Er hætt að

lítast á blikuna. Fimm dagar í Parísarferð og ég er ennþá eins og aumingi, full af hori uppí haus og drulluslöpp. Fannst líka hundfúlt að vera svona lasin á námskeiðinu sem ég var á í skapandi skrifum. Engu að síður var þetta mjög skemmtilegt námskeið en þó tók steininn úr í gær þegar við vorum þar frá eitt til fimm og megnið af tímanum var ég að drepast úr hausverk og ógleði. Það er spurning hvort ég fæ Val til að skrifa út sýklalyf fyrir mig - sem er kannski frekar heimskulegt því ég held að þetta sé bara víruspesti og þá hafa sýklalyf ekkert að segja. Nóg um það!

Rakst

á alveg ómetanlega bók fyrr í dag, nefnilega gömlu ljósálfabókina mína. Fyrir þá sem ekki vita hvað ljósálfar eru þá er þetta eins konar forstig kvenskáta. Ég var ljósálfur þegar ég var 10 - 11 ára. Ljósálfaloforðið hljóðar svo: "Ég lofa að reyna eftir bestu getu að halda ljósálfalögin og gera á hverjum degi eitthvað öðrum til gleði og hjálpar". Ljósálfasöngurinn er þó sýnu betri: Lag: Stóð ég útí tunglsljósi.

Ég vil vera hjálpsöm greiðvikin og góð.
Gera mína skyldu við guð og land og þjóð.
Reyna á hverjum degi að leggja öðrum lið.
:/: Það er litlu ljósálfanna æðsta mark og mið. :/:

Langar mig að gleðja þig
elsku mamma mín.
Muna ætíð pabbi að vera
góða stúlkan þín.
Ég er lítill ljósálfur
og á því alla stund
:/:að vera góð og hlýðin
og kát og létt í lund.:/:

Eftir þessu hef ég lifað alla tíð síðan - eða þannig!

Til að geta tekið ljósálfaprófið (og unnið sér inn ljósálfastjörnur) þurfti að leysa ýmis verkefni. Meðal annars: kunna ljósálfaloforðið, lögin og kveðjurnar. Kunna að teikna og lita íslenska fánann á rúðustrikað blað (þetta er æðislegt) og vita að fáninn má aldrei snerta jörðu, vita nafn sveitarforingjans, heimilisfang og símanúmer, vita hvers vegna á að þvo sér um hendurnar (!!!), klippa neglurnar og halda þeim hreinum, vita hvers vegna á að bursta tennurnar og anda gegnum nefið (alveg magnað), geta hreinsað skrámur og sett á plástur, geta kastað bolta þannig að ljósálfur sem stendur í 8 m. fjarlægð geti gripið hann í 4 skipti af 6, kunna að búa um pakka til sendingar, kunna að nota síma og símaskrá........... listinn er ennþá lengri en til að hlífa lesendum læt ég staðar numið hér.

Eitt af verkefnunum var að halda dagbók og ég bara stenst það ekki að birta hérna 6 daga úr lífi Guðnýjar 10 ára.

Föstudagur 25/4 1975
Ég fór í skólann í morgun. Þegar ég kom heim var ég með Mæju. Eftir mat þvoði ég upp og fór í búð. Klukkan tvö fór ég að passa stelpu og var að því til kl. sex. Eftir kvöldmat horfði ég á sjónvarpið.

Sunnudagur 27/4
Ég vaknaði kl. hálf níu, fór á fætur og skáldaði pínu. Ég borðaði, þvoði upp. Svo lék ég mér og las. Kl. sex horfði ég á sjónvarpið og líka eftir mat og lagaði til í herberginu sem ég hef.

Mánudagur 28/4
Ég vaknaði kl. 20 mín. yfir 7, fór á fætur og fór í skólann. Þegar ég kom heim borðaði ég og þvoði upp. Ég lærði, svo fór ég í handavinnu. Þegar ég kom heim kláraði ég að læra. Eftir kvöldmat horfði ég á Onindin skipafélagið. Ann dó og fæddi stelpu í þessum þætti.

Þriðjudagur 29/4
Þegar ég kom heim úr skólanum borðaði ég og þvoði upp. Svo fór ég að læra og teikna þar á eftir. Kl. 2 fór ég að passa og var að því til 5. Eftir kvöldmat horfði ég á Helen, núna er ég að skrifa þetta.

