Ég keypti maskara

í gær....(leiðrétting)...ég keypti fjólubláan maskara í gær (ég geri mér grein fyrir því að þetta er ekki spennandi lesning fyrir karlkyns lesendur bloggsins - en þeir eru nú ekki svo margir - þið kíkið bara aftur seinna strákar mínir!).

Ég lenti nefnilega í þeirri ógæfu að gleyma snyrtibuddunni minni í leikfiminni í gærmorgun og uppgötvaði það ekki fyrr en búið var að loka líkamsræktarstöðinni. Þá horfðist ég í augu við þann hræðilega sannleika að ég er alveg háð snyrtivörum, sérstaklega meiki/púðri, maskara og varalit. Fer náttúrulega aldrei út úr húsi án þess að "setja á mig andlitið" en hvað það segir um mig að öðru leyti vil ég ekki hugsa um. Samt er nú ekki eins og ég sé einhver málningardúkka, onei, það er bara rétt verið að sparsla í það nauðsynlegasta. Jæja, ég var búin að ákveða að fara í sund seinni partinn og áttaði mig á því að ég gat auðvitað ekki farið í sund án snyrtibuddunnar. Gerði vörutalningu í snatri og komst að því að hér heima átti ég allar nauðsynjar, nema maskara. Ákvað að skreppa í Hagkaup og fjárfesta í einum slíkum fyrir sundlaugarferðina. Ekki málið. Hitti á afskaplega indæla afgreiðslukonu og hún sýndi mér hinar ýmsu tegundir af maskara. Frá ólíkum framleiðendum, með ólíka eiginleika (þykkir, lengir, stækkar....þið kannist við þetta). Sem hún var að sýna mér alla dýrðina tók ég eftir því að hún var með fjólubláan maskara sjálf, smá fjólubláan augnblýant og bleikan augnskugga. Þetta var virkilega smart á henni og ég fékk leiftursnöggt flashback til fortíðar. Nánar tiltekið til ársins 1985 - sem var merkilegt fyrir ýmsar sakir en þær helstar að þá kynntumst við Valur. Og mín skartaði fjólubláum maskara þann veturinn! Þrátt fyrir það hann hefði greinilega gefið vel af sér í veiðinni fyrir 19 árum síðan ákvað ég að vera praktísk. Svartur skyldi hann vera, svart fer jú með öllu. Borgaði og var á leið út úr búðinni þegar skyndilega kom yfir mig löngun til að vera ópraktísk. Skítt með það þó ég myndi bara nota fjólubláan maskara í þessi örfáu skipti sem ég fer eitthvað, skítt með það þó mig vanti augnblýant og augnskugga í stíl. Snéri við í dyrunum, fór tilbaka og sagðist ætla að skipta um lit. Var bara ansi létt í spori og ánægð með mig þegar ég gekk út úr búðinni. Fjólublátt var það heillin.

Gufubaðið

svíkur aldrei, ekki frekar en heiti potturinn. Þegar maður er með svona verkjaskrokk eins og ég (svo ekki sé minnst á hvað mér er alltaf kalt) þá veit ég fátt betra en skella mér í gufu eða heitan pott, nema hvort tveggja sé. Hins vegar veit ég fátt verra en fara í gufu og hún er ekki almennilega heit. Í morgun ætlaði ég í leikfimi með bóndanum en komst að því eftir 10 mín. rólega göngu á hlaupabrettinu að ég á langt í land með að endurheimta fyrri krafta mína. Þannig að ég ákvað að teygja bara og fara svo í langt og gott gufubað. Ætla ekki að reyna að lýsa vonbrigðum mínum þegar ég kom svo inn í gufuna og hún var rétt rúmlega hálf volg :-(

