vera dömuleg

í morgun og skellti mér í pilsi í vinnuna. Eini gallinn við þetta pils er sá að það er skósítt og frekar þröngt. Óhjákvæmileg afleiðing verður sú að skreflengdin verður ansi stutt - ég skálma ekki áfram eins og ég er vön að gera - og það þarf sérstaka lagni við að stíga upp í upphækkaðan jeppann.

Þegar ég var að ganga inn á vinnustaðinn sá ég að það var karlmaður rétt á hæla mér og ég, af meðfæddri kurteisi minni, hélt dyrunum opnum fyrir honum. Hann þakkaði fyrir og ennþá var allt í besta lagi. Gamanið fór hins vegar að kárna þegar ég gekk á undan honum upp tröppurnar og þrátt fyrir að reyna að flýta mér fann ég hvernig hann andaði gjörsamlega á hnakkann á mér. Það leið ekki á löngu þar til þolinmæði hans var á þrotum og hann missti út úr sér "Ja, þú kæmist ekki langt á hlaupum ef það væri hungrað ljón á eftir þér". Hér ber kannski að taka það fram að viðkomandi maður (Siggi Bjarklind) er langhlaupari og líklega vanur að taka ansi mikið stærri skref, en ég var snögg upp á lagið og svaraði því til að "Ef það væri hungrað ljón á eftir mér, þá myndi ég nú bara kippa upp um mig pilsinu". Við þessu átti hann ekkert svar og ég var bara ansi ánægð með mig. Yfirleitt dettur mér nefnilega ekkert sniðugt í hug fyrr en löngu seinna og þá er nú frekar asnalegt að fara að leita fólk uppi til að svara því :-)