Miðvikudagur 30/4
Þegar ég kom heim úr skólanum borðaði ég og þvoði upp. Svo fór ég að teikna rósir og önnur blóm. Klukkan var 15 mín. yfir 2 þegar ég fór í leikfimi. Þegar ég kom heim drakk ég og fór svo út, ég sá lóu og heyrði í hrossagauk. Kl. 6 horfði ég á sjónvarpið og líka eftir mat.

Fimmtudagur 1/5
Ég get ekki hrósað mér af neinum góðverkum í dag. Ég vaknaði kl. 10, fór í búðina og keypti mér stílabók. Þegar ég kom heim lánaði ég Braga hjólið mitt, svo fór ég að læra fyrir föstudag og mánudag það sem ég átti eftir. Svo borðaði ég, eftir mat lærði ég ljóð og las svo bókina "Ég var þerna Hitlers". Ég ætlaði að fara að hjóla og leit út en hjólið var ekki þar sem það átti að vera, Bragi var ennþá með það. Ég fór heim til hans en hann var ekki heima. Svo var ég inni til sex, þá athugaði ég hvort hjólið væri komið. Nei. Ég fór út og leitaði og leitaði en fann ekki. Ég fór inn að skrifa þetta. Nú lýk ég þessari dagbók.

Svo mörg voru þau orð. Einhvern veginn er ég ekki alveg að kaupa það að ég hafi vaskað svona oft upp eftir matinn (kannski bara diskinn minn...)

Tilviljanir eru undarlegar

og oft veltir maður því fyrir sér hvort tilviljun sé í raun tilviljun - eða eitthvað allt annað. Ég var á námskeiðinu hjá Þorvaldi Þorsteins í kvöld og enn sem komið er höfum við lítið skrifað en tölum þeim mun meira. Það er að segja, Þorvaldur talar og við hlustum (megnið af tímanum) en einnig ræðum við saman hópurinn. Í kvöld var meðal annars verið að tala um leikrit og Þorvaldur las fyrir okkur smá bút úr leikriti sínu "And Björk of course", þar sem ein sögupersónan segir frá því hvernig hún og vinkona hennar stríddu mállausri stelpu þegar þær voru krakkar. Þá fer einn á námskeiðinu að tala um sérstaka upplifun sem hann hafði orðið fyrir í leikhúsinu um daginn - og hann þurfti ekki að segja meira, ég vissi strax hvað hann var að tala um - og Þorvaldur líka. Í ljós kom að við höfðum öll verið á sömu leiksýningu þegar einn leikhúsgesturinn byrjaði að kalla fram í leikritið (þegar var verið að gera grín að fötluðum) og rauk svo út í fússi. Þetta fannst mér skrítin tilviljun, að helmingur okkar sem vorum á námskeiðinu í kvöld höfðum verið á þessari sömu sýningu.

Annars var hálfgert púsluspil hjá mér að komast á námskeiðið. Valur ennþá í Neskaupstað og Andri á handboltaæfingu frá kl. korter yfir átta til tíu. Ísak var á námskeiði í silfursmíði frá kl. sex til átta og til að hann þyrfti ekki að vera einn heima í kvöld þá datt mér í hug að vinur hans gæti gist hjá honum. Allt í góðu með það, þurfti reyndar að hringja nokkrum sinnum heim og "fjarstýra" en þegar ég kom loks heim kl. hálf ellefu átti Ísak ennþá eftir að fá kvöldmat. Þannig að ég snaraði pylsum í pottinn sem þeir gleyptu í sig í einum grænum. Síðan voru þeir reknir beint í tannburstun og liggja núna og eiga að vera að fara að sofa. Það tekst þó ekki alveg, enda vita allir sem einhvern tíman hafa gist hjá vinum sínum að fyrst þarf að spjalla, segja brandara o.s.frv.

Er búin að vera með einhverja árans drullupesti í bráðum heila viku núna og gengur illa að losna við hana þrátt fyrir að gleypa vítamín og ólífulauf í tonnatali. Mér skilst reyndar að hálfur bærinn sé með þessa pesti þannig að ekki get ég kvartað. Hrefna dóttir mín er líka veik og búin að mæta í vinnu alveg aðframkomin af því það eru svo margir í vinnunni veikir. Í gær sagði ónefndur vinur minn -"Ég er ekki að reyna að vera leiðinlegur en þú ert eins og skítur". Ekki löngu seinna fór ég í 10-11 og þar sat Hrefna á kassanum og afgreiddi mann og annan, náföl í framan með annað augað rautt og bólgið og dúndrandi hausverk þar að auki. Í þeirri samkeppni sem ríkti milli okkar mæðgnanna um það hvor okkar liti verr út þá vann hún yfirburðasigur!