Að taka upp þráðinn þar sem frá var horfið...

er ekki alltaf auðvelt. Sannaðist það núna áðan þegar ég ætlaði að halda áfram að prjóna rauðu ullarsokkana mína sem hafa verið á prjónunum í ca eitt ár núna (held ég). Ég var búin með annan sokkinn og svo langt komin með hinn að ég átti bara eftir að taka úr fyrir tánum og loka. Nema hvað, þegar ég fór að bera sokkana saman og máta þá báða tók ég eftir því að annar var töluvert víðari en hinn. Taldi lykkjurnar og viti menn - á meðan sá fyrri var bara 32 lykkjur var hinn síðari 36 lykkjur. Ég áttaði mig á því að ég hafði farið eftir stærð fyrir 10-12 ára með fyrri sokkinn en dömustærð fyrir þann seinni... Þannig að það lykkjurnar fengu að fjúka ein eftir aðra þar til komið var að hælnum þar sem mistökin höfðu átt sér stað. Og svo byrjaði ég að uppá nýtt og er næstum komin að tánni aftur. Ætlaði ekki að sleppa prjónunum fyrr en sokkurinn væri búinn (til að draga úr líkunum á öðrum mistökum) en var orðin svo lúin í hor-höfðinu og augunum að ég held að ég sé hætt í bili.

Loksins að skána af pestinni

Eftir alveg skelfilegan dag í gær vaknaði ég loks í morgun hakinu skárri og hélt svo bara áfram að skána fram eftir degi. Ég fór meira að segja í sund í morgun, í fyrsta skipti í heila viku. Synti reyndar ekki neitt en fór bara í heita pottinn og gufu. Svo þegar ég var að fara út úr gufunni þá var það stóra spurningin, átti ég að fara í kalda sturtu eins og venjulega eða sleppa því sökum slappleika? Ég tvísté þarna í smá stund en ákvað að skella mér undir köldu bununa. Held að það hafi ekki sakað neitt. Nú er bara að vona að ég haldi áfram að hrista af mér slenið, því það er árshátíð hjá Læknastofum Akureyrar um helgina. Ég missti nefnilega af henni í fyrra því þá var ég nýkomin úr brjósklosaðgerðinni og það væri hálf fúlt að missa af henni annað árið í röð.
Annars er allt ósköp tíðindalítið. Maður verður svo andlaus af að hanga svona veikur heima og mér dettur fátt í hug til að tjá mig um hér á blogginu. Ég fékk reyndar þá flugu í höfuðið áðan að draga fram prjónana mína og þar sem ég er með tvö gömul verkefni í gangi þá ætti það að vera lauflétt verk, þ.e. að draga fram prjónadótið - spurning hvernig gengur að koma sér að verki...?
En þessa helgina er það sem sagt árshátíð, næstu helgi á Ísak 14 ára afmæli og þarnæstu helgi er það Stokkhólmur, svo það er nú eiginlega bara nóg að gera á næstunni og ekkert nema gott um það að segja.
Úff, þegar ég byrja að glápa á tövluskjáinn finn ég að verkirnir í augunum eru ekki alveg búnir að yfirgefa mig ennþá. Líklega einhver ennisholubólga að stríða mér. Þannig að ég er bara hætt þessu, over and out.

Að fara eftir ráðleggingum annarra... getur verið erfitt

Já, það voru þónokkrir búnir að segja mér að ég ætti að fara vel með mig því þetta væri þrálát pesti. En af því mér fannst ég bara EKKI NÓGU VEIK þá tók ég því bara rólega einn dag og fór svo í vinnu föstudag og laugardag. Var reyndar alveg eins og drusla í gær og ætlaði heim um hálf fjögur en þá kom vinkona mín að sunnan í heimsókn í búðina og ég settist með henni og einni annarri á kaffihúsið fyrir utan Potta og prik. Þar sátum við til rúmlega fimm og spjölluðum og ég var ýmist alveg að drepast eða aðeins hressari. Í gærkvöldi var ég alveg búin á því og ætlaði aldrei að geta sofnað fyrir vanlíðan. Og þegar ég vaknaði í morgun var mér gjörsamlega alls staðar illt. Með beinverki í öllum skrokknum, með hrikalegan höfuðverk og illt í augunum. Þannig að í dag er ég að minnsta kosti alveg nógu veik fyrir minn smekk...