Talandi um gufuböð, þegar ég var í Reykjavík síðast þá fór ég í Laugardalslaugina að morgni til og eftir að hafa dólað um stund í heita pottinum þá fór ég á stúfana og leitaði að gufubaðinu. Fann það, opnaði hurðina og...... sá ekki handa minna skil. Gufan var svo mikil og þétt að ég sá gjörsamlega ekki neitt. Ljóstýra sem þarna var inni náði ekki að lýsa neitt upp. Lokaði samt hurðinni og þreifaði mig áfram að sæti rétt við dyrnar. Var fyrst í stað óskaplega ánægð, þetta var nú gufubað í lagi, vel heitt og fínt. Eftir smá stund var þó friðurinn úti. Mér datt nefnilega í hug að það gæti legið lík á gólfinu rétt við hliðina á mér, án þess að ég hefði hugmynd um það. Kannski hefði einhver fengið hjartaslag þarna inni, eldri borgari ef til vill, sundlaugin var full af þeim. Eða kannski hefði einhver verið myrtur (spurning með hvaða aðferð, það hefði þá líklega helst verið kyrking því frekar erfitt er að fela á sér vopn innanklæða í laugunum). Og eftir því sem ég hugsaði meira um þetta, þess fullvissari varð ég. Það lá örugglega lík á gólfinu í gufunni. Rétt í þann mund sem ég ætlaði að standa á fætur og rjúka á dyr opnuðust þær og inn komu gömul hjón. Karlinn hélt hurðinni opinni dágóða stund af því konan var svo sein á sér og við það kom loftstraumur inn um dyrnar, nógu mikill til þess að gufunni létti andartak og ég sá - það sem ég hafði að sjálfsögðu vitað allan tímann - að það var enginn þarna inni nema ég.

Visa reikningar

eru misskemmtilegir. Reyndar notum við Visa afskaplega lítið nema til að greiða fasta liði eins og venjulega s.s. sjónvarpið, Moggann o.s.frv. Nema að sjálfsögðu þegar ferðast er til útlanda, þá stendur nú kortið aldeilis fyrir sínu. Og reikningurinn fyrir Parísarferðina datt inn um lúguna nýlega en ég var fyrst að skoða hann í dag.

Það var að vísu mjög lítil eyðsla í ferðinni (sérstaklega ef haft er í huga hverju ég hefði getað eytt í föt og skó ef verslanirnar hefðu ekki verið lokaðar á sunnudeginum) en ég neyddist til að horfast í augu við skemmtilega reikningsvillu sem ég gerði (viljandi að vísu) meðan við vorum úti. Þar sem ein evra er ca. 85 krónur þá margfaldaði ég allltaf með 80 til að finna út verðið í íslenskum. Vissi auðvitað alveg að ég var að rúnna þetta ansi vel af - en so what? Svo kemur visareikningurinn kæri og viti menn: jakkinn sem ég hafði "reiknað út" að kostaði ca. 6 þús. kostaði í raun 7 þús. og svörtu leðurstígvélin voru allt í einu komin í 14.135 (úr 12 þús. kalli).

Þetta eru þó smámunir hjá konunum sem voru að versla í London og sáu svo ægilega sæt peysusett á útsölu á (skv. þeirra útreikningum) 5 þús. íslenskar. Og af því peysurnar voru virkilega fallegar og virtust þar að auki vera vandaðar - þá keyptu þær eitt sett til viðbótar til að gefa þriðju vinkonunni þegar heim væri komið. Allt var í lukkunnar velstandi, alveg þar til Visareikningurinn kom og með honum sú kalda staðreynd að þær höfðu feilað sig um eitt núll þegar þær voru að snara enskum pundum yfir í íslenskar krónur. Þannig að peysusettið góða kostaði 50 þús. krónur stykkið á útsölunni! Enda um einhverja snobbverslun með hátískufatnað að ræða.

P.S.
Valur vill taka það fram að honum var alltaf ljóst að evran er 85 kr. - og hann fellur að sjálfsögðu ekki í þá gryfju að margfalda með 80 til þess að fá örlítið hagstæðari útkomu. Nei þetta er víst dæmigert kvennaúrræði....